กำเนิดใหม่ : จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ 【จบ】

        การไปจากแคว้นเป่ยสุ่ยของหลัวเลี่ยได้ทำให้เกิดการผจญภัยครั้งใหม่

        หลัวเลี่ยชายหนุ่มผู้โด่งดังที่ทุกคนจำได้ในเวลาเพียงสองถึงสามเดือนเขาใช้แค่สองสิ่งเพื่อพลิกสถานการณ์และเปลี่ยนขั้วอำนาจของแคว้นเป่ยสุ่ยนอกจากนี้ยังยับยั้งการก่อกบฏที่จะเกิดขึ้นได้อีกด้วย

        หลิวจื่ออั๋งและกองกำลังที่ทรงพลังอื่นๆที่มาแคว้นเป่ยสุ่ยเพื่อตามหา ‘มีมังกรอยู่ในเป้า’ เริ่มกระจายกำลังกันค้นหาจากใจกลางแคว้นเป่ยสุ่ยอีกครั้ง มองหา ‘มีมังกรอยู่ในเป้า’ ที่พวกเขาคิดว่ามีคุณสมบัติจะขึ้นเป็นเทพได้

        พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่า‘มีมังกรอยู่ในเป้า’ ที่พวกเขาสงสัยแท้จริงแล้วก็คือหลัวเลี่ย

        ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ

        มีเพียงรถม้าไล่ตามพระจันทร์เท่านั้นที่กำลังมุ่งหน้าลงทางทิศใต้

        จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือ...แคว้นจินหลาน!

        แคว้นจินหลานเป็นหนึ่งในแคว้นที่แข็งแกร่งระดับปานกลางจากทั้งหมดแปดร้อยแคว้นตามที่หลัวเลี่ยได้ยินมาจากหลิวจื่ออั๋ง ว่าผู้ที่สามารถถอนคำสาปแม่มดได้คือท่านราชครูแห่งแคว้นจินหลาน

        หลิวจื่ออั๋งบอกเขาเรื่องนี้และจะช่วยเขาจัดการเพียงแต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อในการจะให้ท่านราชครูแห่งแคว้นจินหลานช่วยเสวี่ยปิงหนิง

        นั่นคือขอให้หลัวเลี่ยช่วยคว้าชัยชนะในการประลองยุวราชันครั้งต่อไปให้แก่แคว้นจินหลานโดยรางวัลทั้งหมดจะมอบให้กับหลัวเลี่ยเพียงคนเดียว พวกเขาต้องการเพียงชัยชนะมาให้แก่แคว้นจินหลานเท่านั้น

        นอกจากนี้หลิวจื่ออั๋งยังรับปากหลัวเลี่ยว่าก่อนสิ้นสุดการประลองยุวราชัน ไม่ว่าจะเป็นตระกูลของชงโหวหู่หรือหลิวหงเหยียน จะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าและสร้างความวุ่นวายให้เขาอีก

        สิ่งแลกเปลี่ยนคือหลิวจื่ออั๋งนำตรามังกรทองเซียวเหยาของหลัวเลี่ยไปแล้ว

        ในรถม้าไล่ตามพระจันทร์แพนด้าน้อยปั้นได้ปรากฏตัวขึ้น

        ทันทีที่มันปรากฏตัวแพนด้าน้อยก็ตรวจสอบเสวี่ยปิงหนิงด้วยท่าทางที่เหมือนนักเวท

        “เจ้ารู้เรื่องเวทหรือ”หลัวเลี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

        ต้นกำเนิดของแพนด้าน้อยปั้นนั้นลึกลับมากและไม่แน่ใจว่ามันมีความสามารถพิเศษใดอีกหรือไม่

        แพนด้าน้อยปั้นตรวจสอบอยู่เป็นนานจากนั้นจึงหยิบไผ่เจ็ดสีออกมาอย่างอึดอัดใจ และกัดกินสองสามคำ “รักษาไม่ได้”

        หลัวเลี่ยรู้สึกท้อแท้มาก“รักษาไม่ได้ แล้วทำไมเจ้าถึงตรวจสุ่มสี่สุ่มห้า”

        “ข้ามีคาถาลึกลับมากมายมีทั้งใช้ต่อสู้และมีทั้งใช้รักษา” แพนด้าน้อยปั้นเอ่ยอย่างอึดอัดใจ“แต่อาการหลับใหลที่เกิดจากการปะทะกันของเวทชั้นต่ำนั้นข้ารักษาไม่ได้จริงๆ”

        “อะไรนะระดับต่ำเกินไปจนเจ้ารักษาไม่ได้ แต่หากระดับสูงเจ้ารักษาได้หรือ” หลัวเลี่ยกล่าว

        แพนด้าน้อยปั้นตอบ“แน่นอน รักษาได้ ยิ่งเวทชั้นสูงยิ่งรักษาได้ดี”

        หลัวเลี่ยไม่เชื่อ“เจ้าโอ้อวดเกินไปแล้วข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ารักษาโรคภัยไข้เจ็บเล็กน้อยไม่ได้แต่รักษาโรคร้ายแรงให้หายได้”

        “เจ้าอย่าไม่เชื่อข้าข้าทำได้จริงๆ” แพนด้าน้อยปั้นตะโกน แล้วเปลี่ยนต้นไผ่เจ็ดสีในมือที่แทะอยู่ให้กลายเป็นพู่กันจากนั้นก็ท่องคาถาพลางลูบพู่กันเจ็ดสีอย่างลวกๆ

        พรึ่บ!

        เมื่อมันสัมผัสลงบนพู่กันตัวรถม้าไล่ตามพระจันทร์ก็เปล่งประกายรัศมีออกมา

        หลัวเลี่ยเลิกม่านขึ้นดูทันใดนั้นเขาก็พบว่าต้นไม้สองข้างทางที่หักโค่นได้งอกขึ้นใหม่และเติบโตอีกครั้ง

        “มามา ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บที่ไหล่ของข้าที” หลัวเลี่ยชี้ไปที่ไหล่ซ้ายของเขา ซึ่งยังคงเจ็บมากและมีเลือดไหลซึมออกมาทำให้เขาอ่อนแอเล็กน้อย

        “อาการบาดเจ็บเล็กน้อยเกินไปรักษาไม่ได้” แพนด้าน้อยปั้นส่ายหัว

        หลัวเลี่ยกลอกตาและพูดว่า“น้อยๆ หน่อยเถอะ เมื่อครู่เจ้าสามารถฟื้นฟูต้นไม้ที่หักโค่นให้เติบโตขึ้นมาใหม่ได้แต่กลับบอกว่ารักษาบาดแผลของข้าไม่ได้อย่างนั้นหรือ จะแปลกประหลาดเกินไปแล้ว”

        แพนด้าน้อยปั้นได้แต่ทำตามเท่านั้น

        พู่กันสีสันสดใสฉายรัศมีเปล่งประกายและตกลงบนตัวของหลัวเลี่ย

        ผลคือหลัวเลี่ยไม่รู้สึกอะไรเลย

        “ถ้าเจ้าต้องการให้ข้ารักษามันต้องเป็นเรื่องใหญ่เท่านั้น ดังนั้นเจ้าอาจจะต้องทำให้บาดแผลเป็นหนักขึ้นอีก”ทันใดนั้นแพนด้าน้อยปั้นก็ใช้พู่กันเจ็ดสีที่มันถืออยู่ตีเข้าที่ไหล่ซ้ายของหลัวเลี่ยอย่างรุนแรง

        ตุ้บ!

        สำหรับร่างกายที่เรียกได้ว่าแข็งแกร่งทนทานของหลัวเลี่ยนั้นเมื่อถูกทุบด้วยพู่กันเจ็ดสีกลับทำให้กระดูกสะบักของเขาถึงกับหัก

        “อ๊าก!”

        หลัวเลี่ยที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

        “แพนด้าน้อยปั้นเจ้ากำลังหาเรื่องอยู่หรือ” หลัวเลี่ยโกรธจัด

        แพนด้าน้อยปั้นรีบโบกพู่กันในมือและร่ายมนตร์ทันทีพู่กันเจ็ดสีในมือถูกหมุนหนึ่งครั้ง จากนั้นรัศมีของแสงก็ตกลงมาบนร่างของหลัวเลี่ย

        เกิดประกายวาบขึ้น

        เมื่อมองไปที่หลัวเลี่ยอีกครั้งบาดแผลตรงไหล่ซ้ายของเขาหายเป็นปกติอย่างรวดเร็วจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าสะบักที่หักได้รับการซ่อมแซมเรียบร้อยและร่างกายที่อ่อนแอของเขาก็ฟื้นตัวราวกับว่าไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน

        “ข้ารักษาเรียบร้อยแล้ว”แพนด้าน้อยปั้นพูดอย่างโอ้อวด

        หลัวเลี่ยจ้องไปที่แพนด้าน้อยปั้นด้วยความรู้สึกอยากจะสาปแช่งเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

        ไม่สามารถรักษาอาการเจ็บป่วยเล็กน้อยได้แต่กลับสามารถรักษาอาการหนักๆ ได้

        ให้ตายเถอะแบบนี้หากบาดเจ็บอีกในอนาคต ถ้าอยากหายก็ต้องทำให้บาดเจ็บหนักหรือไม่สมเหตุสมผลจริงๆ

        “มาคุยกันเถอะแม้ว่าวิธีการรักษานี้กระทั่งนักเวทระดับสูงก็ไม่อาจทำได้แต่มันไม่สามารถแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ได้” หลัวเลี่ยกล่าวอย่างจริงใจ “ในที่สุดข้าก็เข้าใจว่าทำไมนามสกุลของเจ้าถึงเป็นปั้น(ครึ่งหนึ่ง)”

        “ทำไมหรือ”แพนด้าน้อยปั้นถาม

        หลัวเลี่ยกล่าวว่า“เพราะเจ้าเป็นคนครึ่งๆ กลางๆ เป็นนักเวทที่ไม่ได้บริสุทธิ์มาก”

        แพนด้าน้อยปั้นพูดซื่อๆ“ข้าบริสุทธิ์มาก ข้ายังเป็นบุรุษ อา ยังเป็นหมีแพนด้า”

        หลัวเลี่ยปวดหัว

        เนื่องจากเขาไม่มีเวลาสื่อสารกับแพนด้าน้อยปั้นในคุกกลืนอสูรดังนั้นเขาจึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความสามารถของมันเลยในวันข้างหน้านอกเหนือจากการฝึกฝนวรยุทธ์และดูแลเจ้าหญิงนิทราเสวี่ยปิงหนิงแล้วหลัวเลี่ยคงต้องค่อยๆ เรียนรู้และสื่อสารกับแพนด้าน้อยปั้นให้มากขึ้น

        จากคำพูดของแพนด้าน้อยปั้นได้กระตุ้นความทรงจำที่ซับซ้อนในหัวของเขา ความทรงจำที่สำคัญมากบางอย่างถูกผนึกเอาไว้และเมื่อถึงเวลามันก็จะค่อยๆ ปลดปล่อยออกมาเอง

        ในความทรงจำทั้งหลายมีหลายสิ่งที่หลัวเลี่ยไม่เคยได้ยิน อย่างแพนด้าน้อยปั้นรู้ว่าแหวนปีศาจที่หลัวเลี่ยใส่ให้มันเป็นแหวนปีศาจระดับสูงสุดซึ่งถือได้ว่าเป็นต้นกำเนิดที่แท้จริงของแหวนปีศาจ มันเป็นแหวนปีศาจที่หายากที่สุดในโลกที่สามารถคุกคามอสูรที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเทพได้และในดินแดนเหยียนหวงตลอดหลายยุคหลายสมัยนี้ก็มีแหวนปีศาจแท้จริงอยู่ไม่เกินสิบวง ซึ่งบางวงก็พังทลายไปแล้ว

        หลังจากที่หลัวเลี่ยได้เรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เขาก็รู้สึกสะเทือนใจมากเช่นกันไม่แปลกใจที่ราชันผู้พิชิตจะเก็บแหวนปีศาจไว้เป็นสมบัติ ต้นกำเนิดของมันพิเศษมาก

        พวกเขาไม่พบการลอบสังหารใดๆจนกระทั่งมาถึงเมืองหลวงของแคว้นจินหลานเห็นได้ชัดว่าหลิวจื่ออั๋งปฏิบัติตามสัญญาที่เคยให้ไว้เพราะทั้งชงโหวหู่และหลิวหงเหยียนไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ

        ระหว่างทางพบกลุ่มโจรเป็นครั้งคราวแต่ภายใต้ไอพลังของซูชิวเชิง พวกมันทั้งหมดก็หลีกหนีไปไม่กล้าเข้าใกล้

        พวกเขาตรงไปที่เมืองหลวงของแคว้นจินหลานโดยไม่มีสิ่งใดมาขัดขวาง

        ในฐานะแคว้นที่แข็งแกร่งระดับปานกลางในบรรดาแปดร้อยแคว้นพระราชาของแคว้นจินหลานมีความมั่งคั่งกว่าพระราชาของแคว้นเป่ยสุ่ยถึงสิบเท่านอกจากนี้ภายในเมืองก็คึกคักยิ่งนัก

        หลัวเลี่ยซึ่งรีบร้อนจะรักษาเสวี่ยปิงหนิงไม่มีความอดทนที่จะสำรวจรอบๆดังนั้นเขาจึงให้ซูชิวเชิงบังคับรถม้าตรงไปที่จวนของซาเฉียนหลี่ ราชครูแห่งแคว้นจินหลานโดยทันที

        เห็นได้ชัดว่าราชครูซาเฉียนหลี่ได้เตรียมการต้อนรับมานานแล้วทันทีที่รถม้าของหลัวเลี่ยมาถึง เขาก็ออกมาทักทายด้วยตนเอง

        ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลัวเลี่ยก็ยังคงมีสถานะเป็นอ๋องสองตำแหน่งของแคว้นเป่ยสุ่ยยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำขอจากหลิวจื่ออั๋ง ซึ่งเป็นผู้อาวุโสคนเจ็ดในสาขาหลักของหอเซียวเหยาดังนั้นเขาจึงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

        เมื่อเข้าสู่จวนของราชครูแล้วพวกเขาก็ตรงไปยังพื้นที่ที่ท่านราชครูซาเฉียนหลี่ได้จัดเตรียมไว้ให้

        หลัวเลี่ยอุ้มเสวี่ยปิงหนิงขึ้นเขาเดินเข้าไปในห้องนอนและวางนางลงบนเตียง หลังจากพูดคุยกับราชครูซาเฉียนหลี่ราชครูก็เริ่มตรวจสอบอาการของเสวี่ยปิงหนิง