“ไม่มีทาง! ทำไมผมต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ” ไอซ์ตวาดลั่นจนโซลาห์ต้องเอื้อมมือลูบแขนเขาให้เบาลง
“พอเถอะคุณไอซ์ที่คุณจะให้รางวัลฉันน่ะ ฉันไม่เอา ขอแลกกับการให้เธอพักอยู่ที่นี่ สงสารเด็กในท้อง แค่เขาเกิดมามีแม่แย่ๆแบบนี้ก็มากเกินพอแล้ว อย่าให้ถึงกับเร่ร่อนเลย”
“ขอบใจนะ งั้นฉันขอนอนที่นี่แล้วกัน เด็กในท้อง้าอยู่กับพ่อ นะคะไอซ์” ทิพย์เชิดใส่โซลาห์ก่อนหันมาจับมือไอซ์ แต่ชายหนุ่มสะบัดมือออก
“ก็ได้ แต่คุณอยู่ในฐานะผู้อาศัยไม่มีความเกี่ยวข้องกับผม เรือนแก้วด้านหลังไม่ใช่บ้านหลังนี้ ผมจะอยู่กับแฟนผมเท่านั้น” ไอซ์หยิบมือถือออกมาโทรหาพี “เชิญผู้จัดการจัดที่พักเรือนแก้วให้แขกผมด้วย ขอบคุณมากครับ”
“ไอซ์ คุณจะใจร้ายกับฉันไปถึงไหน” ทิพย์อ้อนวอน
“นี่มันก็มากเกินไปสำหรับคุณแล้วทิพย์ เชิญ คงไปถูกนะอย่าให้ผมต้องเรียกคนงานมาลากคุณไป
“ก็ได้ค่ะ” ทิพย์ลากกระเป๋าของตัวเองเดินลงบันไดมองจิกไปทางโซลาห์ที่ยืนพิงตู้มองตามก่อนจะหันมองไอซ์ที่ค่อยๆนั่งลงบนเตียงกุมขมับหลับตานิ่งเงียบ โซลาห์มองอากาศที่สดใสผิดกับสิ่งที่เจออยู่โดยสิ้นเชิง เธอก้าวขาเดินมานั่งลงข้างๆเขาก่อนจะจับแขนพลางเอียงหน้ามอง
“คุณไอซ์ ฉันไม่โกรธคุณ ฉันเข้าใจคุณ ถ้าคุณอยากร้องไห้อะตรงนี้ว่างเสมอ” โซลาห์ฉีกยิ้มตบหน้าอกตัวเองเบาๆบอกเขาที่ค่อยๆอมยิ้มก่อนจะกอดเธอเอาหน้าซบไหล่เธอที่ยกมือลูบผมไอซ์และเลื่อนมืออีกข้างตบหลังเขาเบาๆ
“โถ่ คนดีของฉัน” โซลาห์ยิ้มแห้งๆ “บทคุณจะรั้นก็ค้านซะหัวชนฝา คุณนี่ดื้อกว่าฉันอีกนะ ไม่ต้องกังวลฉันจะอยู่ข้างคุณเสมอ รับรองไม่ไปไหนหากคุณไม่เอ่ยปากไล่ฉัน”
“เพื่ออะไร” ไอซ์ผละออกมองหน้าเธอที่ขมวดคิ้วคิด
“เงิน...ไร่ แล้วก็เรา”
“คติเธอนี่แค่นี้จริงๆ”
“อือ แค่นี้พอแล้ว” โซลาห์ฉีกยิ้มกว้างมองหน้าเขา
“คืนนี้แต่งตัวสวยๆนะ ฉันจะให้รางวัลเธอ คำไหนคำนั้น” ไอซ์ลูบแก้มที่เป็รอยฟกช้ำ
“แต่ฉันบอกว่าไม่เอาแล้วนะ อืม ถ้าให้ก็ดี”
“งั้นก็ไปอาบน้ำแต่งตัวนี่ก็ใกล้ค่ำแล้วกว่าจะแต่งตัวเสร็จก็ใกล้เวลาพอดี ไปเถอะ” ไอซ์พาโซลาห์ลุกขึ้นเดินไปส่งที่ห้องน้ำก่อนจะเดินกลับมานั่งที่ระเบียงมองพระอาทิตย์ที่เริ่มจะคล้อยตกดิน
Baby i love you...ได้ยินไหมคนดี ขอให้คืนนี้ได้กอดเธอไว้
ติ๊ด (กดรับสาย)
“สวัสดีครับ (บอส ยัยทิพย์ไปถึงหรือยัง) มาแล้ว อย่าบอกนะว่าทิพย์แวะไปบริษัทมาก่อน (ใช่ ถูกต้องแม่นั่นอาละวาดแหลกยังกับผีบ้า ระวังตัวด้วยนะ กลับมาคราวนี้เธอต้องมีอะไรบางอย่างแน่รู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆ) อือ เธอกลับมาเล่นหนักกว่าเก่า ไม่เป็ไรหรอก ฝากดูบริษัทก่อนแล้วกันกว่าจะลงไปอีกนาน ประธานกลับมาหรือยัง (มาแล้ว งั้นแค่นี้แหละ ดูแลตัวเองด้วย) ขอบใจดา”
ติ๊ด
ไอซ์วางสายสีหน้าเหนื่อยหน่ายก่อนที่โซลาห์จะยืนหมุนตัวโชว์ชุดที่สวมใส่ เธอสะบัดผมฉีกยิ้มมองไอซ์ที่มองเธอด้วยรอยยิ้ม
“เอ๋ กลิ่นตุๆอะไรเน่าแถวนี้นะ” โซลาห์ก้าวเข้ามานั่งลงข้างๆไอซ์ทันทีทำชายหนุ่มตั้งตัวไม่ถูกกระเถิบถอยห่าง จมูกเธอฟุดฟิดดมกลิ่นรอบตัวเขาที่เบี่ยงหลบ
“ทำอะไรของเธอ” ไอซ์บีบจมูกโซลาห์เชิงหยอกล้อ
“คุณไม่อาบน้ำหรือไง ฉันสวยแล้วคุณก็กรุณาให้เกียรติหล่อกับฉันด้วยนะ” โซลาห์ปัดมือไอซ์ออกจากจมูกเธอ
“ไม่อาบ”
“หยี เน่า คุณนี่มันจริงๆเลย โสโครก” โซลาห์ดีดตัวออกห่าง
“ว่าไงนะ กล้าว่าฉันใช่ไหมเด็กกะโปโล” ไอซ์ยกมือเขกหัวโซลาห์ที่หลบไม่ทันทำหน้าบูด
“ก็จริงไหมล่ะ คนอะไรหน้าตาก็ดี แต่เน่าชะมัด หยี” โซลาห์อุดจมูกวิ่งลงบันได ไอซ์อ้าปากจะเรียกแต่ก็ค้างไว้ไม่ทันก้มหน้าดึงเสื้อมาดมก่อนเลิกคิ้ว
“ไม่เหม็นสักหน่อย ออกจะหอมเด็กน้อยเอ๊ย” เขาพึมพำลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำพร้อมหยิบชุดไปเปลี่ยน
โซลาห์เดินใส่รองเท้าแตะดูรอบไร่ในยามค่ำคืน อากาศเย็นสบายทำให้หลุดฉีกยิ้มสูดกลิ่นอายอย่างสดชื่น
“นานวันยิ่งใกล้กัน หัวใจเริ่มหวั่นไหว เฮ้อ ดูเหมือนฉันจะชอบที่นี่แล้วสิ” โซลาห์กวาดสายตามองรอบอย่างชื่นชมพลางหลับตาพริ้มก่อนที่ไอซ์จะเดินลงมาคว้ามือเธอจูงเข้าไปในไร่ โซลาห์ขมวดคิ้วมองเขา
“จะไปไหน คุณไอซ์”
“รับรองเธอต้องชอบแน่ๆ” ไอซ์จูงมือโซลาห์มาที่ท้ายไร่
“เขาจับตัวเธอมายืนพิงรั้วสีขาวก่อนจะอ้อมหลังมาปิดตาเธอช้าๆ โซลาห์จับมือเขาเบาๆ
“ปิดทำไม”
“หนึ่ง...สอง...สาม ดูข้างหน้าสิ” ไอซ์ลดมือลงเปิดตาโซลาห์หมุนตัวเธอไปทางต้นไม้ใหญ่ หิ่งห้อยนับร้อยตัวบินรอบต้นไม้ทำเธอตาค้างยิ้มกว้างหันมองหน้าไอซ์ที่ยืนกอดอกพิงรั้วมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว โซลาห์เดินไปที่ต้นไม้ไล่คว้าหิ่งห้อยที่บินวนรอบตัวเธอ
“สวยมากเลย คุณไอซ์ดูนี่สิ” เธอตะปบหิ่งห้อยไว้ในมือสองข้างที่กุมไว้เดินมายืนตรงหน้าไอซ์ก่อนเปิดมือเธอออกมองหิ่งห้อยนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือ
“มันตายแล้วเธอฆ่ามัน”
“ห๊ะ! ไม่นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ พู้ววว” โซลาห์ยื่นหน้าเป่าก้นหิ่งห้อยที่บินหนีก่อนหันมาเขม็งไอซ์ที่หัวเราะชอบอกชอบใจ
“คุณแกล้งฉันหรอ”
“ใช่ มีปัญหาอะไรเด็กกะโปโล” ไอซ์เลิกคิ้วจับมือโซลาห์ดึงเข้ามาหาตัวเองจนเธอเซเข้ามาชนอกเขาแล้วมองตาปริบๆ
239
