ตอนที่เจ็ด ทบทวนความผิดตนเอง
“ครั้งกระนั้นแผ่นดินทุกข์เข็ญฮั่นหวู่ต้มีราชโองการยอมรับความผิดของตนเอง พวกท่านในฐานะขุนนางไหนเลยปฏิเสธความรับผิดชอบได้เฉกเช่นกัน?แต่ที่ผิดพลาดไปแล้วรูจักแก้ไขจึงจะได้ชื่อว่าคือวิญญูชนที่แท้จริง พวกท่านเขียนบรรยายความผิดของตนเองมาและข้าจะรับเอาไว้ถือว่าหากมีใครจะมากล่าวหาพวกท่านในฐานความผิดที่ท่านเคยเขียนสารภาพมาแล้วข้าจะไม่ลงโทษพวกท่านในข้อหานั้นอีกต่อไป แต่ห่ากไม่เขียนความผิดที่ตนเองเคยทำมาและมีคนมาร้องเรียนเปิดเผยความผิดนั้นในภายหลังจะหาว่าข้าไม่ยุตะรรม ไม่เปิดโอกาสให้แก้ไขความผิดก่อนหน้านั้นมิได้”
ผมทำท่าเศร้าเสียใจ
หลายคนอาจจะคิดว่าการที่พวกมัลฟอล์ยกำหนดออกคำสั่งให้ด็อบบี้ลงโทษตนเองตลอดเวลานั้นคือเื่ขำขัน
แต่ที่แท้จริงแล้วคือเทคนิคการควบคุมทาสอย่างหนึ่ง
ให้พวกเขาคอยควบคุมตนเองและรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา
และคนที่ลงโทษพวกเขาคือตัวพวกเขาเอง
เท่ากับว่าเราสร้างผู้คุมคุกที่อยู่ในใจของพวกเขาไว้อีกที
ศีลธรรมหรือความเชื่อ กฎเกณฑ์ ประเพณี
มันประดุจผู้คุมคุกในจิตใจเราเช่นนี้เอง
แบบเดียวกับเื่เล่าของชาวล้อซั๊วะที่ว่าในยุคสมัยของผู้นำหนวดอีกคนหนึ่ง
ได้มีการซ่อนอาหารเอาไว้กันทุกคนทั้งที่การแอบเก็บซ่อนอาหารไว้นั้นคือการกระทำผิดกฎหมายบ้านเมือง
แต่ทุกคนก็ต้องซ่อนอาหารเอาไว้ไม่เช่นนั้นคงเอาชีวิตรอดต่อไปไม่ได้
นั่นเท่ากับว่าเป็การปกครองด้วยความกลัวและทุกคนทำผิดกฎหมายกันทุกคน
แต่ละคนต่างก็ฟ้องร้องกันเองเพื่อปกป้องตนเอง
ในประวัติศาสตร์สอนให้รู้ว่า
ผู้นำนั้นทำให้ชาวบ้านเกลียดตนเองนั้นไม่เป็ไร...
ขอแค่ชาวบ้านเกลียดกันเองมากกว่าเกลียดผู้นำก็พอแล้ว
นั่นคือเคล็ดลับการปกครองของผู้นำที่ทำการแบ่งแยกแล้วปกครอง
แบบเดียวกับที่ญาติผู้ใหญ่จะกดดันพ่อแม่ของพวกเราให้มาลงโทษพวกเราและตีเราจนห้อเืยับต่อหน้าญาติผู้ใหญ่และทุกคน
พ่อแม่พวกเราจะคิดว่าการตีเราจนห้อเืเ็ปนั้นคือ
การปกป้องตัวเราเองไม่ให้โดนลงโทษหนักกว่านั้น
แต่ความเป็จริงแล้วพ่อแม่ของพวกเราโดนครอบงำความคิดให้ลงโทษพวกเราโดยญาติผู้ใหญ่ที่เกลียดชังและไม่ประสงค์ดีต่อเรานั้นไม่ต้องลำบากลงโทษเราด้วยมือตนเองเลยแม้แต่ยกมือขึ้นมาก็ยังไม่เหนื่อย
ตีลูกจนเองจนห้อเืต่อหน้าคนอื่นจนยับไปแล้วยังคิดว่าเป็การปกป้องลูกตนเองอีกก็ยังคิดกันไปได้
เพราะแรงกดดันในจิตใจมันมีมากมายถึงเพียงนั้นนั่นเอง
Perception is power
สิ่งที่เห็นคืออำนาจ
นั่นคืออำนาจมาจากสิ่งที่คนอื่นเชื่อ
หากแต่ละคนลงโทษตนเองแล้วและแจ้งความผิดของตนเองแล้วใครจะหาว่าเราใส่ร้ายพวกเขาได้?
“หามิได้พวกเข้าคือขุนนางใจกระจ่างแจ้ง รับใช้บ้านเมืองโดยสุจริตไม่มีเื่ต้องให้ละอายใจ”
ท่ามกลางขุนนางมากมาย มีผู้มีปัญญามากมายแต่มีผู้ที่ใจกล้านั้นน้อยนัก
กล่าวถึงโจโฉ โจโฉก็มา
1K
