เมื่ออากาศเริ่มหมด ไอษดาจึงพยายามอีกครั้ง เธอเอื้อมมือไปทุบแผ่นหลังของเขาเป็การประท้วง โชนจึงค่อยๆ คลายอ้อมกอด พร้อมผละริมฝีปากออกอย่างเนิบช้า พอได้จังหวะเธอจึงดันแผงอกเขาออกอย่างสุดแรง จนได้กลับมายืนตัวตรงพร้อมกับเงยหน้าสูดหายใจเฮือกแล้วเฮือกอีก แล้วส่งสายตาสายตาเง้างอดใส่เขาเสียยกใหญ่
"นายรุนแรงกับฉันไปนะ" เธอบ่นเสียงขุ่น ที่จริงนี่เป็จูบแรกของเธอ ที่เพิ่งถูกเขาฉวยไป แต่เอ๊ะ! พอคิดไปคิดมา เธอเป็ฝ่ายไปจูบเขาก่อนเองนี่นา พอคิดขึ้นได้อย่างนั้น แก้มก็พลันขึ้นสีระเรื่อขึ้นมามากกว่าเก่า เธอหลบสายตาเขาด้วยความเขิน
"พี่โชน" โชนพูดชื่อตัวเองขึ้น โดยเติมคำนำหน้าเข้าไป เพื่อตอกย้ำว่าเขาเป็รุ่นพี่ และอยากให้เธอเรียกแบบนั้น จากความเขินอายกลายเป็ความแปลกใจ หญิงสาวทำหน้าประหนึ่งเครื่องหมายคำถาม
"เรียกพี่ ว่าพี่โชน" เขาขยายความ
"ทำไมฉัน..." เธอเถียงยังไม่ทันจบ เขาก็ขยับเข้ามาใกล้ ทำให้เธอไม่ไว้ใจจนต้องหยุดพูด เพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อครู่ขึ้นอีก
"เรียกได้ไหม ไอซ์"
โชนโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ส่งสายตาเว้าวอน จนหญิงสาวหน้าแดงก้มหน้าหลบสายตาของเขา แต่สุดท้ายก็พยักหน้ายอมเขาแต่โดยดี ชายหนุ่มยิ้มตอบอย่างพอใจ
"เดี๋ยวพี่ทำโกโก้ปั่นให้กิน จะได้อารมณ์ดี"
เขาทำบุ้ยหน้าส่งสัญญาณให้เธอไปนั่งรอที่เก้าอี้ ส่วนหญิงสาวก็เดินอ้อมกลับมานั่งที่เดิมทั้งที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ..ทุกอย่างแปลกใหม่สำหรับเธอและเกิดขึ้นเร็วมาก เธอจึงยังไม่เคยคิดวิธีรับมือเอาไว้
กริ๊งๆ ประตูร้านถูกเปิดออก หญิงสาวหุ่นสวย 2 คนเดินเข้ามาในร้าน
คัทชูสูงปรี๊ด กระโปรงสั้นผ่าข้าง กับเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวที่กระดุมแทบปริออก ไอษดาเพ่งพินิจ จนจำได้ว่าคนเดินนำหน้าเป็รุ่นพี่ปี 3 อดีตดาวคณะชื่อ พริมา
พริมาเดินมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์รูปตัวแอลคนละด้านกับไอษดา โดยเพื่อนอีกคนแยกไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะตรงมุมร้าน
โชนหันไปมองด้วยสายตาเป็มิตร เพราะถือว่าหล่อนเป็ลูกค้าประจำคนหนึ่ง หญิงสาวหน้าตาสวยเฉี่ยวเหลือบมองมาทางหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ไอษดารู้สึกถึงความสนใจจากอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้สบตาตอบ เธอทำหน้านิ่งสนใจเครื่องดื่มที่ชายหนุ่มกำลังชงให้มากกว่า
"โชนจ๊ะ พริมกับริสาขอเหมือนเดิม" เ้าของเสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างสนิทสนม ตามมาด้วยรอยยิ้มที่หวานเสียยิ่งกว่าเสียง ที่เธอตั้งใจจะใช้พิฆาตใจชายหนุ่ม
"ครับ" เขาตอบรับ พร้อมเขียนชื่อเมนูลงบนแก้วของลูกค้าคนสวยขาประจำตามปกติ ก่อนจะหันกลับไปเตรียมเทโกโก้ปั่นใส่แก้ว
"ศุกร์นี้ โชนว่างไหม"
"ครับ?" เขาขานรับเสียงสูงเชิงสงสัย แต่เพราะกำลังมีสมาธิกับการเตรียมโกโก้ปั่นตรงหน้าที่ใกล้จะได้เสิร์ฟ จึงไม่ทันได้โฟกัสถึงคำถามและคำตอบ
จากนั้นก็ยื่นแก้วเครื่องดื่มที่เขาตั้งใจทำให้กับไอษดา แต่เธอกลับไม่ยอมรับน้ำแก้วนั้น ซ้ำยังลุกจากเก้าอี้มองเขาด้วยแววตาขุ่น แล้วเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากร้านไป เรียกเท่าไรเธอก็ไม่หันจึงได้แต่มองตามหลังอย่างร้อนใจ รั้งไว้ก็ไม่ทันวิ่งตามก็ไม่ได้เพราะติดยังติดชงกาแฟให้ลูกค้าอีกสองคน
'ไม่รับนัดเรา แต่รับนัดคนอื่น ชิ!' หญิงสาวคิดตัดพ้อ
พริมาปรายตามองตามพลางยิ้มเยาะน้อยๆ ก่อนจะหันมาคุยกับบาริสต้าสุดหล่อ
"ตกลงไปกับพริมนะคะ"
"มีนัดแล้วครับ" เขาพูดพร้อมกับเบี่ยงสายตาจากเครื่องดื่มที่ชงไปที่หน้าประตูอยากนึกเป็ห่วงคนตัวเล็กที่เพิ่งเดินออกไป
"อะไรกัน ไปกับพี่เถอะ นะๆๆ" หล่อนพูดออดอ้อนส่งยิ้มหวานโปรยเสน่ห์อีกครั้ง ถ้าไม่ติดว่ามีเคาน์เตอร์กั้นกลางอยู่ เธอคงเดินเข้าไปกอดแขนเขาแล้วออดอ้อนมากกว่านี้แน่ๆ
"ขอโทษครับพี่ ผมมีนัดแล้วจริงๆ ครับ" โชนตอบคำถามหนักแน่น แล้วส่งแก้วน้ำให้พริมาครบทั้งสองแก้วเป็การจบบทสนทนา หล่อนรับแก้วน้ำด้วยสีหน้าไม่พอใจแล้วหยิบเงินวางบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะพยักหน้าเรียกเพื่อนสาว แล้วพากันเดินกระฟัดกระเฟียดเสียยิ่งกว่าคนก่อนหน้าออกจากร้านไป
หลังจากวันนั้นผ่านมาจนถึงวันศุกร์ โชนก็ไม่เห็นไอษดามาป่วนเปี้ยนใกล้เขาอีกเลย เขาควรจะโล่งใจที่ไม่ต้องมีใครมาคอยเกาะแกะ แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
โรงแรม
เสียงเพลงทำนองฟังสบายดังคลอแว่วมาจากห้องจัดเลี้ยง บริเวณโรงแรมเต็มไปด้วยเหล่าบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องชายหญิงเดินควงกัน บ้างก็มาเป็กลุ่มใหญ่ บ้างก็มาเป็คู่ กำลังทยอยเดินเข้างานอย่างตื่นเต้น ครึกครื้น สนุกสนาน
โชนเดินมาที่หน้างานพร้อมกับมองซ้ายมองขวาหาใครบางคน เขาสวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์รองเท้าหนังง่ายๆ มาเท่านั้น แต่กลับทำให้ทุกสายตาจับจ้องสนใจ เพราะความโดดเด่นของหน้าตาและหุ่นสไตล์ลูกครึ่งที่ไม่ว่าจะหยิบจับเสื้อผ้าแบบไหนมาใส่ก็ดูดีไปซะหมด สาวๆ ที่ยังไร้คู่ควงต่างพากันรุมล้อมเพื่อขอควงเข้างาน
"ไอซ์ๆ นั่นคู่นัดเธอรึเปล่า" ลินรดาเอ่ยถาม พลางชี้มือไปที่คนร่างสูงที่ยืนอยู่ห่างไปไม่ไกลนัก ไอษดาและเพื่อนอีกสองคนมองตามจนเจอเป้าหมาย
"คงใช่ละมั้ง" เธอตอบอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะคิดว่าเขาคงมากับพริมา และยิ่งนึกหมั่นไส้ที่เห็นว่าตอนนี้มีผู้หญิงคอยล้อมหน้าล้อมหลังเขาอยู่ จังหวะเดียวกันนั้น ชายหนุ่มก็ได้หันมาสบตาเธอพอดี เขาแหวกวงล้อมแล้วเดินตรงมาหาอย่างที่เธอไม่ทันตั้งตัว จนแว้บเดียวเขาก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าและเอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้
"เข้างานกัน" เขายิ้มให้เธอและเอ่ยเสียงเรียบ หญิงสาวทำตาโตอย่างแปลกใจ เธอทั้งดีใจและนึกโมโห ที่วันนั้นเค้าไม่ยอมตอบรับกับเธอมาตรงๆ ปล่อยให้เธอรู้สึกเสียหน้าและกังวลมาตั้งหลายวัน
แก๊งค์เพื่อนสามสาวต่างทำหน้าแปลกใจไม่คิดว่าไอษดาจะชนะพนันครั้งนี้ ส่วนหญิงสาวถึงแม้ว่าจะทั้งแปลกใจและไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ถึงยังไงตอนนี้เธอก็ทำมิชชั่นจนสำเร็จ อะไรจะดีไปกว่าการเป็ผู้ชนะกันล่ะ หญิงสาวยกยิ้มมุมปากส่งสายตาเยาะเย้ยเพื่อนทั้งสาม แล้วเกาะแขนชายหนุ่มเดินเข้างานแบบเชิดๆ
*****
283
