“มหาเทพ” เทพแห่งการปรุงยาค่อยๆเอ่ยเรียกเพราะมหาเทพนิ่งเงียบไปนานมากแล้วเสียงของร่างโปร่งดึงมหาเทพออกจากภวังค์ พระองค์ยกยิ้มน้อยๆมองเทพผู้น้อยผ่านกระจก
“เ้าชอบเราก็พอใจแล้ว”
“ท่านไม่เปลี่ยนชุดใหม่รึ?”เทพแห่งการรักษาเอ่ยถามตอนที่เดินเข้ามาในเรือนเห็นมหาเทพเตรียมเอาไว้สองชุดมิใช่ว่าอีกชุดเป็ของพระองค์หรอกหรือ
“เราแค่อยากให้เ้าเปลี่ยน”
“เช่นนั้นรึข้าจะได้ไม่ต้องช่วยท่านเปลี่ยน” มหาเทพชะงักจากนั้นก็กลับคำทันควัน
“เราเองก็สวมชุดนี้มาทั้งวันเช่นนั้นเปลี่ยนชุดให้เข้ากับเ้าคงจะดีกว่า”ว่าแล้วมหาเทพก็เดินไปหยิบอีกชุดที่วางอยู่ขึ้นมาดูอารมณ์ดีกว่าเมื่อครู่เป็หนักหนา พระองค์หยิบชุดสีขาวทองขึ้นมาก่อนจะหันมามองเทพแห่งการปรุงยาร่างโปร่งลุกขึ้นอย่างรู้หน้าที่ ช่วยมหาเทพสวมฉลองพระองค์ชุดใหม่ดวงตาสีทองอ่อนของมหาเทพเอาแต่จ้องมองเทพผู้น้อยไม่วางตามือเรียวที่ช่วยผูกปมชุดให้พระองค์นั้นก็ช่างขาวผุดผ่องกลิ่นกายหอมอ่อนๆที่ชวนให้รู้สึกสบายใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้ร่างกายที่มีผิวเนียนละเอียดลื่นมือ มหาเทพถอนหายใจ
อยากเห็นเ้าสวมเพียงเสื้อตัวในเช่นวันนั้นอีกน่ามองเป็ไหนๆ
เมื่อไหร่จะอารมณ์ดีให้เราทำแบบนั้นอีกนะ
เทพแห่งการปรุงยาเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจก็เงยหน้าขึ้นมองพระองค์มีเื่อันใดกังวลใจรึ
“ท่านถอนหายใจทำไม”
“ไม่มีอะไรเราแค่เสียดายที่เ้าคงจะช่วยเราแต่งตัวแค่วันนี้” มหาเทพเอ่ยเสียงจริงจังโอกาสแบบนี้คงไม่ได้มีบ่อยๆต้องรอไปอีกนานแค่ไหนกว่าที่เทพผู้น้อยจะยอมช่วยแต่งตัวให้พระองค์อีก
“ท่านมีนางกำนัลเทพคอยถวายการรับใช้ยังต้องให้ข้าช่วยอีกรึ”
“เราแต่งตัวเองนะนางกำนัลเทพมีหรือจะได้เห็นร่างกายของเรา” มหาเทพยิ้มจะว่าไปแล้วเทพผู้น้อยของพระองค์ก็เคยเห็นร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าของพระองค์แล้วเสียด้วยเรียกร้องให้รับผิดชอบดีหรือไม่นี่
“จะว่าไปเ้าก็เคยเห็นร่างกายของเราแล้วไม่คิดจะรับผิดชอบเลยรึ” นึกขึ้นได้ก็ถือโอกาสแหย่เทพผู้น้อยเสียเลยร่างโปร่งชะงักกึก
คนที่เป็คนถอดก็ท่านเองคนที่ทำให้เห็นก็ท่านเอง จะมาเรียกร้องให้ข้ารับผิดชอบรึ!
“ข้ารึ?”
“ใช่ เ้า” มหาเทพชอบยามที่เทพผู้น้อยแสดงอารมณ์ผ่านสีหน้า ดูแล้วน่ารักน่าชังยิ่ง
เทพแห่งการปรุงยาได้แต่ขมวดคิ้ว ถือเสียว่ามหาเทพทรงงานหนักมานานวันนี้ก็ตัดสินใจที่จะเอาใจพระองค์แล้ว เขาจะตามน้ำเพื่อเอาใจพระองค์ก็แล้วกัน
แม้จะชวนให้น่าตีมากก็ตาม
แต่นี่คือมหาเทพ จะตีก็ไม่ได้
แต่ลองตีสักทีก็ไม่เสียหายอาจจะโดนโกรธนิดหน่อยแต่อย่างน้อยก็ได้ตี
“อย่างนั้นรึแล้วข้าควรรับผิดชอบอย่างไร?” คราวนี้เป็มหาเทพที่ชะงัก พระองค์มองเทพผู้น้อยที่เงยหน้ามองพระองค์อยู่เช่นกันเป็คำตอบที่เหนือความคาดหมายของพระองค์เล้กน้อย แต่ถึงกระนั้นมันก็ทำให้ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่มหาเทพกระแอมเล็กน้อย
น่ารักน่าเอ็นดูเป็ที่สุด
“เอาไว้เราคิดออกเราจะบอกเ้า”
“ถึงตอนนั้นข้าคงลืมแล้วว่าต้องรับผิดชอบ”มือเรียวผูกปมชุดอันสุดท้ายเสร็จก็ถอยออกมาสองสามก้าวดูผลงานของตัวเองก่อนจะพยักหน้า ไม่เลวกับการแต่งตัวให้มหาเทพ
“จะลืมจริงรึ”
“ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ไปงานชุมนุมเทพกันเถอะ”
“ฮวา” เมื่อเห็นว่าเทพผู้น้อยทำเมินพระองค์ มหาเทพก็ได้แต่เอ่ยเรียก แต่อีกฝ่ายเดินหนีออกไปรอข้างนอกก่อนเสียแล้วพระองค์เลยได้แต่ถอนหายใจ
เราไม่ให้เ้าลืมหรอก
มหาเทพเดินออกมาหาทั้งสามคนที่ยืนรอพระองค์อยู่เทพัทั้งสองเปลี่ยนชุดและปลอมแปลงกายเรียบร้อยแล้ว พระองค์จึงโบกพระหัตถ์สองสามทีใบหน้าที่เคยเห็นจนชินตาก็เปลี่ยนไปเป็อีกคน เทพแห่งการปรุงยาจ้องมองเล็กน้อยถึงใบหน้าจะเปลี่ยนไปแต่อย่างไรมหาเทพก็ยังเป็มหาเทพอยู่วันยังค่ำ หากเป็คนสนิทย่อมต้องมองออกแน่ว่าเป็พระองค์
ที่งานชุมนุมเทพเทพมากหน้าหลายตากำลังเดินเที่ยวชมงานชุมนุมเทพยามค่ำคืนกันอยู่คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินปะปนกับเหล่าเทพอยู่ภายในงานโดยที่ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าผู้ที่เดินอยู่คือองค์มหาเทพกับเทพัแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่มหาเทพปลอมตัวออกมาเดินเที่ยวเล่นแบบนี้แต่นี่เป็ครั้งแรกที่พระองค์รู้สึกผ่อนคลายที่สุดนับั้แ่ที่ปลอมตัวมา
เทพแห่งการปรุงยาสอดส่องสายตาไปเรื่อยๆด้วยความอยากรู้อยากเห็นเดิมทีเขาไม่ชอบที่คนเยอะแบบนี้แต่วันนี้เขารู้สึกตื่นตาตื่นใจที่ได้เห็นสิ่งใหม่ๆ ที่สำคัญภายในงานชุมนุมเทพเหล่าเทพไม่ได้แบ่งชนชั้นอย่างที่ควรจะเป็เทพชั้นผู้น้อยสามารถที่จะพูดคุยกับเทพที่ชั้นสูงกว่าโดยไม่จำเป็ต้องมีพิธีรีตองอะไรมองไปทางไหนก็เห็นแต่บรรยากาศที่เป็กันเอง ชนจอกเหล้าอย่างสนุกสนานเป็ภาพที่เจริญตายิ่งนัก
มหาเทพไม่ได้สนใจสิ่งใดเป็พิเศษพระองค์เพียงแค่มองไปรอบๆ แต่ก็ไม่ได้ละสายตาไปจากเทพผู้น้อยของพระองค์ ยามที่เขาอยากแวะสักร้านพระองค์ก็จะยืนรอมีหลายครั้งที่เทพผู้น้อยถูกเดินชนจนเกือบล้มพระองค์ก็จะรีบคว้าตัวเอาไว้จนตอนนี้เพื่อป้องกันเทพผู้น้อยเดินชนจนตัวปลิวมหาเทพจึงคอยกุมมือเอาไว้แล้วเดินชมงานชุมนุมเทพไปด้วยกันโดยที่ร่างโปร่งก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไรยังคงเดินเที่ยวงานชุมนุมเทพต่อเทพัที่อยู่ด้านหลังหันมามองหน้ากัน
เนียนมากพ่ะย่ะค่ะ
จนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งแม้จะเป็แดนเทพแต่ก็ยังมีงานปล่อยโคมที่คล้ายกับแดนมนุษย์มนุษย์จะปล่อยโคมลอยเพื่อเป็การระลึกถึงผู้ที่จากไป หรือเพื่อขอพรต่อเหล่าเทพส่วนแดนเทพนั้นจะปล่อยโคมเพื่ออำนวยพรให้แก่มนุษย์ และเพื่อเคารพบูชาต่อองค์มหาเทพหรือบางครั้งก็สามารถปล่อยโคมลอยเพื่อขอพรก็ได้เช่นกันเทพแห่งการปรุงยาคิดว่าควรจะปล่อยโคมลอยเพื่อขอพร จึงไปเลือกซื้อโคมลอยเพื่ออธิษฐานขอพรมหาเทพยืนมองอย่างสงสัย
“เราก็อยู่ตรงนี้ไยไม่ขอพรเสียเลยเล่าจะปล่อยโคมไปทำไม” ที่เหล่าเทพปล่อยโคมเพื่อขอพรเป็เพราะไม่อาจได้พบกับองค์มหาเทพจึงบอกกล่าวเื่ต่างๆผ่านการลอยโคมแต่ตอนนี้พระองค์ก็อยู่กับเทพผู้น้อย ไยเขาไม่เอ่ยปากขอพรกับพระองค์เลยเล่า
“งานชุมนุมเทพก็ต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมมิใช่รึ”แล้วจู่ๆจะให้เขาขอพร เขาจะกล้าขอได้รึ
“เ้าขอพรกับเราตรงๆมิเร็วกว่าหรอกรึ” มหาเทพก็ยังคงสงสัย แค่เอ่ยปากขอไยพระองค์จะทำให้ไม่ได้คำขอจะยิ่งใหญ่แค่ไหนกันเชียว
“แต่ข้าอยากปล่อยโคม”ร่างโปร่งถือโคมลอยเอาไว้ในมือ ซื้อมาแล้วยังไงก็ต้องปล่อย
“เช่นนั้นเราจะฟังเ้าขอพรอยู่ข้างๆก็ได้”เทพแห่งการปรุงยามองมหาเทพ จากนั้นก็ถอยตัวเองห่างออกไปสี่ห้าก้าวมหาเทพมองตาม
“เ้าถอยออกไปทำไม”
“ท่านคิดว่าข้าจะไม่รู้สึกอะไรหลังจากเห็นหน้าคนที่ได้ยินคำขอของข้ารึ”คำขอพรควรจะมีเพียงเ้าตัวที่รู้ในตอนที่ขอพรมิใช่รึแล้วมหาเทพยังได้ยินทันทีทันใดมันก็ไม่ต่างจากการเอ่ยออกมาโดยตรงมิใช่รึ
“เ้าคิดเล็กคิดน้อยจริง”จะเป็คำขอพรแบบไหนกันไยต้องเขินอายขนาดนั้นด้วย
“ท่านอยู่ตรงนี้ข้าจะไปปล่อยที่อื่น” แม้สุดท้ายแล้วมหาเทพจะได้ยินคำขอแต่เขาก็ไม่อยากปล่อยโคมต่อหน้ามหาเทพอยู่ดีพระองค์หัวเราะน้อยๆ
“ก็ได้เราจะรอเ้าอยู่ตรงนี้ ให้ต้าหลงไปกับเ้าด้วยก็แล้วกัน” ต้าหลงเหลือบมองเทพแห่งการปรุงยาเล็กน้อยนี่คงจะคิดว่าต้าเหลียนสนิทกับเทพแห่งการปรุงยามากเกินไปหนนี้จึงให้เขาไปเป็เพื่อนแทนเขาไม่ได้อยากยุ่งกับเ้าเทพชั้นผู้น้อยนี่เสียหน่อย
แต่ในเมื่อมหาเทพเป็ผู้รับสั่งจะขัดก็ไม่ได้
“ไปกันเถอะ” ต้าหลงเอ่ยก่อนจะเดินนำ มหาเทพยืนมองทั้งสองเดินห่างออกไปไกลจนเกือบจะลับสายตานี่ต้องไปไกลขนาดนั้นเชียวรึ กลัวเราล้อคำขอพรหรืออย่างไร
“เ้าว่าเขาจะขออะไร”มหาเทพหันไปถามต้าเหลียนที่ยืนอยู่ เทพัเงินคิดเล็กน้อย
“คงจะเป็เื่ที่เกี่ยวกับแดนมนุษย์กระมังพ่ะย่ะค่ะ”เพราะเทพแห่งการปรุงยากังวลใจกับการที่ช่วยอะไรมนุษย์เ่าั้ไม่ได้แล้วอีกไม่นานก็ต้องไปยังแดนมนุษย์ เทพแห่งการปรุงยาคงจะมีเื่ให้กังวลอยู่มากการขอพรก็จะช่วยให้สบายใจได้เปลาะหนึ่ง
มหาเทพหลับตาลง คอยฟังเสียงคำอธิษฐานจากเทพผู้น้อยแต่รออยู่นานก็ไม่ได้ยินอะไร จนกระทั่งคนที่เดินไปขอพรกลับมา
“กลับมาแล้ว”
“หืม?” ภายในมือเรียวนั้นว่างเปล่า นี่มิใช่ว่าปล่อยโคมไปแล้วหรอกรึแล้วทำไมพระองค์ไม่ได้ยินคำอธิษฐานของเขากันเล่า
“ข้าขอเสร็จแล้ว”
“เ้าโกหกเราไม่ได้ยินอะไรเลย”หากขอพรแล้วจริงๆพระองค์ก็ต้องได้ยินเสียงของเขา แต่นี่กลับว่างเปล่า
“ข้าขอแล้ว”
“เสี่ยวเซียนขอแล้วจริงๆพ่ะย่ะค่ะ”เทพต้าหลงช่วยเป็พยานมหาเทพจ้องมองเทพผู้น้อยของพระองค์ชัดๆและพบว่าเขาไม่ได้โกหกจริงๆ
มีคำอธิษฐานที่พระองค์ไม่สามารถได้ยินด้วยรึ
เป็ไปไม่ได้
ไม่สิ......
มีเพียงหนึ่งคำขอที่พระองค์ไม่สามารถได้ยินและอาจไม่สามารถทำให้คำขอนั้นสัมฤทธิ์ผลได้
“หรือว่าเ้า......”มหาเทพไม่รู้ว่าพระองค์รู้สึกอย่างไรกันแน่ เทพแห่งการปรุงยายังมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าไม่คิดจะบอกพระองค์เขารู้สึกพอใจกับการขอพรครั้งนี้มาก และหวังว่ามันจะเป็จริงในสักวัน
“ตรงนั้นมีอะไรอยู่ด้วยเราไปดูกันเถอะ”เทพแห่งการปรุงยาออกเดินไปพร้อมกับเทพต้าเหลียน จังหวะนั้นมหาเทพก็หันมามองต้าหลง
“กระหม่อมสัญญากับเสี่ยวเซียนว่าจะไม่บอกพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”เทพัทองรู้ว่ามหาเทพจะพูดอะไรจึงได้ชิงเอ่ยก่อนแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยากทำดีกับเทพชั้นผู้น้อยนั่นแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่เขาขอพวกเขาก็ล้วนปรารถนาเช่นกันครั้งนี้จึงได้สัญญาว่าจะไม่บอกเื่นี้กับมหาเทพ
“เราเป็มหาเทพนะ”
“แต่กระหม่อมสัญญากับเสี่ยวเซียนก่อนกลับคำไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” วันนี้ช่างมีเื่ให้ขัดใจองค์มหาเทพเสียจริงเมื่อเช้าก็หนนึงแล้ว ตอนนี้ยังจะมีอีก
“เ้าเองก็เห็นด้วยกับพรข้อนั้นรึ”
“เพื่อให้สัมฤทธิ์ผลแล้วกระหม่อมทุ่มเทให้ได้กระทั่งชีวิตพ่ะย่ะค่ะ”
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้
เทพแห่งการปรุงยาหยุดยืนอยู่ที่ริมแม่น้ำเล็กๆโดยที่ยังไม่ได้ออกมาจากงานชุมนุมเทพเทพต้าหลงรออยู่ด้านหลังห่างออกไปไม่ไกลมองดูคนที่ปลีกตัวออกมาอธิษฐานไกลถึงขนาดนี้
สุดท้ายมหาเทพก็ได้ยินอยู่ดีจะเสียเวลาเดินมาทำไม
“ท่านต้าหลง”
“มีอะไร” เทพัทองเอ่ยถาม มองคนที่ยืนถือโคมอยู่
“มหาเทพจะได้ยินพรที่ขอให้ตัวท่านเองหรือเปล่า”เทพแห่งการปรุงยามองโคมที่อยู่ในมือเทพต้าหลงเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย
“ทุกคำขอที่ขอให้กับมหาเทพพระองค์จะไม่ได้ยินสิ่งนั้น” มหาเทพล้วนเป็ผู้ที่มีทุกอย่างอยู่ในมือเป็ผู้ที่ทำให้คำขอทุกอย่างสัมฤทธิ์ผล ไยจะต้องมีคนขอพรให้พระองค์ด้วย
ต่อให้มีก็ใช่ว่าคำขอนั้นจะเป็ไปได้ง่ายดายนัก
“นอกจากการช่วยเหลืุ์ที่ข้าทิ้งมาแล้วข้าก็เพิ่งจะเคยมีความปรารถนาอื่นเป็หนแรก” เขามองไปยังท้องฟ้าที่มีริ้วสีทองประดับอยู่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็ปรารถนาให้คำขอนี้สัมฤทธิ์ผล
“ข้าเป็เพียงเทพสามัญมีบุญวาสนาได้พบพานกับองค์มหาเทพ แม้คำขอของข้าจะใหญ่เกินตัวและผู้ที่ข้าขอพรให้ก็อยู่สูงเกินกว่าจะอาจเอื้อม แต่กระนั้นข้าก็ยังปรารถนา”ดวงตาสีมรกตสะท้อนแสงไฟจากโคมดูระยิบระยับความปรารถนาดีล้วนแสดงผ่านออกมาจากดวงตานั้น ร่างโปร่งค่อยๆหลับตาลง
“แม้จะแค่เล็กน้อยข้าปรารถนาให้ผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของแดนเทพหลุดพ้นจากความโศกเศร้าทรมานทั้งปวงที่พระองค์กำลังเผชิญอยู่” เทพต้าหลงชะงักกับคำขอนั้น นอกจากเทพัแล้วยังมีคนที่สามารถรับรู้ถึงความเ็ปขององค์มหาเทพได้ด้วยรึ
“ข้าไม่ปรารถนาที่จะเห็นใบหน้านั้นโศกเศร้า ฟ้าดินโปรดพัดพาความสุข ความสงบ และรอยยิ้มแทนที่ความเศร้าโศก ความเ็ป ความทรมานทั้งปวงที่อยู่กับพระองค์ขอให้ความสุขนิจนิรันดร์ สถิตอยู่กับพระองค์ตลอดไป” บนใบหน้าที่เ็านั้นปรากฏรอยยิ้มเล็กๆหลังจากเอ่ยคำขอมือเรียวค่อยๆปล่อยโคมขึ้นสู่ท้องฟ้าโคมลอยนั้นปะปนไปกับของคนอื่นๆจนท้องฟ้าสว่างไสว สายลมเล็กๆพัดผ่านราวกับตอบรับคำขอนั้น
อย่างน้อยๆข้าก็ไม่อยากเห็นใบหน้าที่โศกเศร้าเช่นวันนี้อีก
“ท่านต้าหลงเก็บเื่นี้เป็ความลับกับมหาเทพได้หรือไม่” เทพแห่งการปรุงยาหันมาเอ่ยกับเทพัทองหากพรที่เทพแห่งการปรุงยาขอแล้วองค์มหาเทพไม่ได้ยินพระองค์จะต้องเดาได้แน่ว่าเขาขอพรให้พระองค์
แต่กระนั้น
“ได้ ข้ารับปาก”นอกจากเทพแห่งการปรุงยาแล้วยังมีอีกสองคนที่ปรารถนาให้องค์มหาเทพหลุดพ้นจากความโศกเศร้าที่พระองค์ไม่อาจลืมเลือน
มหาเทพมองไปยังเทพผู้น้อยที่กำลังเดินดูงานชุมนุมเทพห่างออกไปไม่ไกลพระองค์เพียงแค่ถอนหายใจเล็กน้อย
ไม่ว่าเ้าจะขอพรอะไรให้เราเราจะทำให้มันสัมฤทธิ์ผล ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม
การเที่ยวชมงานชุมนุมเทพค่อยๆผ่านไปถึงครึ่งค่อนคืนสมควรแก่เวลาที่จะพักผ่อนแล้ววันพรุ่งนี้เทพแห่งการปรุงยาจะไปยังแดนมนุษย์เพื่อไปช่วยเหลือพวกเขาอีกสิบห้าปีถึงจะได้เจอหน้าอีกครั้ง แม้่ชีวิตของเทพจะยาวนาน แต่เวลาสิบห้าก็ปีไม่ใช่น้อยๆเลยอาจทำให้คนรอเหี่ยวเฉาได้เลยทีเดียว
แต่มหาเทพมีหรือจะยอมเหี่ยวเฉาและใช้เวลาสิบห้าปีรอคอยเทพผู้น้อยของพระองค์
“แต่ท่านบอกว่าท่านไปแดนมนุษย์ไม่ได้”ร่างโปร่งยืนอยู่กลางเรือนพร้อมกับเทพัทั้งสองที่พยักหน้าเห็นด้วยนอกจากจะบังคับให้เทพแห่งการปรุงยาต้องอยู่ค้างที่เรือนด้วยแล้วเช้าวันต่อมหาเทพยังบอกว่าจะไปแดนมนุษย์พร้อมกับเทพแห่งการปรุงยาเสียด้วย
“เราแค่บอกว่าถ้าไปอาจจะเกิดเื่เลวร้ายเราจึงไม่ไปก็เท่านั้น”
“เพราะแบบนั้นท่านจึงไปไม่ได้มิใช่รึ”เทพแห่งการปรุงยาเอ่ย เขาเตรียมตัวที่จะไปยังแดนมนุษย์แล้วแต่ติดที่ว่ามหาเทพจะไปด้วยจึงยังออกเดินทางไม่ได้
ท่านบอกเองว่าถ้าไปอาจจะเกิดเื่เลวร้ายแล้วท่านยังจะไปอีกรึ!
“แต่ที่จะเกิดเื่เลวร้ายคือแดนเทพหาใช่แดนมนุษย์”
“จะที่ไหนท่านก็ต้องอยู่ที่แดนเทพข้าไม่ให้ท่านไปด้วยหรอก”
“แต่หากเราไปด้วยเ้าจะอยู่ที่แดนมนุษย์ได้หลายร้อยปีเชียวอีกอย่าง เราเองก็อยากเจอพวกเขา พวกเขาเคารพบูชาเราเราก็ต้องไปพบพวกเขาบ้างสิ”
“แต่ท่านก็บอกใครไม่ได้ว่าท่านเป็มหาเทพอีกอย่าง ท่านเองก็ช่วยให้คำขอพรสัมฤทธิ์ผลแก่พวกเขาแล้ว ท่านจะไปทำไม” ตอนนี้เทพแห่งการปรุงยารู้สึกว่าเขาต้องใช้ความอดทนอย่างมากที่จะกล่อมมหาเทพไม่ให้ตามเขาไปที่แดนมนุษย์
แค่นี้ข้าก็รู้สึกไม่ปลอดภัยพออยู่แล้วท่านยังจะหาเื่ให้ข้าทรมานใจอีกรึ
แล้วแดนเทพจะทำเช่นไรหากไม่มีมหาเทพเหล่าเทพต้องรู้แน่ว่าพระองค์ไม่อยู่ คราวนี้คงได้เกิดเื่วุ่นวายแน่
“เ้าไปเราก็อยากไป”
“ข้าไม่ได้ไปเที่ยวเล่น”
“แต่เราช่วยเ้าได้นะ”เทพัยืนมองเทพแห่งการปรุงยาที่กำลังพยายามอธิบายว่ามหาเทพไปยังแดนมนุษย์ไม่ได้นอกจากเทพแห่งการรักษาแล้วก็เห็นจะมีแต่เทพแห่งการปรุงยานี่แหละที่สามารถพูดกับมหาเทพได้อย่างเป็ธรรมชาติขนาดนี้แล้วยังกล้าตวาดองค์มหาเทพอีกด้วย
แม้พวกเขาจะอยากแนะนำให้ตีมหาเทพสักทีก็ตาม
พวกเขาคิดว่าแดนมนุษย์ไม่มีอะไรที่น่าสนใจให้องค์มหาเทพอยากไปหรอกแต่เป็เพราะเทพแห่งการปรุงยาจะไม่อยู่สิบห้าปีต่างหากจึงอยากจะไปด้วย
อยากเจอก็แค่เรียกตัวกลับจะตามไปด้วยทำไมกัน
“มหาเทพ”
“ฮวา” เมื่อเทพผู้น้อยเรียกมหาเทพ มหาเทพก็เรียกเขากลับเช่นกันตอนนี้เทพแห่งการปรุงยากำลังจะโกรธแล้วและอีกไม่นานคงหมดความอดทนแล้วยอมให้มหาเทพตามไปแต่โดยดี
เทพแห่งการปรุงยาหันไปขอความช่วยเหลือกับเทพัพวกเขาเองก็ไม่เคยห้ามหรือขัดพระประสงค์ขององค์มหาเทพได้เช่นกันปกติแล้วก็มีแต่ต้องปล่อยให้มหาเทพทำตามใจ เพราะพวกเขาคิดว่ามหาเทพรู้ที่ถูกที่ควรหากพลาดพระองค์ก็สามารถแก้ไขได้
แต่เื่ไปที่แดนมนุษย์นี่เห็นทีจะปล่อยให้ไปไม่ได้จริงๆ
“หากเราฝากเื่ที่แดนเทพให้ใครสักคนดูแลแทนชั่วคราวพวกเ้าจะยอมให้เราไปใช่หรือไม่”มหาเทพเองก็พยายามหาทางออกเพื่อที่จะได้ไปยังแดนมนุษย์กับเทพผู้น้อยของพระองค์
เื่อะไรเราจะปล่อยให้เขาไปคนเดียว
“ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องถูกคัดค้านพ่ะย่ะค่ะการที่องค์มหาเทพจะเสด็จไปยังแดนมนุษย์กระหม่อมเห็นว่าไม่สมควร” ต้าหลงเอ่ย ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยแต่มีหรือองค์มหาเทพจะฟัง
“เอาเป็ว่าเรามีคนที่จะดูแลเื่ทางนี้แทนแค่สิบห้าปีเหล่าเทพคงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราไม่อยู่” แต่แค่สิบห้าปีที่ว่าพระองค์ก็ยังไม่ยอมรออยู่ที่แดนเทพนะพ่ะย่ะค่ะ.....
“ดูแลแดนเทพมิใช่เื่ง่ายผู้ใดจะอาสาดูแลให้พ่ะย่ะค่ะ” ต้าเหลียนยังนึกไม่ออกเื่สำคัญหลายอย่างมีเพียงมหาเทพเท่านั้นที่จะตัดสินใจได้แม้มีเทพชั้นปกครองทั้งสี่คอยดูแลแดนเทพ แต่แดนเทพก็ไม่อาจขาดมหาเทพได้
“เราเรียกมาแล้ว”พวกเขาทั้งหมดมองไปยังประตูเรือนที่มีใครบางคนเดินเข้ามาพอดีเทพแห่งการปรุงยาแววตาเป็ประกายจนเผลอจ้องอยู่นานท่านผู้นี้มิใช่ว่าคือท่านอวิ่นหลิวผู้เป็เทพแห่งการรักษาหรอกรึ! อย่าบอกนะว่า.....
“เรียกกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ” เทพแห่งการรักษาเดินมาหยุดอยู่กลางเรือนที่พวกเขายืนอยู่ก่อนแล้วท่านอวิ่นหลิวส่งยิ้มบางๆมาให้เทพแห่งการปรุงยาเพียงแค่ได้รับรอยยิ้มเทพแห่งการปรุงยาก็รู้สึกว่าคุ้มค่าแล้วที่ต้องต่อล้อต่อเถียงกับมหาเทพแต่เช้าแบบนี้ซึ่งองค์มหาเทพก็รู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย
ทีกับเราไม่เห็นเ้าทำท่าทางประทับใจแบบนี้เลย
“เรามีเื่อยากให้เ้าช่วย”
“หรือเทพผู้น้อยป่วยอีกแล้ว”เทพแห่งการรักษาเดินมาหาเทพแห่งการปรุงยาก่อนจะวางมือลงบนหน้าผากแ่เบาตอนนี้ร่างโปร่งรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกตอนนี้เขาได้เจอกับเทพที่อยากเจอมากที่สุด แล้วยังได้รับการห่วงใยจากท่านผู้นี้อีกวันนี้เป็วันที่โชคดีที่สุดในชีวิตเทพของเขาเลย
“คือข้า....”
“เราเพิ่งเคยเห็นเขาพูดไม่ออกเป็หนแรกท่าทางเขาจะชอบเ้านะ” เคารพนับถือต่างหาก
“ข้าดีใจที่เ้าชอบข้านะ”
“แต่เราไม่ยกให้เ้าหรอก”จบคำก็ดึงมือเทพแห่งการรักษาออกจากหน้าผากเทพผู้น้อยของพระองค์ก่อนจะยืนคั่นกลางเสียเลยอวิ่นหลิวมองอย่างสงสัย ไยมหาเทพต้องหวงถึงขนาดนั้นเขาไม่คิดจะเอาเทพผู้น้อยของพระองค์ไปเสียหน่อย
“บางทีเทพผู้น้อยอาจจะอยากมากับกระหม่อมก็ได้”เทพแห่งการรักษาเอียงคอไปมองเทพแห่งการปรุงยาซึ่งคนที่อยู่ด้านหลังก็เอียงหน้าออกมาให้พ้นแผ่นหลังของมหาเทพเช่นกันทั้งสองหัวเราะแต่มหาเทพกลับทำหน้าบึ้งตึง
ช่วยสนใจเราหน่อย
“แล้วพระองค์เรียกหากระหม่อมทำไมหรือพ่ะย่ะค่ะ”เทพแห่งการรักษากลับมาให้ความสนใจองค์มหาเทพอีกครั้ง เทพแห่งการปรุงยาก็มองมหาเทพเช่นกันคงไม่ได้เรียกท่านอวิ่นหลิวมาเพราะว่าจะฝากฝังเื่ของแดนเทพให้เขาดูแลแทนหรอกใช่หรือไม่
“เราจะไปแดนมนุษย์”
“ไปทำไมพ่ะย่ะค่ะ”
“ไปกับเขาเขาต้องมีเราถึงจะไปได้” มหาเทพชี้ไปที่เทพแห่งการปรุงยาที่อยู่ด้านหลังเขาจำเป็ต้องไปต่างหากแต่ถ้าเกิดบอกว่าเคยไปแดนมนุษย์มาหลายหนแล้วเทพแห่งการรักษาจะต้องสงสัยแน่ว่าเขาลงไปได้ยังไงทั้งๆที่เป็เทพสามัญเทพแห่งการรักษามองเทพผู้น้อยสลับกับมหาเทพ
“พระองค์อยากพาเขาไป? แล้วทำไมเทพผู้น้อยจึงอยากไปรึ?”
“ข้า.....”
“เราอยากจะไปและเราแค่จะพาเขาไปด้วย” เทพแห่งการรักษามองมหาเทพพลางถอนหายใจจะมองอย่างไรก็รู้ว่ามหาเทพกำลังโกหก
แต่โกหกเพื่อเทพผู้น้อยเห็นทีเื่นี้คงจะสำคัญมาก
“นานแค่ไหนพ่ะย่ะค่ะ”
“สิบห้าปี” เดิมทีมหาเทพอยากอยู่นานกว่านั้น แต่เมื่อคำนึงถึงพลังิญญาของเทพผู้น้อยแม้มีพระองค์อยู่ด้วยพระองค์ก็กลัวว่าเขาจะต้องแบกรับภาระทางร่างกายมากเกินไปกลับมาพักที่แดนเทพค่อยไปอีกหนก็ยังได้
“เป็ความลับใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่”
“เช่นนั้นัเทพทั้งสองจะต้องอยู่ที่หอตำราเช่นเดิมเพื่อไม่ให้ผู้อื่นสงสัยหรือรู้ว่าพระองค์ไม่อยู่กระหม่อมจะทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นการไปยังแดนมนุษย์ในคราวนี้แต่เื่ของแดนเทพกระหม่อมจะดูแลเท่าที่ทำได้พ่ะย่ะค่ะ” สุดท้ายเทพแห่งการรักษาก็รับปากว่าจะดูแลแดนเทพให้ใน่ที่มหาเทพไม่อยู่ร่างโปร่งไม่คิดว่าเื่ทุกอย่างจะตกลงกันได้ง่ายถึงเพียงนี้แล้วนี่ไม่คิดจะห้ามมหาเทพเลยรึ พวกเขาสามคนห้ามกันอยู่ตั้งนาน
“เทพผู้น้อย” เทพแห่งการรักษาเอ่ยเรียกก่อนจะเดินมาหา ยื่นถุงผ้าขนาดเล็กให้เทพผู้น้อย
“ภายในนี้บรรจุสมุนไพรเทพและยาหลายอย่างที่จำเป็ต้องใช้ยามเมื่ออยู่แดนมนุษย์แม้จะไม่มีสิ่งใดบนแดนมนุษย์ที่สามารถทำร้ายมหาเทพได้ แต่กลับพวกเรานั้นไม่ใช่เราสามารถที่จะาเ็หรือกระทั่งสูญเสียพลังิญญาทั้งหมดได้เ้าจะต้องดูแลตัวเองให้ดี กินยาเสริมพลังิญญาทุกวันอย่าได้ขาดส่วนมหาเทพเ้าไม่ต้องเป็ห่วงพระองค์มาก แค่ช่วยดูไม่ให้มหาเทพทำเื่ที่ไม่ควรก็พอ”เทพแห่งการรักษาร่ายยาวราวกับแม่ที่กำลังจะส่งลูกไปยังที่แสนไกลมหาเทพที่ยืนมองอยู่ก็ขัดอะไรไม่ได้ เกิดเทพแห่งการรักษาเปลี่ยนใจขึ้นมาพระองค์คงจะไม่ได้ไปที่แดนมนุษย์เป็แน่
“ขอบคุณขอรับ”
“ยังมีอีกอย่าง”
“เราว่าเ้าเป็ห่วงเขามากเกินไปแล้ว”ขืนให้พูดเยอะไปมากกว่านี้อวิ่นหลิวคงได้กล่อมเทพผู้น้อยของพระองค์ให้ไปอยู่กับเขาแน่
“กระหม่อมเป็ห่วงตอนที่อยู่กับพระองค์มากกว่าอีก”ว่าแล้วก็หยิบขวดแก้วอันเล็กออกมาจากอกเสื้อเป็ขวดใสประมาณหนึ่งนิ้วมือ เทพแห่งการรักษาถือค้างเอาไว้
“หากเ้ารู้สึกไม่ปลอดภัยหากต้องอยู่ร่วมเรือนกับมหาเทพให้ใส่สิ่งนี้ลงไปในน้ำแล้วให้พระองค์เสวย รับรองว่าหลับยาวถึงหกชั่วยาม”
“ข้าชอบอันนี้” แต่องค์มหาเทพคงจะไม่ชอบสิ่งนี้เป็แน่
“เราไม่ได้จะทำอะไรเขาเสียหน่อย”แต่เทพผู้น้อยก็รับยาขวดนั้นเก็บใส่อกเสื้อเสียแล้วดูถูกอกถูกใจมากเสียด้วย
“เอาคืนอวิ่นหลิวไปเถอะ”เทพแห่งการปรุงยาส่ายหน้า ยังไงเขาก็ไม่คืน
“ข้าไม่รับคืน ใช้ให้ดี”
“ขอรับ” ร่างโปร่งรับคำเป็มั่นเป็เหมาะ เทพแห่งการรักษาลูบผมเทพผู้น้อยเบาๆเขารู้สึกถูกชะตากับเทพผู้น้อยตนนี้หากมีเวลาเมื่อไหร่เขาจะแวะมาหาเทพผู้น้อยบ่อยๆชวนไปดื่มชารับลมที่เรือนของเขาบ้าง
มหาเทพถอนหายใจพอได้เจอกับอวิ่นหลิวเทพผู้น้อยก็ดูจะไม่ฟังพระองค์เอาเสียเลยแล้วยังเข้ากันเป็ปี่เป็ขลุ่ยเสียอีก ทั้งๆเป็คนที่ชอบเก็บตัวกันทั้งคู่ ไยจึงพูดคุยกันได้ถูกคอนัก
แล้วจะยาขวดเล็กนั่นอีกเห็นทีพระองค์ต้องหาโอกาสชิงเอามาเก็บไว้กับพระองค์เองเสียแล้ว
145
