เวลา 10:00น. บนรถลีมูซีนสุดหรู
"ฉันไม่สนว่าผ้าไหมลอตนี้จะมาจากอิตาลีหรือฝรั่งเศสถ้าเฉดสีแดงมันเพี้ยนไปแม้แต่นิดเดียว... ฉัน-ไม่-เอา!"
น้ำเสียงเรียบเยือกเย็นทว่าบาดลึกของพิมพรรณ หรือ คุณพิม ซีอีโอสาววัย 30 ต้นๆผู้ทรงอิทธิพลในวงการแฟชั่นระดับประเทศดังก้องอยู่ภายในห้องโดยสารรถลีมูซีนที่เงียบสนิท
เธอสวมชุดสูทสีขาวครีมเข้ารูปที่ดูสง่างามทว่าแฝงความคุกคามใบหน้าสวยเฉียบคมถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์เนมอย่างประณีตราวกับรูปสลักหินอ่อนดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงจ้องมองหน้าจอไอแพดที่แสดงแบบร่างคอลเลกชันใหม่ล่าสุด
"และบอกทีมมาร์เก็ตติ้งด้วยนะว่าถ้างานอีเวนต์เปิดตัวเดือนหน้ายอด Like ไม่ถึงห้าล้านภายในหนึ่งชั่วโมง...เตรียมตัวหางานใหม่กันได้เลย เลิกประชุม!"
พิมกดวางสายทิ้งทันทีโดยไม่รอคำตอบจากปลายสายเธอถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเอนหลังพิงเบาะหนังแท้ความเครียดสะสมจากการบ่งการอาณาจักรแฟชั่นเริ่มจู่โจมจนเธอรู้สึกตึงที่ท้ายทอย
เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูรูปภาพในแอปพลิเคชันอินสตาแกรมรูปภาพม้าสายพันธุ์ดีท่วงท่าสง่างาม กล้ามเนื้อเป็มัดๆ สีขนเป็มันเงา...ม้าเ่าั้คือความหลงใหลเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้หัวใจของซีอีโอสาวเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
"ลุงชัย...อีกไกลไหมคะกว่าจะถึง คอกม้าออบซิเดียน?"
พิมเอ่ยถามคนขับรถวัยกลางคนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย
"อีกประมาณยี่สิบนาทีครับคุณพิม...คลับขี้ม้าแห่งนี้อยู่ในเขตป่าลึกหน่อยนะครับ ไม่ค่อยมีใครรู้จัก"
ลุงชัยตอบพลางเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนลูกรังที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่บรรยากาศเริ่มเงียบสงัดและวังเวงขึ้นเรื่อย ๆ
"นั่นแหละค่ะที่ฉัน้า..."
พิมพึมพำกับตัวเองพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ความเป็ส่วนตัว..."
เธอเจอคลับแห่งนี้ในเน็ตโดยบังเอิญรูปภาพม้าสายพันธุ์หายากที่ดูสวยงามดึงดูดให้เธอตัดสินใจเช่าคอกม้าส่วนตัวที่นี่ทันทีโดยไม่ลังเล
สำหรับพิมการขี่ม้าคือกีฬาโปรดและเป็กิจกรรมเดียวที่ช่วยคลายความเครียดจากการบริหารงานที่หนักหน่วง
การได้ควบม้าไปตามธรรมชาติได้ััสายลมและทิ้งความวุ่นวายของโลกธุรกิจไว้เื้ัคือการปลดปล่อยความเหนื่อยล้าที่แท้จริงของเธอ
เวลาผ่านไปไม่นานรถลีมูซีนคันหรูโลดแล่นเข้าสู่เขตของ คอกม้าออบซิเดียน มันตั้งอยู่ลึกเข้ามาในป่าทึบรอบด้านโอบล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาราวกับกำลังกางกั้นสถานที่แห่งนี้ออกจากความวุ่นวายของโลกภายนอก
เมื่อรถจอดสนิทเบื้องหน้าอาคารไม้สไตล์คันทรีคลาสสิกสายตาของพิมก็ปะทะเข้ากับลานทุ่งหญ้ากว้างขวางด้านใน ม้าสายพันธุ์ยุโรปรูปร่างสง่ากล้ามเนื้อเป็มัดๆ และมีสีขนมันขลับหลายตัวกำลังเดินทอดน่องอยู่กลางลาน...สวยงามและไร้ที่ติอย่างที่เธอเห็นในรูปจริงๆ
"พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงค่อยมารับฉันก็แล้วกันลุงชัย ฉันจะค้างที่นี่หนึ่งคืน"
พิมออกคำสั่งเสียงเรียบคว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กแบรนด์เนมคู่ใจ แล้วก้าวลงจากรถทันทีที่ปลายส้นสูงแตะพื้นกรวดเธอก็สังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินตรวจตราอยู่ใกล้แนวรั้วกั้นคอกม้า
เขาดูอายุประมาณ26-27ปีรูปร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นลวกๆท่าทางการเดินของเขามั่นคงและมีรังสีบางอย่างที่ทำให้ม้าพยศตัวใหญ่ยังต้องสงบนิ่งและหลุบตาลงเมื่อเขาเดินผ่าน
พิมเดินตรงเข้าไปหาเขาทันทีด้วยมาดของประธานบริษัทที่เคยชินกับการมีคนคอยต้อนรับ
"ฉันพิมพรรณที่จองบ้านพักและคอกม้าส่วนตัวเอาไว้"
ชายหนุ่มหันกลับมาั์ตาสีนิลคมกริบจ้องมองเธออย่างเรียบเฉยไม่มีแววตาประจบประแจงเหมือนพนักงานบริการทั่วไปที่เธอเคยเจอ
"ยินดีต้อนรับครับคุณพิมผม อาร์ต เป็สตาฟผู้ดูแลคอกม้าแห่งนี้ครับ"
เสียงของเขาทุ้มต่ำเยือกเย็น ทว่ามีอำนาจคุกคามจนพิมรู้สึกหนาวเยือกที่สันหลังอย่างประหลาด
"บ้านพักและคอกม้าของคุณยังว่างและเตรียมพร้อมไว้แล้วครับ...แต่ก่อนที่คุณจะเข้าพักและใช้บริการม้าของเรา คุณพิมจำเป็ต้องลงนามในข้อตกลงของทางคลับก่อน"
เขาหยิบสมุดปกหนังสีดำสนิทและปากกาหมึกซึมคลาสสิกออกมาจากเสื้อแจ็กเก็ตั์ตาดุดันของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ
"คลับของเรามีกฎ เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนที่ไหน... แขกทุกคนต้องยินยอมและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดหากคุณตกลงที่จะพักที่นี่ 1 คืน รบกวนเซ็นชื่อด้วยครับ"
พิมเลิกคิ้วเล็กน้อยนึกรำคาญใจกับขั้นตอนจุกจิกและท่าทีแข็งกระด้างของเขา แต่ความอยากควบม้าสวยๆตรงหน้าทำให้เธอเลือกที่จะมองข้ามความรู้สึกขัดใจนั้นซีอีโอสาวดึงปากกามาจากมือของเขาอย่างมาดมั่น
"กฎอะไรก็ช่างเถอะฉันจ่ายเงินมาเพื่อพักผ่อน"
เธอกล่าวอย่างเย่อหยิ่งก่อนจะจรดปลายปากกาตวัดลายเซ็นลงบนหน้ากระดาษอย่างรวดเร็วพิมโยนปากกาคืนให้ชายหนุ่ม ท่วงท่าของเธอยังคงสง่างามและเต็มไปด้วยอำนาจ
"พาฉันไปที่ห้องพักได้แล้วฉันอยากเปลี่ยนชุดไปขี่ม้าเต็มที เสียเวลามามากพอแล้ว" ซีอีโอสาวออกคำสั่ง
อาร์ตรับสมุดปกหนังคืนไปรอยยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออกปรากฏขึ้นที่มุมปากแววตาดุดันของเขาซ่อนความนัยบางอย่างเอาไว้มิดชิด
"เชิญทางนี้ครับคุณพิม"
เขาเดินนำเธอผ่านลานหญ้ากว้างมุ่งหน้าไปยังบ้านพักไม้สักหลังงามที่ตั้งแยกตัวออกไปอย่างเป็ส่วนตัวแผ่นหลังกว้างของสตาฟหนุ่มตั้งตรง ท่วงท่าการเดินของเขามั่นคงและสง่างาม
"ม้าสายพันธุ์ยุโรปของเราได้รับการฝึกมาอย่างดีเยี่ยมและเตรียมพร้อมไว้สำหรับคุณพิมแล้วครับ..."
อาร์ตเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบระหว่างทางน้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบ
"...คุณสามารถใช้เวลาขี่มันได้ตลอดทั้งวันตาม้าแต่คลับของเรามีกฎอยู่ข้อหนึ่งสำหรับการลงสนาม"
พิมชะงักฝีเท้าขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันด้วยความรำคาญใจ
"กฎอะไรอีก?ฉันมีชุดขี่ม้าที่สั่งตัดมาเป็พิเศษพร้อมแล้วไม่ต้องห่วงเื่ความปลอดภัยหรอก"
อาร์ตหยุดเดินเขาหันกลับมาประจันหน้ากับเธอ กวาดสายตามองั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างพิจารณา
"นั่นแหละครับคือปัญหา...กฎของเราคือ ทางเราไม่อนุญาตให้นักขี่สวมกางเกงหรืออันเดอร์แวร์ท่อนล่างใดๆทั้งสิ้นครับ"
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติราวกับกำลังอธิบายวิธีการชงชา
"คุณพิมต้องสวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวยาวและรองเท้าบูทหนังเท่านั้น"
พิมเบิกตากว้างริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธจัดและอับอาย
"บ้าไปแล้ว!นี่คุณกะจะลวนลามฉันเหรอ? กฎบ้าบอผิดศีลธรรมแบบนี้ใครจะไปทำตามฉันคือเ้านายของคุณนะ!"
เธอเชิดหน้าขึ้นหวังจะใช้บารมีและเสียงตวาดข่มขู่ให้เขาก้มหัวขอโทษ แต่อาร์ตกลับไม่สะทกสะท้านเขายกสมุดสัญญาปกหนังสีดำขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่ฝ่ามือตัวเอง
"คุณเพิ่งเซ็นยินยอมปฏิบัติตามกฎทุกข้อโดยไม่มีข้อยกเว้น ไปเมื่อสองนาทีที่แล้วครับคุณพิม"
รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอาร์ตพลิกเปิดสมุดปกหนังสีดำชูหน้ากระดาษที่มีรอยน้ำหมึกจากลายเซ็นของเธอขึ้นมาให้ดูชัดๆ
ทันทีที่ั์ตาของซีอีโอสาวปะทะเข้ากับลายเซ็นของตัวเอง...
ในส่วนลึกของจิตใจพิมกรีดร้องเสียงหลงว่ากฎข้อนี้มันวิปริต ผิดศีลธรรม และน่าอับอายที่สุด!
เธอคือผู้บริหารระดับสูงจะให้มาเดินเปลือยท่อนล่างต่อหน้าสตาฟชายได้อย่างไร? แต่ทว่า... ชั่วพริบตาเดียว สมองของเธอกลับถูกบิดเบือนอย่างน่าสะพรึงกลัวความรู้สึกต่อต้านที่เคยพุ่งสูงปรี๊ดกลับถูกบางอย่างกดทับลงไปจนมิด จู่ๆกฎที่แสนบ้าบอนั้นก็แทรกซึมเข้ามาในหัวและให้ความรู้สึกว่ามันช่างสมเหตุสมผล
เธออ้าปากหวังจะพ่นคำด่าทอแสนเจ็บแสบแต่ลำคอกลับตีบตัน ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาแม้แต่แอะเดียวซีอีโอสาวเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก
อาร์ตมองกิริยาสั่นเทาและดวงตาที่เริ่มสับสนของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ
"ห้องพักของคุณอยู่ตรงหน้าแล้วครับ..."
น้ำเสียงของเขาราบเรียบทว่าก้องกังวานและมีอำนาจสะกดราวกับประกาศิตที่ไม่อาจขัดขืน
"ผมให้เวลาเปลี่ยนชุดสิบนาที...หวังว่าเมื่อคุณเดินออกมาหาผมที่คอกม้า คุณจะสวมแค่เสื้อเชิ้ตกับรองเท้าบูท... ตามกฏที่เราตกลงกันไว้นะครับคุณพิม"
1K
