“หมอหลันคะคนไข้ห้อง 109 ้าเป็คนไข้ในการดูแลของหมอค่ะ”
“ทำไมเป็ฉันล่ะ”
“เื่นี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันเห็นท่าน ผอ.แจ้งมาว่าคนไข้ห้อง 109 ชี้ตัวจะเอาหมอหลันค่ะ”
“อื่มเข้าใจละ”
พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์รีบบอกเื่ที่คนใช้คนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเป็คนไข้ในชี้ตัวจะเอาหมอหลันเป็หมอรักษาอาการของตนเพียงคนเดียวเท่านั้นหลันหลันเคาะประตูห้องก่อนจะเปิดประตูห้อง 109 เข้าไปอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เป็การรบกวนคนที่อยู่ด้านในหญิงชราอายุราว ๆ 80 กว่าปีนอนอยู่บนเตียงมองมาทางหญิงสาวที่กำลังแง้มประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นจนหลันหลันรู้สึกได้ถึงความรู้สึกนั้น
“สวัสดีค่ะคุณยายฉันคือหมอหลันค่ะ”
หญิงชรามิตอบสิ่งใดได้แต่ยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าหลันหลันเข้าตรวจสุขภาพของหญิงชราเบื้องหน้าก่อนจะยิ้มตอบหญิงชรานั้น
“สุขภาพร่างกายของคุณยายถือว่าดีมากเลยค่ะที่เจ็บป่วยนั้นเป็เพราะอายุที่มากขึ้นเท่านั้นค่ะ”
“หมอหลัน....หลันหลัน...”
“คะ”
หลันหลันตอบเสียงเรียกนั้นแต่กลับไม่มีคำพูดใดตามมานอกจากรอยยิ้มเท่านั้นหญิงสาวแอบมองสำรวจหญิงชราช้า ๆก่อนจะยืนยันแก่ตนเองอย่างแน่ใจว่าตนไม่เคยพบสตรีชราผู้นี้มาก่อนอย่างแน่นอน ข้างเตียงนอนของหญิงชรากลับมีนิยายเล่มที่ตอนนี้ทุกคนต่างอ่านกันวางอยู่
“คุณยายอ่านนิยายเื่นี้ด้วยหรือคะ”
หญิงชราหันไปมองหนังสือนั้นยิ้มๆ
“ไม่ใช่แค่อ่านแต่ฉันเป็คนเขียนมันเอง”
“โอ้โหสุดยอดมากเลยค่ะ หมอเห็นพยาบาลต่างอ่านกันนอกเวลา”
“แล้วคุณหมอไม่อ่านหรือ”
หลันหลันยิ้มๆ ก่อนจะจับมือยายและเปลี่ยนเื่คุยในทันที ‘จะให้บอกคุณยายได้อย่างไรว่าฉันไม่ค่อยชอบอ่านนิยายน้ำเน่าพวกนี้เท่าไหร่เพราะแค่ตอนนี้ชีวิตฉันก็น้ำเน่าพอแล้ว’
“คุณยายพักเยอะๆ นะคะ เดี๋ยวหมอจะมาตรวจอีกทีวันมะรืนนี้นะคะ”
“พรุ่งนี้หมอจะไปไหนหรือ”
คุณยายเอ่ยถามด้วยใบหน้าเศร้าหลันหลันมองคุณยายด้วยใบหน้าอ่อนโยน
“พรุ่งนี้หมอหยุดค่ะ”
“อ่อ”
ขณะนั้นคุณยายได้จับมือหญิงสาวไว้แน่นและ…
“กริ๊ก”
เสียงดังเบาๆ ตรงข้อมือ หลันหลันพบว่าข้อมือของตนเองมีกำไลทองรูปร่างประหลาดสวมอยู่หญิงสาวใไม่น้อยเพราะดูจากรูปร่างและการออกแบบแล้วราคาคงจะไม่น้อย
“คุณยายคะนี่คือ...”
“ฉันอยากให้หมอหมอเหมือนคนที่ฉันเคยรู้จักคนหนึ่งแต่เขาจากฉันไปนาน นานมาก ๆ แล้ว”
“แต่ราคามันคงจะแพงมากหมอรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”
หลันหลันพยายามแกะออกแต่หญิงสาวกลับไม่สามารถแกะออกได้เมื่อเงยหน้าขึ้นจะพูดกับหญิงชราเพื่อขอวิธีแกะกำไลนั้นกลับพบว่าคุณยายได้หลับไปเสียแล้ว‘เช่นนั้นวันมะรืนค่อยหาทางถอดคืนให้คุณยายก็แล้วกัน’ หญิงสาวเดินออกมาจากห้องช้า ๆ โดยไม่รู้ว่ามีสายตาของหญิงชราที่แอบมองตามหลังนั้นจนหายลับไป
“หมอคะฉันซื้อกาแฟร้อนกับไอติมมาให้นะคะ เดี๋ยวจะเอาไปให้ที่น้องนะคะ”
“ขอบใจมากจ๊ะ”
หลันหลันได้เดินเข้ามาในห้องหญิงสาวเอนตัวอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะมองสำรวจกำไลนั้น จู่ ๆหญิงสาวกลับรู้สึกว่ากำไลนั้นมีบางอย่างแปลก ๆ เพราะเหมือนมีช่องแปลก ๆปรากฏยามที่หญิงสาวมองหรือคิดขึ้นมา
“ช่องอะไรกัน”
หญิงสาวยื่นมือล้วงเข้าไปในช่องนั้นอย่างกล้าๆ กลัว ๆ แต่กลับไม่พบสิ่งใด พบเพียงช่องเปล่า ๆ ที่กว้างยาวพอสมควร
“ช่องมิติเหมือนที่เคยอ่านเจอในนิยายงั้นหรือ”
ขณะนั้นเซียวเซ่าได้นำกาแฟร้อนและไอติมมาให้หญิงสาวหลันหลันมองไปทางเซียวเซ่าที่เดินเข้ามาแต่หญิงสาวที่เข้ามากลับมิได้ทักสิ่งใดจึงทำให้หลันหลันแน่ใจว่ามีเพียงตนเท่านั้นที่เห็นช่องมิตินี้
“งั้นก็ขอลองของหน่อยก็แล้วกัน”
หลันหลันนำกาแฟร้อนและไอติมใส่เข้าไปในช่องมิติก่อนจะงีบพักสายตาไม่นานหลังจากตื่นมาหญิงสาวนึกขึ้นได้ถึงเื่ช่องมิติจึงได้เอื้อมมือหยิบกาแฟละไอติมออกมาจากช่องมิตินั้นปรากฏว่ากาแฟที่อยู่ในนั้นราว ๆ 1 ชั่วโมงยังคงร้อนอยู่และไอติมยังคงเย็นและแข็งเหมือนเช่นครั้งแรกที่ได้เอาเข้าไปหลันหลันยิ้มให้กับตัวเอง
“ประหลาดอัศจรรย์จริง ๆ แต่ก็ดีเหมือนกัน พรุ่งนี้กะว่าจะไปซื้อของเข้าบ้านถ้าเช่นนั้นก็จะได้ซื้อของตามใจชอบเพราะไม่ต้องถือให้เมื่อยมือซื้อใส่ในช่องมิตินี้…555 ความสุขนักช็อปของจริง”
หลันหลันเริ่มชอบใจกำไลนี้เสียแล้วหญิงสาวเก็บของเพื่อจะกลับบ้านขณะนั้นซองจดหมายสีชมพูได้ร่วงลงมาตรงหน้าหญิงสาวในทันทีหลันหลันมองซองจดหมายที่จ่าหน้าซองถึงตนอย่างงง ๆ
“จดหมายอะไร”
หญิงสาวหยิบขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าเป็การ์ดแต่งงานของหม่าเหวินละจื่อเซี้ยหญิงสาวมองผ่าน ๆ ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋า
“หมอหลันคะพรุ่งนี้หมอจะแวะตลาดทางเหนือโรงพยาบาลไหมคะ”
เสียงฮัวหู่เอ่ยทักขณะหลันหลันเดินผ่านเคาน์เตอร์
“แวะสิว่าจะเดินเที่ยวซื้อของเข้าบ้านด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นรบกวนหมอช่วยแวะเอาของให้หน่อยได้ไหมคะ”
“ของหรือ”
“ค่ะพอดีพี่ที่แผนกจัดซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์และยาจำนวนหนึ่งแต่คนที่ไปรับดันป่วยฉันจึงอาสา....”
“จ๊ะเธออาสาแต่เป็ฉันที่ไปเอาใช่ไหม”
ฮัวหู่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะแลบลิ้นออกมาอย่างเขิน ๆ หลันหลันได้แต่ส่ายหน้าอย่างไม่ถือสาฮัวหู่มีพี่ชายทำงานอยู่แผนกจัดซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ซึ่งหลันหลันเองก็รู้จักชายหนุ่มพอประมาณดังนั้นหลันหลันจึงไม่รู้สึกเป็ภาระแต่อย่างใด
“ขอบคุณนะคะหมอหลันครั้งหน้าฉันจะทำของกินอร่อย ๆ มาฝากนะคะ”
“จ้าฉันจะรอนะ”
หญิงสาวเดินจากไปพร้อมกับโบกมือไปมาอย่างไม่สนใจฮัวหู่ที่มองตามหญิงสาวด้วยรอยยิ้มตอนนี้ในสมองของหลันหลันกำลังวางแผนซื้อของอยู่เงียบ ๆร่างบางเดินมาหยุดหน้าโรงพยาบาลก่อนจะโบกรถเพื่อกลับบ้านโดยหญิงสาวไม่รู้แม้แต่น้อยว่า้านั้นมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องและมองลงมาทางหญิงสาวตลอดเวลา
8K
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
