“คฤหาสน์ต้องคำสาป”

หลังจากที่ทุกคนเก็บกระเป๋าเข้าห้องของตัวเองแล้ว พวกเขาก็มารวมตัวกันในห้องนั่งเล่นที่อยู่กลางคฤหาสน์ ห้องนี้กว้างขวางแต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น เฟอร์นิเจอร์ถูกปกคลุมด้วยผ้าสีขาวที่เป็๲ฝุ่น โต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง และเหนือโต๊ะนั้นมีโคมไฟระย้าขนาดใหญ่ห้อยอยู่ มันแกว่งเบาๆ แม้ว่าจะไม่มีลมพัดเข้ามา

"ที่นี่เหมือนกับภาพจากหนังสยองขวัญเลย" ภูมิพูดด้วยน้ำเสียงครึกครื้น ขณะเริ่มแกะห่อขนมที่เขานำมา น้ำฝนหัวเราะเล็กน้อย "ก็จริงนะ แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น"

"เราจะได้รู้กันคืนนี้ล่ะ" มินตราพูดขึ้น เธอมองไปรอบๆ ห้องด้วยความสงสัย "ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเมื่อครู่ เหมือนกับมีคนเดินอยู่ชั้นบน"

ธันวามองหน้ามินตราและยิ้ม "คงเป็๲เสียงไม้ที่เก่ามากแล้วน่ะ ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก"

แต่ในขณะที่พวกเขาคุยกันนั้น นพที่นั่งเงียบอยู่กลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ เขารู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองมาที่พวกเขาจากมุมมืดของห้อง เขาหันไปมองรอบๆ แต่ไม่เห็นอะไรนอกจากเงาของเฟอร์นิเจอร์

ทันใดนั้น ไฟในห้องก็สั่นไหวก่อนจะดับลง ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงจากหน้าต่างที่ส่องผ่านเข้ามาเล็กน้อยให้พอมองเห็นรอบตัว

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ!" ภูมิร้องเสียงดังด้วยความ๻๠ใ๽

"ไฟคงจะเก่าและขัดข้อง" ธันวาตอบพยายามควบคุมสถานการณ์ "ฉันมีไฟฉายในกระเป๋า เดี๋ยวฉันไปหยิบมา"

แต่นพกลับยกมือขึ้นหยุด "เดี๋ยวก่อน..." เขาพูดเสียงแ๶่๥เบา "เงานั่น... มันดูเหมือนจะเคลื่อนไหว"

ทุกคนหันไปมองทิศทางที่นพชี้ และพวกเขาก็ได้เห็นเงาที่เคลื่อนไหวอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง มันดูเหมือนกับเป็๲รูปร่างของคน แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

"เราคงไม่ได้อยู่คนเดียวในบ้านนี้หรอกใช่ไหม?" น้ำฝนถามเสียงสั่น

"หรือว่ามันจะเป็๲สิ่งที่มากับบ้านหลังนี้..." มินตราพูดอย่างระมัดระวัง แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ เสียงฝีเท้าก็เริ่มดังขึ้นมาจากชั้นบน มันดังขึ้นเรื่อยๆ และใกล้เข้ามาทุกที

"เราต้องไปดูให้แน่ใจ" ธันวาพูดด้วยความมุ่งมั่น "บางทีเราอาจจะเจอคำตอบของเ๱ื่๵๹นี้"

พวกเขาตัดสินใจขึ้นไปยังชั้นบนด้วยกัน แสงไฟฉายที่ธันวานำมาส่องไปยังบันไดไม้ที่ดูเหมือนจะพังทลายได้ทุกเมื่อ เสียงฝีเท้าหายไปเมื่อพวกเขาขึ้นมาถึงชั้นบน แต่ความรู้สึกถูกจับตามองนั้นยังคงอยู่

ที่ปลายทางเดินยาวมีประตูบานหนึ่งที่ปิดอยู่ ดูเหมือนว่ามันจะเป็๲ต้นกำเนิดของเสียงฝีเท้าที่พวกเขาได้ยิน ธันวาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูและบิดมันออก

ทันใดนั้นเอง ประตูเปิดออกด้วยแรงลมที่ไม่ทราบที่มา ภายในห้องนั้นมีแสงจางๆ ส่องออกมาจากกล่องไม้เก่าๆ ที่วางอยู่กลางห้อง ธันวาเดินเข้าไปใกล้ และเปิดกล่องอย่าง

ระมัดระวัง ภายในนั้นมีหนังสือเก่าเล่มหนึ่ง

"นี่อาจจะเป็๞คำตอบของปริศนาที่เราเผชิญอยู่" ธันวามองไปที่เพื่อนๆ ของเขา ก่อนที่เขาจะเปิดหนังสือและเริ่มอ่าน แต่ทันทีที่เขาเปิดหนังสือ เสียงกรีดร้องของผู้หญิงก็ดังขึ้นก้องไปทั่วบ้าน มันเป็๞เสียงที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว...