"แค่กๆ"ซอลลีพยายามไอกรบเกรือนการมองของเฉินเฟิง แต่ดูเหมือนไม่ได้ผล เขายังมองมาที่เธออยู่ "อ้า!!!"ไมเคิลเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาต้องมาตกตะลึงกับการมองใบหน้าผู้ชายแบบนี้ "เพื่อนนายเป็นอะไรหรือไม่?"ไมเคิลพยายามพูดกับเฉินเฟิงอีกครั้ง และดึงเฉินเฟิงขึ้นมาบนเรือ"ขอบคุณที่เป็นห่วง ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก"เสียงอันหล่อเหล่านุ่มลึกของเขาทำให้เขาดูเป็นบุคคลที่่สมบูณร์แบบยิ่งขึ้น เฉินเฟิงที่ก้าวขึ้นเรือนั้น ไม่มีใครสังเกตุว่าชุดของเขาไม่เปียกน้ำแม้แต่น้อย "นะนายจะไม่เป็นอะไรได้้ยัังไง ที่นี้คือกลางมหาสมุทรแปซิฟิกน่ะ ไม่ใช่ในทะเลสาปเล็กๆ ถ้าพวกเราไม่่ผ่านมานายอาจจะไม่รอดก็ได้"โคน่าพยายามพูดขึ้น เธอกอดอกและหลับตาพยายามพูดข่มเฉินเฟิง แม้เธอแอบมองเฉินเฟิงบ้างแต่ไม่กล้าสบตาเขา "ฉันแค่ฝึกฝนเท่านั้น ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง" "นายเป็นพวกฝึกศิลปะการต่อสู้เหรอ?"มิสะที่ยืนอยู่ด้านหลังพูดขึ้น ท่าทางของเธอดูเป็นมิตรมากกว่าโคน่ามาก แม้เธอพยายามมองตาเฉินเฟิงแต่เธอก็อดไม่ได้แต่ก้มหน้าลง้มื่อเห็นเขาหันมา "ใช่!! ประมาณนั้น"เฉินเฟิงพยักหน้าตอบ ในค.ศ.2076 โลกได้มีการค้นพบศาสตร์การต่อสู้โบราณขึ้นมาอีกครั้ง พวกมันสามารถทำให้คนเราสามารถปลดศักยภาพของร่างกายมนุษย์ออกมาได้ถึง100%หรือเกินว่าได้ โดยปกติเคยมีงานวิจัยออกมาว่า มนุษย์เราสามารถใช้ศักยภาพได้แค่1%ของศักยภาพสูงสุดของร่างกายเท่านั้น โลกจึงเป็นรู้ตักกันดีกับผู้ฝึกศิบปะการต่อสู้เนื่องจากพวกเขามักทำในสิ่งประหลาด และน่าหวาดกลัวเป็นเรื่องที่อึ้งกันไปทั่วโลก เฉินเฟิงที่ได้ความรู้มาจากวิลเลี่ยม เขาจึงใช้ข้อนี้เป็นข้ออ้างที่พบเขากลางทะเล "สุดยอด นายเป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้!!! ไม่แปลกเลยที่จะพบคนแบบนายได้ในที่แบบนี้" ไมเคิลยกย่องเฉินเฟิง แม้เขาอยากเป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้บ้าง แต่เขาสามารถหาวิขาที่ตรงกับเงื่อนไขของตนเองได้ วิชาศิลปะการต่อสู้ยังคงมีอยู่เพียงจำนวนน้อยในทั่วโลก แถมมันยังมีข้อจำกัดมากมายในการฝึก ตอนนี้ในโลก มีประชากรมนุษย์ถึง12,000ล้านคน แต่ทั่วโลกมีผู้ฝึกตนแค่ประมาณ 100ล้านคนเท่านั้นนั้นคือยอดของผู้ฝคกศิลปะการต่อสู้ที่รวมถึงผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้สมัยใหม่ ศิลปะการต่อสู้สมัยใหม่มีข้อจำกัดที่น้อยกว่าในการฝึกจึงเป็นที่นิยมอย่างมาก แต่มันยังไม่สามารถเทียบกับศิลปะก่รต่อสู้โบราณได้อย่างสู่่สีี ผู้ฝึกศิลปะต่อสู้สมัยใหม่มีถึง90%ของทั้งหมด จึงสามารถวอกได้ว่าศิลปะค่อสู้โบราณหายากขนาดไหน"แล้วนายกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนล่ะ"มิสะถามด้วยความอยากรู้ เฉินเฟิงมองมิสะจากนั้นเขาค่อยๆหลับตาลงแล้วส่ายหัว "ฉันไม่รู้" ตอนนี้เฉินเฟิงไม่มีจุดหมาย เขาไม่สามารถหาลูกแก้วประหลาดนั้นได้ เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มค้นหาจากจุดไหนของโลก "ดูอายุของนายแล้วทำไหมนายไม่มา ที่มหาลัยของเราล่ะ?"มิสะเริ่มชักชวนอย่างตื่นเต้น "ใช่ๆ นายคงอยู่แต่ในตระกูลหรือสำนัก เอาแต่ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นตลอดสิน่ะ ทำไหมไม่ลองเที่ยวเล่นกับพวกเราดูล่ะ"ดวงตาของโคน่าลุกวาวเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ "อ่าใช่ ทำไมนายไม่มากับพวกเราล่ะ ในวันพรุ่งนี้ เป็นวันเปิดตัวของWAR OF GOD อย่างเป็นทางการพอดี นายไม่ลองเล่นกับพวกเราล่ะ"ไมเคิลเชิญชวนอีกแรง "WAR OF GOD..."เฉินเฟิงพึมพำอย่างมึนงง"ใช่ๆ WAR OF GOD หรือคนมักชอบเรียกว่า WOD มันเป็นเกมVRMMORPGที่สนุกอย่างมาก ไม่อยากจะโม้หรอกน่ะแต่ฉันคนนี้ได้สิทธิ์ในการทดลองเบต้าแล้วด้วย"ไมเคิลเริ่มโม้โอ้อวด เฉินเฟิงกำลังนึกถึงความทรงจำของวิลเลี่ยม แต่เขาไม่ค่อยได้เรื่องจากมันนัก เพราะวิลเลี่ยมเอาแต่ทดลองเขาไม่ค่อยมีความรู้เรื่องนี้มากนัก "ตกลง ฉันจะลองไปดู!"เฉนเฟิงตกลงไปกับพวกเขา "ฮี้ฮี้แน่นอนเพื่อน เอาละมาแน่นำตัวกันเถอะ ฉัน ไมเคิล มาเวิล"ไมเคิลแน่นำตัว "ส่วนฉันมิสะ คุโดคามิ มิสะ ยินดีที่ได้รู้จักน่า"มิสะยิ้มอย่างสดใส "ฉัน โคน่า โคน่า แวนท์เทอร์รี่ มีอะไรถามฉันได้เลย"โคน่าตบอกเล็กๆของเธออย่างภูมิใจ "ฉะฉัน คิม ซอลลี่"ซอลลี่พูดด้วยท่าทีเขินอาย
"ยินดีที่ได้รู้จัก ฉัน เฉินเฟิง"รอยยิ้มกระชากใจถูกปล่อยออกมา