"ลุงรักเมาแล้วนะครับ พอเถอะครับเดี๋ยวภรรยาของลุงจะบ่นอีก"
"ไม่เป็ไรๆ วันสุดท้ายแล้ว ขอเถอะนะ ฮะฮ่าฮ่า"
มีชายวัยกลางคนกับเด็กหนุ่มกำลังนั่งดื่มกันอยู่ ชายวัยกลางคนชื่อว่าลุงรัก ถึงจะไม่ใช่ลุงแท้ๆ ของเด็กหนุ่มแต่เด็กหนุ่มก็รักลุงแกเหมือนลุงแท้ๆ ของตัวเอง เด็กหนุ่มคนนั้นคือชิน เขากำลังนั่งดื่มอยู่ที่ทุ่งนาของตัวเองกับลุงรักสองคน
"ลุงรักกลับบ้านได้เหรอครับเมาขนาดนี้"
ชินถามด้วยความเป็ห่วง กลัวว่าลุงแกจะกลับบ้านไม่ไหว
"ไม่เป็ไรๆ ถึงเห็นอย่างนี้ฉันก็กลับบ้านได้นะ ฮะฮ่าฮ่า"
ลุงรักหัวเราะออกมาอีกครั้ง เป็เสียงหัวเราะที่ทำให้ชินสบายใจยังไงก็ไม่รู้
"อย่าดื่มเยอะล่ะชิน ลุงกลับล่ะเดียวยายแกจะบ่นเหมือนแกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า"
ลุงรักลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับ ระหว่างเดินกลับแกก็พูดขึ้นมา
"เสียใจด้วยนะชิน พึ่งจะได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นแท้ๆ แต่กับเจออะไรแบบนี้ซะได้..."
"อย่าพูดแบบนั้นสิครับลุงรัก ผมไม่เสียใจหรอกไม่ใช่ผมคนเดียวซะหน่อยที่ต้องเจอเหตุการณ์บ้าๆ แบบนี้"
ชินพูดขึ้นเขาไม่เสียใจหรอกที่ได้ใช้ชีวิตแค่ 18 ปี เขาเหนื่อยเกินพอแล้วจะตายก็ตายเลยเขาไม่สนใจ
"อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันอยากให้แกมีชีวิตอยู่มากเลยนะชิน เอาเถอะอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด"
ลุงรักเดินออกไปแล้วโบกไม้โบกมือให้
"บายครับลุงเจอกันชาติหน้าถ้ามีจริงล่ะนะ..."
ชินพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ชินมองไปบนท้องฟ้ามีอุกกาบาตขนาดใหญ่อยู่บนชั้นบรรยากาศโลกมากกว่า 30 อัน ชินอดไม่ได้ที่ถอนหายใจออกมา มองดูแล้วมันอลังการมากจริงๆ อุกกาบาตสีฟ้า เหมือนกับจะตกลงมาได้ตลอดเวลา
ชินถอนหายใจอีกครั้งแล้วดื่มน้ำผลไม้ต่อ ใช่น้ำผลไม้ที่ชินดื่มกับลุงรักนั้นคือน้ำผลไม้ส่วนลุงรักนั้นดื่มเหล้าจริงๆ
"จะว่าไงดีนะ สวยดีล่ะมั้ง"
ชินอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว เพราะอุกกาบาตมันสวยจริงๆ
ตอนนี้ทั่วโลกผู้คนกำลังสิ้นหวัง ไม่สิ้นหวังก็บ้าแล้วอุกกาบาต 30 กว่าอันลอยอยู่ในชั้นบรรยากาศโลก จะตกลงมาตอนไหนก็ไม่แปลก แต่ประมาณอีกคร่าวๆ คืออีก 30 นาทีที่จะตกลงมาในตอนนี้
จริงๆ หลายคนคงจะถามว่าทำไมไม่ทำลายอุกกาบาตเหล่านี้ล่ะ จริงๆ ท่าทำลายได้คงไม่ต้องมานั่งรอความตายแบบนี้หรอก ทั้งจีน อเมริกา สองชาติมหาอำนาจพยายามทุกอย่างแล้วแต่มันก็ไม่เกิดผลอะไรเลย แล้วก็ชาติมหาอำนาจอื่นๆ ก็ลองแล้วเช่นกันแต่มันก็ไม่เกิดผลอะไรเลยเช่นกัน เลยทำให้ผู้คนสิ้นหวังอย่างที่เห็นนั่นแหละ
เสียงโทรศัพท์ของชินดังขึ้น ชินมองดูเบอร์ที่โทรมาแต่มันเป็เบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่ชินพอจะเดาได้อยู่ว่าใครโทรมาแต่ชินไม่้าที่จะรับมัน คนที่โทรมาเหมือนจะไม่สำคัญแต่มันก็สำคัญ ชินสองจิตสองใจว่าจะรับมันดีไหม นี่คงเป็โอกาสครั้งสุดท้ายแล้วที่จะได้พูดคุยกัน เบอร์นั้นโทรมาครั้งที่สาม แล้วชินก็ตัดสินใจรับมันในที่สุด
-พี่ขอโทษ
เป็คำๆ เดี๋ยวที่ออกมาจากปลายสายเสียงเหมือนจะร้องไห้แต่ดูเหมือนจะพยายามที่จะอดกลั้นไว้
-มันเป็ครั้งสุดท้ายแล้วที่พี่จะได้มีโอกาสขอโทษน้อง
เธอพูดมาอีกครั้ง ชินรู้สึกว่าเจ็บที่หน้าอกทั้งๆ ที่เขาไม่้าคำขอโทษของเธอเลยสักนิด ชินยังนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
-พี่ไม่อยากให้มันเป็แบบนี้..พี่อยากอยู่กับน้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน.
"พอเถอะครับ"
ชินอดไม่ได้จึงขัดเธอพูด
"เื่มันผ่านไปแล้วก็พอเถอะ ผมไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว..แค่นี้นะครับ"
-เดียวก่อน.
ชินตัดสายทันทีชินไม่้าได้ยินเสียงเธออีก ชินเริ่มมีน้ำตาออกมาทั้งๆ ที่เขาไม่ได้อยากจะร้องเลยแท้ๆ
"ฝุ่นเข้าตาจนได้ น้ำตามันไหลมันหยุดเลยแฮะ ฮ่าฮ่า"
สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวร้องออกมาเบาๆ พอกับหัวเราะกลบเกลื่อนอาการเศร้าของเขา
"เรามันบ้าเื่มันั้แ่แปดปีแล้วยังจะมาเศร้าอะไรอีก"
ชินอดไม่ได้ที่จะตำหนิตัวเอง เื่มันผ่านไปนานแล้วยังจะเอามาใส่ใจ แต่วินาทีต่อมาเขารู้สึกได้ว่า อุกกาบาตเริ่มขยับ มันเริ่มแล้ว วันสุดท้ายของโลก
"เร็วกว่าที่ประกาศไว้ตั้ง20นาทีเลยนะเนี่ย..."
ชินมองดูเวลา มันตกลงมาเร็วกว่าที่ประมาณไว้ แต่เขาก็ไม่สนใจยังไงวันนี้ก็เป็วันสุดท้ายอยู่แล้วจะตายเร็วตายช้ามันก็เหมือนกัน คนที่ใจเย็นเหมือนชินคงมีคนไม่กี่คนบนโลกหรอก ชินหยิบปลาที่ย่างไว้ขึ้นมา
"ฟู่ๆ... รู้สึกว่ากินไม่ลงเลยแฮะ..."
ชินยังร้องไห้เบาๆ ยังมีน้ำตาเล็กๆ ออกมา ถึงเขาจะหยิบปลาย่างขึ้นมาแต่เขาก็ไม่มีอารมณ์กินแล้ว
[บททดสอบของพระเ้าได้เริ่มขึ้นแล้ว]
"หืม..เสียงอะไรน่ะ"
ชินที่พึ่งสงสัยว่าเสียงมาจากไหนตัวเขาก็หายไปจากโลกนี้เสียแล้ว ไม่ใช่แค่เขาแค่คนเดียวผู้คนบนโลกนับสิบคนก็หายตัวไปเช่นกัน
1K
