26 : จุดเชื่อมต่อ
วันสุดท้ายของการจัดเตรียมงานกีฬาสี่เย็น
“รู้สึกว่าอะไรต่อมิอะไรจะเริ่มเข้าที่แล้วสินะ” โชลที่หลังจากเลิกเรียนทางโน้นก็มาหาเพื่อนสนิททางนี้ มองดูแสตนของแต่ละคณะสีที่ทำเสร็จแล้ว
“ก็แหงล่ะ พรุ่งนี้จะเริ่มแล้ว ถ้าไม่เข้าที่ก็คงทำไม่ทันแล้วล่ะ” ฟิวส์พูดพลางเลี้ยงลูกบอลไปมา น่าเสียดายที่ไม่มีแข่งในงาน
“จะว่าไป...่นี้ไม่เห็นพวกเอลเลยเนอะ”
“หึ พวกนั้นคงไปติวเข้มกับคนที่จะประกวดเต้นรำแล้วล่ะ” พูดไปก็หัวเราะไป ครั้งล่าสุดที่เขาไปเห็น เห็นว่ากำลังฝึกคนจะแข่งให้ชินกับเครื่องแต่งกายของตัวเอง แล้วมันก็ดูไม่ได้เลยสักนิด
“่นี้นายดูอารมณ์ดีจังนะ” โชลสังเกตได้
ฟิวส์เหยียดยิ้ม “ไปพนันกับพวกนั้นมาน่ะ ว่าถ้าเนียร์ใส่ชุดนั่นแล้วดูดีจะจ่ายให้เลยร้อยนึง”
“ดูมั่นใจจังนะว่าจะไม่เสีย”
“ก็ดูสิ สภาพยัยนั่นมันเข้ากับชุดพวกนั้นซะที่ไหนกันล่ะ คงเหมือนจับคิงคองมาใส่กระโปรงเลยละมั้ง” ฟิวส์หัวเราะขบขันเมื่อนึกภาพตาม เป็เื่ตลกที่สุดของเขาในรอบปีนี้เลย
“แต่ขึ้นชื่อว่าเป็ผู้หญิง อะไรๆ ก็เป็ไปได้ทั้งนั้นแหละ” โชลว่า “แต่งานกีฬาสีที่นี่ดูน่าสนุกดีนะ ฉันโดดเรียนทางโน้นมานี่ดีกว่า”
“แล้วแต่” ฟิวส์พูดอย่างไม่สนใจ เพราะถ้าให้เขาไปกังวลเื่ผลการเรียนของโชลแล้ว เขาเอาเวลานั้นมาห่วงของตัวเองจะดีกว่า
ทั้งคู่อยู่ในโรงเรียนนานจนดึกดื่นเหมือนอย่างเคย เมื่อไฟทุกดวงดับลงพวกเขาก็ล้มตัวนอนลงกับพื้นหญ้าของสนามฟุตบอลมองท้องฟ้าดำสนิทแทน
“เฮ้ฟิวส์ ฉันกลับก่อนนะ” เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้วโชลก็หยิบเป้ตัวเองขึ้นมาสะพายพร้อมบอกลา ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำเพียงยกมือลามาโดยไม่หันมามอง
ทุกอย่างเงียบสงัด จนได้ยินเสียงแม้กระทั่งลมที่พัดมา สงบ...แบบที่ไม่ได้ััมานานแล้ว แต่ทว่า...อีกไม่นานหลังจากนี้ ที่นี่จะกลายเป็สนามแข่งขันประกวดต่างๆ จะเป็งานกีฬาสีที่รื่นเริงกว่าที่ใดๆ ที่เคยจัดมา
“หึ พรุ่งนี้เหรอที่จะจัดงานกัน” เสียงผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปจากบริเวณที่ฟิวส์อยู่ พูดกับร่างบางที่อยู่ใกล้ๆ อีกสามคน และเงาใหญ่อีกเงาหนึ่งที่เป็ผู้ชาย
“ใช่...พรุ่งนี้แหละ น่ารำคาญชะมัดเลย งานอะไรก็ไม่รู้” เสียงผู้หญิงบ่นออกมา “เรามาทำลายงานสัปปะรังเคนี่กันตอนนี้เลยดีมั้ย”
“เดี๋ยว! ยังก่อน” เงาของผู้ชายที่เล็กสุดในกลุ่มห้ามไว้ ก่อนจะบอกต่อ “ทำตอนนี้มันยังสะใจไม่พอ มันต้องตอนที่พวกมันกำลังเล่นอยู่ เอาให้มันกลายเป็งานแข่งชโลมเืไปเลย”
“เอาสิ น่าสนุกดีเหมือนกัน” เสียงเอ่ยอย่างเห็นด้วย
“ดี งั้น...ก็ตกลงตามนี้นะ”
เพียงชั่วครู่เดียว ร่างทั้งห้าก็หายตัวไปจากที่เดิม พร้อมกับแผนการทำลายเทศกาลของเด็กนักเรียนที่อุตส่าห์ลงทุนลงแรงทำกันมา
ฟิ้ว...
สายลมฤดูหนาวในกลางคืนพัดผ่านเข้ามา แต่ชายหัวส้มที่ยังนอนอยู่ตรงสนามหญ้าดูจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิดเดียว
“...หึ งานครั้งนี้ดูจะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดซะแล้ว”
7K
