บทที่ 19 การสอบฝู่ซื่อที่ไม่คาดคิด
“ข้าน้อยขอคำนับเหล่าฮูหยิน ขอเหล่าฮูหยินมีแต่โชคดีเ้าค่ะ” เหยียนซีทำตามท่าทางของสาวใช้คนเมื่อครู่ โค้งตัวลงคำนับ เมื่อคำนับเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมา เธอเห็นเหล่าฮูหยินผู้ปักปิ่นทอง รูปร่างผอมบางนั่งอยู่ในเกี้ยว
ในบรรดาดอกไม้ที่เหยียนซีนำมา ดอกหอมหมื่นลี้นั้นมีกลิ่นหอมที่สุด เมื่อลมพัดมาก็จะมีกลิ่นหอมโชย ทำให้คนรู้สึกสบายอย่างมาก
เหล่าฮูหยินผู้นั้นนั่งรถม้ามาตลอดทาง จึงเหนื่อยล้าเล็กน้อย เพียงลมบนเขาพัดมาก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกหอมหมื่นลี้ รู้สึกสบายตัวขึ้นมา “เด็กเพียงนี้ยังรู้จักออกมาขายของ ทางบ้านของเ้าคงลำบากสินะ ผู้ใหญ่ที่บ้านเ้าเล่า กระเช้าดอกไม้นี้ขายอย่างไรหรือ”
“เรียนเหล่าฮูหยิน ข้ามากับท่านป้าเ้าค่ะ เป็เพราะได้ยินว่าวันนี้นายหญิงแห่งบ้านท่านขุนนางปกครองอำเภอจะมาให้ทานซิ่วท้อที่วัดชิงหลง พวกเราก็อยากจะรับพรด้วยจึงได้มาั้แ่เช้าตรู ท่านป้าของข้าไปรับซิ่วท้อเ้าค่ะ บ้านข้าไม่มีฝีมืออย่างอื่น ก่อนหน้านี้ได้ยินคนบอกว่าถวายดอกไม้ให้พระจะได้บุญสิบประการ ดังนั้นข้าจึงได้สานกระเช้าดอกไม้มาเ้าค่ะ”
เด็กหญิงเอ่ยถามเสียงดังฟังชัดอีกครั้ง “นายหญิง ท่านคือเ้าของวันเกิดแห่งบ้านท่านขุนนางปกครองอำเภอใช่หรือไม่เ้าคะ”
“เด็กหญิงผู้นี้ตาถึงจริง ๆ นายท่านของข้าคือขุนนางอำเภอนี้” สาวใช้ที่มาเรียกเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่าเป็หัวหน้าสาวใช้ข้างกายเหล่าฮูหยิน พอจะมีตำแหน่ง คำถามของเหยียนซีนั้น เหล่าฮูหยินย่อมไม่ตอบ เธอจึงกล่าวต่อ
“ดีเหลือเกิน ข้าได้พบเหล่าฮูหยินจริง ๆ ด้วย” เหยียนซีหยิบเอากระเช้าดอกไม้ใหญ่ที่งดงามสดใสมาอย่างมีความสุขเต็มเปี่ยม ข้างบนนั้นยังมีกล่องเล็ก ๆ ที่มีฝาปิดอยู่ด้วย
“สิ่งนี้ข้าขอมอบให้เหล่าฮูหยิน ขอให้เหล่าฮูหยินอายุยืนยาวดั่งเขาทักษิณ มีโชคลาภดุจทะเลบูรพาเ้าค่ะ” กล่าวจบเด็กหญิงก็ชี้ไปยังกล่องเล็ก ๆ นั้น “เมื่อวานหลังจากพวกข้าบอกว่าจะมาวัดชิงหลง เมื่อคืนนี้ข้าก็ฝัน ฝันว่ามีท่านยายใจดีพาข้าไปขุดโสมไผ่ในป่าไผ่ นางบอกว่าเห็ดเยื่อไผ่ทั้งเก้านี้คือการยืมดอกไม้ถวายพระ ให้ข้ามอบมันให้ผู้ที่มีชะตาต้องกันเ้าค่ะ”
เด็กหญิงเปิดฝานั้นออก เผยให้เห็นเห็ดเยื่อไผ่ทั้งเก้าอัน “พี่ชายข้าบอกว่า ความหมายของการยืมดอกไม้ถวายพระ ก็คือการยืมมือข้ามอบของให้ผู้อื่น ข้าจึงคิดว่า เดิมทีวันนี้ท่านป้าคงไม่พาข้ามาที่วัดชิงหลง แต่เพราะได้ยินว่านายหญิงจะมาแจกทานซิ่วท้อ นางจึงได้พาข้ามา เช่นนั้นโสมไผ่เหล่านี้ คงจะเป็พระโพธิสัตว์ยืมมือข้ามอบให้นายหญิง เดิมทีข้ากลัวว่าจะไม่ได้พบผู้สูงศักดิ์ คิดไม่ถึงว่าจะได้พบท่านจริง ๆ นี่ต้องเป็การนำทางของพระโพธิสัตว์เป็แน่เ้าค่ะ”
เหยียนซีกล่าวคำพูดจบ ก็นำกระเช้าดอกไม้และกล่องนั้นยกขึ้นเหนือหัวอย่างเคารพนบนอบ
คนโบราณเชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติ อยู่หน้าประตูวัด ไม่มีใครกล้าเอาเื่สิ่งเหนือธรรมชาติมาพูดเล่นเป็แน่
อีกทั้งคำพูดนี้ของเหยียนซี หลังจากเหล่าฮูหยินได้ยินก็ยิ่งมีความสุข จะมีอะไรเทียบกับวันเกิดที่มีโชคจากการนำทางของพระโพธิสัตว์ได้กัน สิ่งนี้ยิ่งทำให้คนมีความสุขไม่ใช่หรือ
โสมไผ่เป็หนึ่งในสมุนไพรแปดอย่าง ทุกคนต่างก็บอกว่าหาได้ยาก
ในบรรดาหญิงเ่าั้ ต่อให้มีคนไม่เห็นด้วยในใจ แต่ก็ไม่มีทางเอ่ยออกมาว่าเด็กสาวบ้านนอกโกหกในเวลาเช่นนี้
ดังนั้น เพียงเหยียนซีกล่าวจบ คนที่อยู่รอบ ๆ ก็คอยเอาอกเอาใจขึ้นมาอย่างสนุกสนาน
“นายหญิงช่างโชคดียิ่งนัก โสมไผ่นี้เป็ของดีบำรุงร่างกาย หาได้ยากนัก”
“พระโพธิสัตว์รู้ว่าวันนี้ท่านจะมาไหว้พระ จึงได้นำทางมาเป็พิเศษ”
“นั่นน่ะสิ นี่เป็ยาวิเศษที่พระโพธิสัตว์มอบให้ เหมือนกับหวังหมู่เหนียงเหนียงประทานลูกท้อให้อย่างไรอย่างนั้น นายหญิงช่างโชคดีเหลือเกิน”
แม้แต่พระสงฆ์รับแขกก็เอ่ยออกมาเช่นกัน “อามิตตาพุทธ เหล่าฮูหยินมีเมตตา พระโพธิสัตว์ย่อมเป็ห่วงเป็ใย”
เหล่าฮูหยินได้ฟังก็มีความสุข จะมัวดูว่ากระเช้าดอกไม้เป็อย่างไรเสียที่ไหน ให้สาวใช้รับเอามา “เด็กอย่างเ้าช่างมีจิตใจดีนัก พวกเ้า มอบรางวัลเสีย”
สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ นำกระเป๋าเงินออกมาแล้วยัดใส่มือของเหยียนซีทันที
“เหล่าฮูหยิน โสมไผ่เหล่านี้ให้เปล่า ๆ เ้าค่ะ”
“เด็กโง่ นี่ไม่ใช่เงินซื้อกระเช้าดอกไม้กับโสมไผ่ของเ้า นี่เอาไว้ให้เ้าไปซื้อขนมกิน” เหล่าฮูหยินมองกระเป๋าเงินนั้นแวบหนึ่ง ก็ยังรู้สึกไม่พอใจนัก
“เ้าค่ะ ขอบคุณเหล่าฮูหยิน” เหยียนซีกล่าวขอบคุณอย่างคิดไม่ถึงกับเื่ดี ๆ นี้
“กระเช้าดอกไม้ของเ้าสานได้ประณีตนัก ถามราคาต่อหน้าพระจะไม่ดี สี่เชว่เ้านำเงินให้เด็กคนนี้อีกพวง ช่วยข้าเลือกกระเช้าดอกไม้สองใบ เมื่อครู่เด็กคนนี้บอกว่าถวายดอกไม้ให้พระจะดูงดงามไม่ใช่หรือ ให้เหล่าคุณหนูถวายพระสักสองใบ ความคิดเฉียบแหลม อายุยังน้อยแต่กลับมีใจเลื่อมใสเพียงนี้ จะต้องได้รับพรเป็แน่ ให้รางวัลนางอีก”
“เ้าค่ะ” สาวใช้ที่ชื่อสี่เชว่มาเลือกกระเช้าดอกไม้อีกสองอัน จากนั้นก็นำเงินอีกหนึ่งพวงใส่เข้าไปในกระเป๋า
เงินพวงหนึ่งก็มีมูลค่าพันอีแปะ ก็นับเป็หนึ่งตำลึง กระเช้าดอกไม้สองใบหนึ่งพันอีแปะ ก็ถือว่าขายกระเช้าดอกไม้ใบละห้าร้อยอีแปะ คนรอบ ๆ ที่ได้ยินก็อิจฉาตาร้อนขึ้นมา
แต่นี่จะอิจฉาก็ไม่ได้ ใครให้คนเขาได้รับความสนใจจากผู้สูงศักดิ์เล่า
“เ้าค่ะ ๆ ขอบคุณเหล่าฮูหยิน ขอบคุณพี่สาวคนสวย พระโพธิสัตว์จะต้องอวยพรให้เหล่าฮูหยินสมหวังดั่งตั้งใจทุกประการ...” เพียงเหยียนซีจับถุงเงิน คำพูดมงคลก็ยิ่งถูกเอ่ยออกมาราวกับให้เปล่า
เหล่าฮูหยินเห็นนางแต่งตัวไม่ดี ท่าทางคำนับก็ธรรมดา แต่คำพูดคำจากลับดูงดงามอย่างมาก “ดูจากคำพูดคำจาของเ้า เคยอ่านหนังสือที่บ้านหรือไม่”
“เรียนฮูหยิน พี่ชายข้าศึกษาเล่าเรียน ข้าก็เพียงแค่จดจำคำจากเขาไม่กี่คำเท่านั้นเ้าค่ะ ปีนี้พี่ชายของข้าสอบผ่านเซี่ยนซื่อ เขาบอกว่าล้วนเป็เพราะท่านขุนนางสั่งสอนอย่างถูกต้อง อำเภอิสุ่ยของเราจึงได้มีคนตั้งใจศึกษาเล่าเรียน แต่น่าเสียดายที่เขาป่วย จึงพลาดการสอบฝู่ซื่อเมื่อเดือนสี่เ้าค่ะ”
“ฝู่ซื่อหรือ” เหล่าฮูหยินครุ่นคิด “ปีนี้การสอบฝู่ซื่อมีเดือนห้า พี่ชายของเ้ายังสอบทันนะ”
“ขอบคุณเหล่าฮูหยินที่บอกให้ทราบเ้าค่ะ ข้ากลับบ้านไปจะบอกข่าวกับพี่ชายทันที นี่ช่างเป็พระโพธิสัตว์ดลบันดาลจริง ๆ ได้พบกับผู้สูงศักดิ์ ไม่เช่นนั้นพวกข้าคงไม่ทราบเ้าค่ะ”
เื่การเริ่มสอบฝู่ซื่อนี้ไม่ใช่ความลับอันใด สำหรับเหล่าฮูหยินก็เป็เพียงคำพูดจากน้ำใจเท่านั้น
แต่สำหรับตระกูลหลิวแล้ว เป็เื่ดีเกินคาดจริง ๆ !
เหล่านายหญิงและคุณหนูคนอื่น ๆ เดิมทีก็ทำตามคำสั่งของหัวหน้าครอบครัว มาเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับขุนนางปกครองอำเภอ
พวกนางเห็นว่าเหล่าฮูหยินซื้อ ก็ย่อมเต็มใจใช้เงินเล็กน้อยเพื่อความสนุก
เหล่าฮูหยินบอกว่าต่อหน้าพระ ให้พูดคำว่าสิบอีแปะให้น้อย ให้เงินร้อยอีแปะมากหน่อย ก็พากันเลือกกระเช้าดอกไม้ทีละใบ
เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้เดินเข้าประตู เด็กหญิงก็แตะถุงเงิน อดไม่ได้ที่จะะโโลดเต้น
นางหวังจุดธูปไหว้พระที่วิหารขุยซิง จากนั้นก็ไปรับซิ่วท้อ รีบเร่งกลับมาก็เห็นเหยียนซียืนอยู่ตรงแผงไม้ไผ่ว่างเปล่า “ซีเอ๋อร์ กระเช้าดอกไม้ของเราเล่า”
“ท่านป้า ๆ เหล่าฮูหยิน ฮูหยิน และพวกคุณหนูใจดีนัก ซื้อไปหมดแล้วเ้าค่ะ มีข่าวดีอีกด้วย การสอบฝู่ซื่อปีนี้จะมีขึ้นในเดือนหน้า เรารีบกลับบ้านไปบอกพี่เอ้อร์หลางกันเถิด”
“นี่... เป็เื่จริงหรือ” นางหวังถามอย่างงุนงง “ขายกระเช้าดอกไม้หมดแล้วหรือ”
“เหล่าฮูหยินบอกเองกับปากเลย ท่านป้า พวกเราต้องรีบกลับกันแล้วเ้าค่ะ”
“อ้อ จริงด้วย รีบกลับเร็วหน่อย ผู้เฒ่าขุยซิงอวยพร เอ้อร์หลางบอกมาตลอดว่าการสอบฝู่ซื่อคือเดือนสี่”
จริง ๆ แล้วนี่คือข้อเสียของการที่ชนบทขาดแคลนข่าวสาร ถ้าหากไม่ใช่เพราะวันนี้มาขายกระเช้าดอกไม้ที่วัดชิงหลง ก็คงไม่ทราบข่าวนี้จากเหล่าฮูหยิน
สำหรับนางหวังแล้ว นี่คือหลักฐานพิสูจน์ว่าเหยียนซีคือดาวนำโชคของลูกชายนางจริง ๆ
5K
