ศรัณย์ยืนนิ่งมองภาคินที่เดินเข้ามาใกล้ เขารู้สึกเหมือนหัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ
คำพูดของภาคินทำให้เขารู้สึกถึงความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกแล้ว
‘การทดสอบ… คือสิ่งที่พวกเขาพูดถึงตลอดมา’
เขารู้สึกเหมือนถูกดึงลงไปในห้วงน้ำที่ไม่มีทางออก ทุกสิ่งที่เขาคิดว่าเป็ความจริงกำลังพังทลายลงตรงหน้าตา
"นายรู้ตัวแล้วใช่ไหม?" ภาคินถามด้วยเสียงเยือกเย็น ขณะที่ยังคงเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะหายใจอยู่ห่างจากศรัณย์ไม่กี่ก้าว
ศรัณย์ไม่ตอบ เขารู้ดีว่าไม่ว่าจะตอบหรือไม่ มันก็ไม่ช่วยอะไร
"การทดสอบนี้ไม่ใช่แค่การเลือกคนที่ ‘ดีที่สุด’ เหมือนที่นายคิด" ภาคินพูดต่อ "มันคือการคัดเลือกคนที่ 'มีค่า' ในโลกนี้ เพื่อทำภารกิจบางอย่างที่นายเองอาจจะไม่อยากรู้"
ศรัณย์มองใบหน้าของภาคินที่ตอนนี้ดูเรียบเฉยเกินไปจนเหมือนมองคนที่ไม่ได้มีความรู้สึกอะไร
“ภารกิจอะไร?” เขาถามเสียงแ่
ภาคินหัวเราะเบา ๆ เหมือนจะรู้ดีว่าเขากำลังเล่นเกมที่คาดเดาผลลัพธ์ได้ง่ายเกินไป "นายอาจจะไม่เข้าใจตอนนี้ แต่ในไม่ช้าก็จะรู้"
ทันใดนั้น ศรัณย์รู้สึกถึงแรงกดดันที่มากขึ้นจากภาคิน สายตาของเขากำลังจับจ้องไปที่ศรัณย์ไม่คลาดสายตา
"นายกำลังจะเป็ส่วนหนึ่งของบางสิ่งที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้"
ศรัณย์หันไปมองเอกสารในมือเขาอีกครั้ง ความรู้สึกของความหวาดกลัวและความไม่แน่ใจเพิ่มขึ้นจนทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมัดติดกับสิ่งที่เขาไม่อาจควบคุมได้
“คุณหมายความว่าไง?” เขาถามเสียงต่ำ
ภาคินยิ้มอย่างเ็า “มันคือการเลือกไม่ให้นายมีทางเลือก”
ศรัณย์หายใจหนัก เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังยุบลงรอบตัวเขา ทุกการตัดสินใจที่เขาทำในตอนนี้อาจเป็การเปิดประตูสู่โลกที่เขาไม่อาจกลับไปได้อีก
“ผมจะต้องทำอะไร?” ศรัณย์ถามเสียงแ่
ภาคินก้าวเข้าใกล้จนศรัณย์รู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายของเขา แม้จะไม่พูดอะไรเพิ่มเติม แต่ท่าทีของเขาก็ทำให้ศรัณย์รู้ว่ามีสิ่งใหญ่หลวงกำลังจะเกิดขึ้น
"การเลือกครั้งนี้คือการตัดสินใจที่จะอยู่รอดในสิ่งที่เราต้องทำ และทุกสิ่งที่เราทำจะเป็ผลต่อโลกใบนี้" ภาคินพูดด้วยเสียงที่ฟังดูหนักแน่น
ศรัณย์มองเขาด้วยความมึนงงและรู้สึกเหมือนจะสูญเสียการควบคุมไปทุกที
“โลกใบนี้?” ศรัณย์ถาม ซ้ำคำพูดของภาคินในหัวของเขาไม่สามารถทำให้เข้าใจได้ทั้งหมด
ภาคินพยักหน้า "ใช่ โลกใบนี้" เขาหยุดชั่วขณะและยิ้มบาง ๆ "นายแค่ไม่รู้ว่าโลกของเรากำลังจะเปลี่ยนไปจากสิ่งที่เคยเป็"
ศรัณย์มองเขาด้วยความสับสน “ผม… ผมไม่เข้าใจเลย”
ภาคินยักไหล่และเดินไปที่โต๊ะข้างห้อง ก่อนจะหันกลับมามองศรัณย์ “ไม่ต้องเข้าใจตอนนี้หรอก แค่ทำตามที่บอกก็พอ”
ศรัณย์ยืนอยู่ที่เดิม เขารู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้เผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย เขายังคงไม่รู้ว่าในที่สุดแล้วเขาจะทำอะไรได้บ้างในโลกที่เต็มไปด้วยความลึกลับและการควบคุมที่เหนือกว่าความเข้าใจของเขา
"พรุ่งนี้ นายจะได้รู้คำตอบทั้งหมด" ภาคินพูด ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ศรัณย์ยืนอยู่เพียงลำพังกับคำถามมากมายที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
ศรัณย์เดินไปนั่งบนเตียงและเงียบงันไปสักพัก ก่อนที่เขาจะรู้ตัวว่า เขากำลังจะเผชิญกับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะคาดคิดได้
"มันจะเป็การตัดสินใจครั้งสุดท้าย" เขาพูดกับตัวเองในใจ
2K
