รักมั่น นิรันดร์เดียวของท่านแม่ทัพ (จบ) มี E-book

ในใจเจียวอวี๋นึกถึงเสี่ยวซุ่น กระต่ายตัวอ้วนสีขาวของนางที่ตายไปโดยที่นางไม่สามารถช่วยเหลืออะไรมันได้เลย ความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียสิ่งที่รักและผูกพันโดยไม่ทันได้ทำใจช่างทรมานจนยากจะทานทน ยามหวนนึกถึงเมื่อใดความรู้สึกคิดถึงและโหยหาทิ่มแทงใจให้ปวดร้าว

เมื่อใดที่กลับจวน ที่ตรงนั้นที่เคยมีมันอยู่บัดนี้กลับไม่มีแล้ว และจะไม่มีอีกตลอดไป ทุกอย่างล้วนว่างเปล่า ช่างเป็นความเงียบที่ดังและทรมานที่สุดสำหรับนาง ความรู้สึกเศร้ากระตุ้นต่อมน้ำตาให้เอ่อคลอออกมา เจียวอวี๋จึงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อขับไล่ความทรงจำน่าเศร้าใจเหล่านั้น

เฉินชิงอวิ้นเหลือบมองหน้าเจียวอวี๋ เขาไม่คิดว่านางจะอธิบายให้เขาฟังมากมายเพียงนี้ พลางคิดว่านางจะตอบเพียง ‘ใช่’ หรือ ‘ไม่’ เท่านั้น มุมปากเฉินชิงอวิ้นกดลึกลง แล้วจึงกล่าวว่า

“ออ เป็นเช่นนั้นเอง ถ้าหากข้าป่วยเจ้าจะช่วยรักษาข้าได้หรือไม่”

“ได้ เมื่อถึงตอนนั้น ถ้าท่านยังไม่สิ้นชีพเสียก่อน ข้าจะช่วยรักษาให้” เฉินชิงอวิ้นจ้องมองใบหน้าหมดจดของเจียวอวี๋อย่างลึกซึ้ง แม้ถ้อยคำของนางจะสั้นห้วน ตรงไปตรงมา ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับอบอุ่นและจริงใจราวกับพูดคุยกับสหายสนิทผู้รู้ใจกันมาเนิ่นนาน นางช่างแตกต่างจากสตรีทั้งหลายที่เขาเคยพบเจอ จนทำให้เขาอดรู้สึกสนใจในตัวนางมิได้

รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งจากชายหนุ่มผู้เงียบขรึมเช่นเขา

“ท่านรู้หรือไม่ผลอิงเถานี่ก็ใช้เป็นยาได้ มันช่วยรักษาอาการหวัด บำรุงโลหิตและชะลอความ…” เจียวอวี๋หันไปสบตากับเฉินชิงอวิ้นแล้วเอ่ยคำว่า

‘แก่’ ออกไปเบาๆ ปกติแล้วเจียวอวี๋เป็นหญิงสาวร่าเริง ซุกซน หากพูดคุยกับใครแล้วรู้สึกถูกคอ ปลอดภัยสบายใจ นางก็จะคุ้นเคยอย่างรวดเร็ว เฉินชิงอวิ้นที่มีอายุมากกว่านางหกปีถึงกับหัวเราะเสียงดังลั่นขึ้นมา เขายกนิ้วโป้งและนิ้วชี้ขึ้นมา ดีดลงไปบนหน้าผากขาวมนของเจียวอวี๋ ทันใดนั้นปรากฏรอยแดงเล็กๆ ขึ้น เฉินชิงอวิ้นใช้นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านจากการถือธนูจับดาบลูบบนหน้าผากเนียนของนาง เจียวอวี๋ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจเล็กน้อย

“ท่านกล้าดีดหน้าผากข้า” เจียวอวี๋ลูบหน้าผากนางไปมา ชิงอวิ้นได้แต่ดึงมือกลับ แล้วหัวเราะเสียงดัง การได้พูดคุยหยอกล้อกับนางทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย หากเป็นเช่นนี้ตลอดไปเขาคงมีความสุขมากกระมัง

อาฟู่ยืนมองคุณหนูของตนสลับกับชายหนุ่มตรงหน้า สายตาเต็มไปด้วยความกังวลใจ คุณหนูของนางเป็นหญิงสาวที่ทั้งเฉลียวฉลาดและเข้มแข็ง หากแต่เรื่องความรักระหว่างชายหญิงนั้น นางกลับไม่เคยใส่ใจหรือเรียนรู้เลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่เล็กจนโตคุณหนูไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องออกเรือน และดูเหมือนจะไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าสายตาของบุรุษคนหนึ่งที่มองนางในยามนี้มีความหมายเช่นไร

อาฟู่จึงได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับคิดในใจว่า บางทีเรื่องเหล่านี้ ก็คงต้องปล่อยให้หัวใจและโชคชะตานำทางเสียเอง

เมื่อใกล้ยามเซินเฉินชิงอวิ้นมาส่งเจียวอวี๋ที่กระโจม อาฟู่ช่วยคุณหนูเปลี่ยนเสื้อผ้าและอาบน้ำ จื่อถงให้คนนำถังอาบน้ำขนาดเล็กจัดไว้ในกระโจมของบุตรสาว เหตุเพราะนางเป็นคนรักความสะอาดเป็นอย่างมาก หากวันใดมิได้อาบน้ำชำระกายก็จะรู้สึกไม่สดชื่นสบายตัว เมื่อชำระร่างกายจนสะอาดสะอ้านแล้ว อาฟู่มองขวดกระเบื้องขนาดเท่าฝ่ามือ บนขวดแปะกระดาษติดไว้ว่า ‘น้ำมันหอมเหมยกุย’ อาฟู่จึงเอ่ยขึ้นขณะที่มือกำลังชโลมน้ำมันหอมลูบไล้บนผิวกายให้เจียวอวี๋

“คุณหนูเจ้าคะ น้ำมันทาผิวกลิ่นดอกเหมยกุยขวดนี้หอมมากนัก เหมาะกับใช้ในฤดูหนาวยิ่งเจ้าค่ะ”

“ใช่ เจ้าพูดไม่ผิด ข้าใช้เหมยกุยสีขาวกับสีแดงอย่างละครึ่งบ่มไว้ครึ่งปี แต่น่าเสียดายกลิ่นอิงฮวากับโป้เหอหมดไปแล้วข้าชอบกลิ่นนั้นที่สุด ประเดี๋ยวข้ากลับไปต้องไปทำให้เยอะหน่อย” เจียวอวี๋กล่าวต่อ

“เจ้าก็เอาขวดนี้ไปใช้สิ ข้ายกให้”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ” อาฟู่รีบยกมือปฏิเสธเสียงแข็ง

“ข้าจะใช้กลิ่นเดียวกับคุณหนูได้อย่างไร แค่จ้าวเจี่ยว [1] ที่คุณหนูให้คราก่อนก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”

อาฟู่มิอาจเอื้อมใช้ของเหมือนเจ้านาย หากมีคนไม่หวังดีไปบอกจื่อฮูหยินว่านางใจกล้า เทียบตัวเสมอกับคุณหนู ฮูหยินต้องขายนางออกไปให้พ่อค้าทาสเป็นแน่

“เจ้าคิดมากไปแล้ว” เจียวอวี๋ตอบอาฟู่พลันนึกถึงนัดหมายของพี่ชายขึ้นมา

“อาฟู่ เจ้าเก็บสมุนไพรที่ได้ห่อผ้าชุบน้ำหมาดๆ ไว้ให้ดี ที่นี่มีสมุนไพรแปลกใหม่ที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนหลายต้น ข้าจะเอาไปทดลองทำยากับท่านอาจารย์” อาฟู่พยักหน้ารับคำ

“อ๊ะ อาฟู่เร็วเข้า! ใกล้ยามเซินแล้ว ถ้าข้าไปสายพี่ใหญ่ต้องบ่นข้าหูชาเป็นแน่”

อาฟู่รีบจัดการแต่งกายหวีผมให้นางอย่างเรียบร้อย ก่อนออกจากกระโจมไม่ลืมที่จะคลุมชุดคลุมกันหนาวอีกหนึ่งชั้นให้คุณหนู เจียวอวี๋กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังลานฝึกธนู อาฟู่วิ่งตามนางอย่างกระหืดกระหอบพลันอ้าปากตะโกนไล่หลังเจียวอวี๋ว่า

“คุณหนู ยังไม่ถึงยามเซินเลยนะเจ้าคะ พวกเรามาเร็วไปหรือไม่” เจียวอวี๋เมื่อมาถึงลานฝึกธนู นอกจากนางกับอาฟู่ กลับไม่ปรากฏผู้ใดเลยจริงๆ เจียวอวี๋จึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยืนพักเหนื่อยครู่หนึ่ง มาเร็วดีกว่ามาสาย รออีกสักพักพี่ใหญ่คงมาถึงกระมัง

หญิงสาวมองไปรอบๆ ลานฝึก ดวงตากลมโตสะดุดเข้ากับคันธนูหลายอันห้อยไว้บนผนังดินที่ก่อไว้อย่างดี เจียวอวี๋เดินไปยังที่เก็บคันธนูด้วยความสนใจ คันธนูทั้งหมดล้วนทำมาจากเขาสัตว์ แต่เนื่องจากมีขนาดใหญ่มันจึงค่อนข้างหนักสำหรับนาง

นางยกคันธนูหนึ่งขึ้นมาพร้อมลูกศรหัวโลหะเล็งไปยังเป้าที่ไกลสายตาออกไป มือเรียวเล็กสั่นเล็กน้อยขณะยกคันธนูขึ้น เจียวอวี๋ไม่มีแรงมากพอที่จะง้างสายคันธนูออก สายธนูทำมาจากเอ็นขาหลังของกวางป่าที่ทั้งยืดหยุ่น เหนียวแน่นและทนทาน มันแข็งเกินไปสำหรับสตรีร่างบางเช่นนาง

จู่ๆมือซ้ายของนางที่จับบนคันธนูก็ถูกมือใหญ่ของบุรุษเกาะกุมไว้ พลันยกมือนางพร้อมคันธนูขึ้นเล็งไปยังเป้าที่ห่างราวสี่ห้าจั้ง มือขวาของนางที่จับหางลูกศรพาดอยู่บนสายก็ถูกมือบุรุษอีกข้างกุมไว้เช่นกัน แผงอกหนาและอบอุ่นแนบชิดกับหลังของเจียวอวี๋ กลิ่นหอมเย็นคล้ายต้นไผ่ในฤดูฝนแผ่ออกมาจากกายของบุรุษปริศนาผู้นี้

เรือนผมของนางแนบบนคางคมดั่งหยกสลักของเขา เจียวอวี๋พยายามหมุนศีรษะกลับมาเพื่อมองดูว่าเขาใช่พี่ใหญ่หรือไม่ ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาเล็กน้อย แก้มเย็นเฉียบและปลายคางที่มีตอหนวดเล็กๆ ขึ้นประปรายแนบอยู่บนแก้มนวลเนียนของนาง เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ

“ตั้งสมาธิ หลังตรง ตาเพ่งเป้าธนู หูฟังเสียงลม” เสียงทุ้มต่ำนี้ช่างคุ้นหูนักถึงกับทำให้ร่างของเจียวอวี๋ชะงักค้าง เขาค่อย ๆ จับมือนุ่มขาวนั้นขึ้นประคอง แล้วง้างสายคันธนูจนตึงสุดแรง เมื่อสายลมแผ่วเบาพัดผ่าน เส้นผมไหวเบา ๆ เขาจึงปล่อยลูกธนูออกไปอย่างฉับพลันทันที ลูกธนูหัวโลหะ หางขนนก พุ่งแหวกอากาศด้วยความรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด แล่นตรงไปยังเป้าหมายอย่างแม่นยำ เสียงแหลมบางของโลหะที่ฝังลึกดังขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนปลายหัวศรจะทะลุผ่านแผ่นเป้าออกไปด้านหลัง ลำก้านหยุดนิ่งลงกลางเป้าราวกับทุกอย่างถูกกะไว้อย่างไรอย่างนั้น

เชิงอรรถ^ฝักของต้นสบู่ดำ ซึ่งมีฟองเมื่อนำมาตีหรือต้มกับน้ำ และเคยถูกใช้เป็นสบู่ธรรมชาติในสมัยโบราณของจีน อินเดีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้