เช้าวันต่อมา ทองยืนรอคนอื่นๆอยู่หน้าโรงเตี๊ยม ข้างกายมันมีดินและคนขับรถลากอีกสี่คัน
วันนี้ทองจะไปเยี่ยมเต่า แต่ทว่าจะเดินไปก็กระไรอยู่มันจึงตัดสินใจควักเนื้อตัวเองเช่าเหมารถลากที่สี่คันนี้นับสิบตำลึงซึ่งมันรู้สึกเสียดายอย่างมาก
มันยืนรออยู่ตรงนั้นสักพักก็เห็นร่างของดำและแม่เล้าฝนเดินนำคนอื่นๆออกมา มีสาและแม่นางอีกคน
เมื่อมาถึงแม่เล้าก็เอ่ยปากชวน “พวกเราไปกันเถอะ”
เมื่อแม่เล้าฝน ทำท่าขึ้นรถ และสั่งให้คนลากรถไปก็ถูกทองเอ่ยขัดเสียก่อน “รอเดี๋ยว ยังมีอีกคนหนึ่งที่จะต้องไปกลับเราด้วย”
แม่เล้าขมวดคิ้วด้วยความฉงน ยังมีใครที่ทอง้าพาไปอีกนางเองก็ไม่รู้เลย
แต่ทว่าเมื่อแม่เล้าสงสายได้ไม่นานก็คลายลงพลันเห็นหญิงสาวสามคนเดินออกมาพร้อมกันแม่เล้าจึงเข้าใจว่าทองเองก็มีความคิดเช่นนางเหมือนกัน
รถลากสี่คัน ถูกทองและดินนั่งด้วยกันหนึ่งคัน แม่เล้าฝนและดำสองสามีภรรยาหนึ่งคัน สาและแม่นางอีกคนหนึ่งหนึ่งคันและคันสุดท้ายเป็ของสามพี่น้อง
แม้ว่าทั้งสามพี่น้องนั่งด้วยกันแล้วจะดูอึดอัดมากและว่าทองก็เห็นพวกนางยิ้มอย่างมีความสุข
ทองหันกลับมามองด้านหน้าก่อนออกคำสั่ง “ไปเลยคนลากรถ”
รถลากทั้งสี่วิ่งออกไปด้วยความรวดเร็วภายในเมืองแห่งนี้ไม่มีผู้คนใช้รถม้าแต่อย่างใด อาจจะเป็เพราะผู้คนในเมืองแห่งนี้มีฐานะค่อนข้างยากจนและไม่ค่อยมีขุนนางหรือข้าราชกาลคนสำคัญมากเท่าไหร่จึงทำให้ในเมืองแห่งนี้ผู้ทีมีฐานะก็จะเดินทางด้วยรถลากหรือเกี้ยว
แต่ทว่าหากเทียบกับเมืองที่ทองอาศัยอยู่นับว่าดูดีมากโขเนื่องจากเมืองของมันผู้คนมักใช้วัวเทียมเกวียนในการเดินทางไปมาในตัวเมืองจึงทำให้บนถนนบางแห่งที่ไม่ค่อยได้รับความดูแลมากนักก็เต็มไปด้วยอึวัว
ทองหันไปมองรอบๆอย่างสนใจ แม้ว่ามันจะอยู่ในเมืองนี้ได้สองคืนแล้วแต่ทว่ามันยังไม่เคยเดินมาทางสำรวจอย่างจริงจังเลยสักครั้งเมื่อมีโอกาสมันจึงมองทิวทัศน์รอบๆอย่างอารมณ์ดี
ในระหว่าเส้นทางที่ผ่านมันก็ได้เห็นว่าผู้คนต่างพูดคุยกันกันอย่างสนุกปาก บ้างต่อรองราคากันอย่างดุเดือดบ้างะโด่ากันอย่างไม่น้อยหน้า
เนื่องด้วยว่าคนลากรถ ลากไม่เร็วเท่าไร ทองจึงได้ได้ยินเนื้อหาที่คุยกันบางส่วนเนื้อความว่าหมาบ้าเ้าไปขืนใจแมวบ้านข้าส่วนอีกคนคนหนึ่งก็กล่าวว่าแมวบ้านเ้าไปยั่วหมาบ้านข้าตากหาก
ทองได้ยินเช่นนั้นก็นึกขำ หมากับแมวพวกนี้นึกอย่างไรถึงได้สมสู่กันได้ไม่ใช่ว่าทั้งสองพันธุ์นี้เป็ศัตรูกันหรอกหรือ
ขณะที่นั่งชมวิวมาเรื่อยทาง ของจึงเห็นคฤหาสน์ อันใหญ่โตด้านหน้าที่เขียนอักษรไว้ว่าที่ว่าการนายอำเภอ
รถลากจอดลงที่หน้าประตูจวน ทองและคนอื่นจึงลงจากรถอย่างรวดเร็วเมื่อลงมากันมากนครบแล้วจึงได้เดินไปยังหน้าประตู แต่ก็ถูกมือปราบขวางเอาไว้
“หากจะร้องทุกข์ก็ไปลั่นกลองร้องทุกข์ซะ”
ทองเกิดหน้าเกิดติดอ่างกะทันหัน มันไม่ทราบว่าจะตอบเช่นใดดี
ขณะที่มันครุ่นคิดเช่นนั้นแม่เล้าจึงออกหน้ากล่าวกับมือปราบแทนทองที่กำลังลังอ้ำอึ้งอยู่พรากยื่นเงินเข้าไปให้ “สวัสดีท่านมีปราบ พวกข้าเป็สหายของคุณชายเต่าไม่ทราบว่าท่านจะเป็ธุระให้ข้าได้หรือไม่”
มือปราบผู้นั้นตาโตมองเงินที่ถึงยัดเข้ามาอย่างตกตะลึงก่อนตีสีหน้าเข้มกล่าวอย่างถือดี“ในบรรดาสหายของคุณชายข้าไม่เคยพบเห็นพวกเ้ามาก่อนแต่ทว่าพวกเ้าแต่ละคนต่างแลดูไม่มีพิษมีภัย ข้าจะไปเรียนนายน้อยเต่าให้ไม่ทราบว่าข้าต้องเรียนว่าอะไร”
“ถ้าเช่นนั้นก็..”
แม่เล้ามีสีหน้าลังเล หากบอกว่ามาจากหอคณิกามีหวังถูไล่ตะเพิดั้แ่ยังไม่ได้เข้าไปเป็แน่
“บอกคุณชายเต่าว่า คนที่ยืมเงินท่านไป นำเงินมาคืน” เป็ทองนั่นเอง
มือปราบผู้นั้นขมวดคิ้วหันไปมองถามความเห็นแม่เล้าฝนว่า้าให้ตอบเช่นนี้หรือเปล่า
แม่เล้าฝนพยักหน้า กล่าวเช่นนี้ก็หน้าจะดีที่สุดเนื่องจากนางก็ไม่สามารถคิดคำพูดอื่นๆออกมาได้หวังว่าคุณชายเต่าจะเข้าใจความหมายคำพูดนี้
มือปราบผู้นั้น เมื่อได้เห็นการยืนยันก็หันไปกำชับกับมือปราบอีกคนที่อยู่ด้วยกันว่า ให้เฝ้าประตูให้ดีๆก่อนเดินออกไปอย่างเร่งรีบ เมื่อมันผู้นั้นออกห่างประตูมาไม่เท่าไรก็พบกับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาอย่างมาก เดินผ่านมาทางมัน
ชายหนุ่มหันไปมองทางหน้าประตู เห็นผู้คนยืนออกันเกือบสิบคนก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย มันไม่ทราบว่ามีเื่อันใดเกิดขึ้นแต่มันรู้สึกไม่ชอบใจอย่างมากที่ได้มาเห็นคนแปลกหน้ายืนอออยู่กันที่หน้าประตูบ้านของตัวเอง
มือปราบหนุ่มผู้นั้นเบี่ยงทางให้ชายหนุ่ม พลางก้มหัวทักทายอย่างเคารพ“นายน้อย”
ชายหนุ่มยกมือประมาณว่าตามสบายแต่ว่าสายตาของมันกับจ้องแต่คนที่ยืนออกันอยู่ข้างนอกอยู่สักพัก ก็เอ่ยปากถามด้วยความสงสัย
“ชาวบ้านมาร้องทุกข์เช่นนั้นรึ เหตุใดไม่พาพวกมันไปที่ศาล”
มือปราบหนุ่มมองตาม ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเคารพ“มิใช่ผู้มาร้องทุกข์ดอกขอรับ นั่นเป็เพื่อนของนายน้อยเต่าเห็นว่าวันนี้จะมาเยี่ยมเยียนเพื่อการใช้หนี้โดยเฉพาะขอรับ”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกสงสัยเข้าไปอีกมันรู้ดีว่าลูกพี่ลูกน้องมันมีนิสัยเช่นไรดี หากไม่ไปก่อหนี้ก็ถือว่าดีแล้วแต่ว่าการที่จะให้ผู้คนหยิบยืมเงิน มันไม่ใช่วิสัยของลูกพี่ลูกน้องมันโดยแท้
“เ้าแน่ใจนะว่าคนพวกนั้นมาเพื่อใช้หนี้มิใช่เพื่อมาก่อความวุ่นวายที่นี่”
มือปราบหนุ่มก้มหน้ายิ้มแหยๆ “ข้าน้อยเองก็ไม่แน่ใจเช่นกันขอรับขอน้อยจึงให้สหายกันไว้ที่หน้าประตู ไว้ค่อยถามนายน้อยเต่าให้ได้เื่ได้ราวก่อนค่อยคิดว่าจะทำเช่นไร”
ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เ้าทำได้ดีมากเ้าลองไปถามเต่าก่อนว่า รู้จักคนพวกนั้นไหม แล้วค่อยให้พวกมันเข้ามา”ก่อนตบบ่ามือปราบหนุ่มผู้นั้นดังตุบๆ “เ้าไปได้แล้ว”
มือปราบหนุ่มก้มหัวด้วยความเคารพอีกครั้งก่อนเดินเบี่ยงตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มผู้นั้นเองก็กำลังจะเดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อจะไปทำสิ่งที่วางแผนไว้แต่ทว่ามันก็สดุดกึกกับความงามและน่ารักของสาอย่างเห็นได้ชัด
มันจัดแจงเสื้อผ้าตนเองให้ดูเป็ระเบียบ ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ประตู
ในห้องโถงรับแขกภายในจวนนายอำเภอ
ในที่แห่งนี้ มีชายวัยกลางคนนั่งในตำแหน่งเ้าบ้าน และมีหญิงสาวและชายหนุ่มคู่หนึ่งนั่งเก้าอี้ถัดลงมาหากกทองและพรรคพวกอยู่ตรงนี้ คงจะรู้จักได้ทันที ทั้งสองคนนี้ก็คือเต่าและฟ้าที่ได้เต่าช่วยเหลือและพามาพักที่จวนนายอำเภอ
และยังไม่หมดแค่นั้น ยังมีชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่แลดูคุ้นหน้าคุ้นตามาก ชายคนนี้ก็คือชายที่พาฟ้าเข้าไปร้วมการประมูลผู้นั้นเศรษฐีนิรนาม
เศรษฐีผู้นี้ได้อยู่ดูเหตุการณ์เมื่อคืนยันจบแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ภายในหอและเฝ้ามองอย่างใกล้ชิดแต่ทว่าก็มองจากภายนอกอย่างเงียบๆ
ซึ่งมันก็รู้สึกโล่งใจเป็อย่างมากที่ตัวมันเองไม่ได้อยู่ในหอแห่งนั้นเช่นสหายบางคนของมันเพื่อนของมันผู้นั้นโดนลูกหลงจากท่อนไม้ล้มทับอย่างไม่เป็ถ้าแม้แต่หมอก็บอกว่ามันผู้นั้นไม่สามารถลุกจากเตียงได้เป็เวลาอย่างน้อยก็สามเดือนโน่นแหละ
เศรษฐีนิรนาผู้นี้เมื่อมันเห็นว่าเต่าได้ช่วยเหลือท่านทูตของมันก็จัดแจงไปหารถลากมาอย่างเร่งด่วน และช่วยเต่าพาแม่นางทั้งสองมาที่จวนนายอำเภอ
ในตอนแรกเศรษฐีนิรนามผู้นี้ตั้งใจที่จะพานางทั้งสองไปรักษาตัวที่บ้านของมันแต่ทว่าท่านทูตของมันก็กล่าวปฏิเสธอย่างเกรงใจ ตัวมันกล่าวชวนตามมาคำสองคำก็เลิกเซ้าซี้
เมื่อมาถึงที่หน้าประตูจวนมันก็ไม่มีหน้าเข้าไปด้วยเนื่องจากไม่ได้เตรียมของขวัญมาเยี่ยมเยียนเ้าบ้านอย่างเป็ทางการจึงได้แต่ฝากฝังเต่าและคนรับใช้อย่างเป็มั่นเป็เหมาะพอรุ่งสางก็จัดเตรียมของขวัญมาเยี่ยมนายอำเภอ และท่านทูตของมันเป็การเฉพาะ
46K
