ตอนที่ 12
ผมเคยเลี้ยงเต่าเอาไว้ตัวหนึ่งชื่อว่าดุ๊กและมันก็น่ารักกว่าไอ้เ้าเฒ่าเต่าตัวนี้มาก
เปิดตอนมาด้วยภาพมอนสเตอร์เต่าั์มอนสเตอร์ที่มีร่างกายใหญ่กว่าพวกผมถึงสี่เท่า มีกระดองที่ดูแข็งแกร่งพอจะรับลูกะุปืนใหญ่ได้ไม่ต่ำกว่าสามนัดสายตานิ่งเฉยจับจ้องมองมาทางพวกผมราวกับตัวตนกระจอกๆของพวกผมไม่สามารถคุกคามความปลอดภัยใดๆของมันได้
“เ้าพวกมอนสเตอร์อ่อนแอเอ๋ย”จู่ๆเ้าเต่าก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแก่ชรา ข่าวดีก็คือผมเริ่มจะชินกับสัตว์พูดได้ในโลกนี้เสียแล้ว “จงนำร่างสกปรกๆของพวกเ้าหลีกทางไปให้พ้นจากสระของข้าซะ”
“อ่าวลุงพูดงี้ก็มีเื่อ่ะเด้!”ไข่ัเดรคอารมณ์ขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน “ทีหลังลุงก็เขียนชื่อแปะเอาไว้เซ่จะได้รู้ว่าเป็สระของใคร!” เขาประชด
“ก็เขียนไว้นะ”ผู้เฒ่าเต่าเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ มันยกขาชี้ไปทางด้านซ้าย “ตรงนั้น”
พวกเราหันไปมองมีป้ายไม้ที่เขียนว่า คอนโดผู้เฒ่าเต่า 38/3 ปักไว้ตรงขอบสระพร้อมกับป้ายเตือนที่เขียนไว้ด้วยตัวหนังสือสีแดงว่า ห้ามจอดรถยนต์กีดขวางทางเข้าออก
“ศัตรูมีร่างกายใหญ่โตเคลื่อนไหวได้ช้า ดูได้จากการยกเท้าเมื่อครู่ จำนวนพวกเราทำให้ได้เปรียบ จัดการมันกันเถอะ”กะโหลกเซนที่ยืนวิเคราะห์อยู่นานเอ่ยขึ้นมาอย่างราบเรียบ
“เป็ความคิดที่ดี!” ไข่ัเดรคยังยั๊วะไม่หายเพราะเื่ที่อีกฝ่ายพูดจาดูถูกพวกเรา
“ก็ดีนะจะได้เก็บระดับกันไปเลยด้วย” ผมเห็นด้วยกับกะโหลกเซนที่ว่ามันดูไม่ค่อยแข็งแกร่งนักการที่มันมีร่างกายใหญ่โตกว่าพวกเรา แต่ช้ากว่าพวกเราถือเป็จุดอ่อนสำคัญที่เราสามารถใช้งานได้อย่างเต็มที่เลยล่ะ
“หึหึ หึ หึ” จู่ๆผู้เฒ่าเต่าก็หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย แววตาของมันเปลี่ยนไปผมััได้ถึงความอันตรายแบบที่มอนสเตอร์ระดับ 10 ควรจะมี “ประเมินข้าต่ำไปแล้วไอ้หนู”
“กระจายตัวล้อมรอบมันเอาไว้! ระวังตัวด้วยทุกคน!”ผมะโบอกทุกคนพวกเราพุ่งไปล้อมมันทั้งสี่ทิศทางโดยพยายามหลีกเลี่ยงส่วนหัวของมันแต่ผู้เฒ่าเต่าหาได้หวั่นเกรงไม่ มันยังคงยืนชูคออย่างสบายอารมณ์ซึ่งผมกำลังเตรียมว่า ถ้าเกิดดูท่าไม่ดี พวกเราจำเป็ต้องเปลี่ยนแผนเป็โกยสุดชีวิตแทนแต่ตอนนี้ต้องลองเสี่ยงไปก่อน เผื่อฟลุ๊กได้ระดับมาฟรีๆ
ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังคิดว่าอะไรกันอยู่คงจะประมาณว่า “ลอฟ!นี่แกไม่สำเหนียกตัวเลยเหรอว่าดวงของตัวเองมันซวยบัดซบขนาดไหนน่ะ! คนอย่างแกไม่ควรจะรู้จักกับคำว่าฟลุ๊กเลยด้วยซ้ำ!”
ผมรู้อยู่เต็มอกว่าผมมันเกิดมาพร้อมกับดาวหายนะแต่ผมก็เคยเป็มนุษย์มาก่อนนะ และความหวังก็เป็ส่วนประกอบหนึ่งของมนุษย์คุณห้ามผมไม่ให้คาดหวังไม่ได้หรอก
“ข้ามีชีวิตอยู่มาเกือบๆหนึ่งร้อยปีเ้าคิดไหมว่าทำไมข้าถึงอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้!” น้ำเสียงของผู้เฒ่าเต่าเปลี่ยนไป ผมััได้ถึงจิตสังหารอันเข้มข้นคลื่นพลังงานแห่งความกดดันสาดซัดมาจากร่างของศัตรูดูท่าสิ่งที่มันพูดจะไม่ใช่แค่เื่หลอกลวงซะแล้ว “จงดู!พลังทำลายล้างของผู้เฒ่าเต่าตัวนี้ที่แม้แต่าาปีศาจยังต้องขวัญผวา! ย๊ากกกกกกกกกกกกก!!!”
“ทุกคนหนีเอาชีวิตรอด!!!”ผมใจหายวาบเพราะคิดว่า ตัวเองตัดสินใจได้ผิดพลาด!ที่แท้มันก็มีท่าไม้ตายอันรุนแรงมาทดแทนความเร็วที่ย่ำแย่ของมันนี่เอง “วิ่งโว้ยยยยย!!!”
แสงปริศนาสาดส่องออกมาจากร่างของผู้เฒ่าเต่าก่อนจะขยายตัวกลืนกินพื้นที่เป็วงกว้าง ผมพยายามจะวิ่งหนี แต่ก็ช้าไปมาก แสงสีขาวกลืนกินร่างของพวกผมจนมิดแล้วมหาเวทของมันก็สำแดงเดช!ผมหลับตาแน่นเพราะไม่อยากจะเห็นจุดจบของเพื่อนๆต่อหน้าต่อตา
“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!” เสียงของเพื่อนๆกรีดร้องผมเกร็งตัวเพื่อรอรับความเ็ปเวลาผ่านไปอย่างเนิ่นนานจนพบคิดว่าป่านนี้ผมน่าจะเดินทางมาถึงที่์แล้ว
ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งและพบว่าทุกๆอย่างยังเป็ปกติดี ร่างกายใสๆของผมยังมีมวลอยู่ครบไม่หายไปไหนเพื่อนๆของผมเองก็เช่นกัน ทุกคนอยู่ในสภาวะงงจนแทบอ้วกออกมาเป็เครื่องหมายคำถาม
สายตาของพวกเราค่อยๆเลื่อนกลับไปทางไอ้ผู้เฒ่าเต่านั่นอย่างช้าๆและสิ่งที่เราเห็นคือกระดองแข็งๆอันโตที่ข้างในมีกายเนื้อของเต่าชราหดอยู่
“แค่หดกระดองเองไม่ใช่เร๊อะ!!!” ให้ตายเถอะ!ผมโดนเต่าแก่ๆต้มจนสุขเลย!
“อื้ม…ก็ใช่ไง ทำไมเหรอ” ผู้เฒ่าเต่าลอยหน้าลอยตา
“แล้วมันเป็มหาเวทย์ทำลายล้างตรงไหนมิทราบ!!!”
“อย่าถือสาลุงเลยคนแก่ก็เงี้ย!”ผู้เฒ่าเต่าหัวเราแห้งๆ แต่ก็ไม่ยอมโผล่หน้าออกมาจากกระดอง
“แกตาย!!!”พวกเราเข้าไปรุมโจมตีกระดองของมันที่มีพลังป้องกันสูงโคตรๆ จึงไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆได้
“ไอ้เ้าพวกโง่! โจมตีให้ตายก็ไม่ได้สะกิดขาอ่อนข้าหรอกโว้ย”ผู้เฒ่าเต่าเอ้ยด้วยน้ำเสียงสะใจ นั่นทำให้ไข่ัเดรคหงุดหงิดเป็อย่างมาก
“แน่จริงก็ถอดกระดองออกมาต่อยกันข้างนอกสิโว้ย!!!” ไข่ัเดรคของขึ้น
“ถ้าออกไปก็กลัวอ่ะดิ”ผู้เฒ่าเกรียนทำเสียงยียวนกวนอารมณ์ “แน่จริงก็มุดมาต่อยกันข้างในสิวะ ก๊ากๆๆ”
“ก็ได้นะ”ผมตอบสั้นๆ
“จะบ้าหรอ! แกจะเข้ามาได้ยังไง ช่องว่างตรงกระดองมันก็เล็กและข้างในนี้ก็เต็มแล้วด้วยเพราะงั้น…โอ๊ย อะไรเนี่ย มีอะไรบางอย่างกำลังไหลเข้ามาอ๊ากกกก! ทำไมมันแสบร้อนอย่างนี้เนี่ย” ผู้เฒ่าเต่าโวยวายลั่นในขณะที่ผมใช้ร่างกายกึ่งของเหลวแทรกซึมไปตามช่องว่างเล็กๆระหว่างร่างกายกับผนังกระดองจนห่อหุ้มร่างของมันเอาไว้ได้เกือบทั้งหมดแล้วใช้ความสามารถย่อยสลายละลายิัของมันอย่างช้าๆ
“ออกไปนะโว้ย!!!” ผู้เฒ่าเต่าโวยวาย ผมหัวเราะก่อนจะสวนกลับไปว่า
“ถ้าออกไปก็กลัวอ่ะดิ”
“อย่างนั้นแหละลอฟ! ย่อยไอ้แก่เกรียนนั่นให้เกลี้ยงไปเลย!” ไข่ัเดรคเชียร์อยู่ข้างนอกอย่างถูกอกถูกใจ
“เดี๋ยวก่อน…โอ๊ยๆๆ หยุดแป๊ปนึง ข้ามีข้อเสนอ อ๊ากกกก!” ผู้เฒ่าเต่าเอ่ยไปร้องครวนครางไป ผมค่อยๆเคลื่อนร่างของมาจากกระดองอย่างช้าๆเพราะนึกสนใจอยู่เหมือนกันว่ามันจะมาไม้ไหนอีก
ผู้เฒ่าเต่าโผล่หัวออกมาจากกระดองด้วยท่าทีหวาดระแวง“อ่ะแห้มๆ” มันกระแอมออกมาสองทีก่อนจะกลับมาวางมาดเต่าชราร้อยปีอีกครั้ง
“การทดสอบจบลงเท่านี้…” มันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าได้รู้แล้วว่าพวกเ้ามีความสามารถที่จะฝึกเคล็ดวิชาลับของข้าผู้นี้ไปได้เพราะงั้นเพื่อเป็การแลกเปลี่ยน ข้าจะฝึกท่าไม้ตายให้แก่พวกเ้า และชื่อของมันก็คือพลังคลื่นเต่…”
“ฆ่ามัน!!!” ผมร้องสั่ง เพื่อนๆร้องเฮแล้วพวกเราก็จู่โจมใส่ร่างกายของเต่าั์ที่โผล่พ้นกระดองออกมาจากทุกทิศทุกทาง
“ด…เดี๋ยวก่อนสิ! ฟังให้จบก่อนอ๊ากกกกก! พวกแกไปบ้าเืมาจากไหนกันเนี่ย!” ผู้เฒ่าเต่ากรีดร้องอย่างน่าสงสาร ในขณะที่พวกเรารุมทึ้งร่างของมันไข่ัเดรคเอาหัวโหม่งข้อเท้าซ้ายของมันอย่างสนุกสนานเพราะเสียงหัวเราะสะใจของเขามันบ่งบอกแบบนั้น ก้อนหินจิลรับผิดชอบขาหลังด้านขวากะโหลกเซนอ้อมไปจู่โจมทางด้านหลัง ผมแปะตัวไปบนขาหน้าด้านขวา ส่วนลูกแก้วฟรานก็…เอิ่ม…อย่างที่พวกคุณเห็นนี่แหละ
“แอบมองฟรานอยู่นะจ๊ะแต่ฟรานไม่รู้บ้างเลยแอบส่งใจให้นิดๆแต่ดูฟรานช่างเฉยเมย…”ลูกแก้วฟรานะโโลดเต้นพลางร้องเพลงแปลกๆที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเราอาจจะมีปัญหาจากการกระทำของเขาได้ก็ไม่รู้ผมควรจะหยุดเขาดีไหมนะ…
“ถ้าพวกเ้าฆ่าข้าตายล่ะก็ศิษย์เอกของข้าจะไม่อยู่เฉยแน่ นามของเขาคือซุนโก…อ๊ากกกกก! อย่าเคี้ยวหางข้าแบบน้านนน!!!” มันโวยวาย ในขณะที่กะโหลกเซนฝังเขี้ยวลงไปบนจุดเซนซิทิฟของมันและนั่นทำให้พวกเรารอดปัญหาทางด้านลิขสิทธิ์อีกอันไปได้อย่างฉิวเฉียด
“รักไม่รักจะรักจะไม่รักจะรักไม่รักไม่…เอ...ท่อนนี้มันร้องยังไงหว่าเห้ยนี่ลุงเต่า! เบาเสียงลงหน่อยได้ไหมอ่ะ ฉันลืมเนื้อเพลงหมดแล้วเนี่ยเห็นไหม!” ลูกแก้วฟรานหันมาโวยวายอย่างหัวเสีย
“อ๊ากกกกกก! ลุงยอมแล้วจ้า! ได้โปรดช่วยหยุดที!ลุงยอมทำทุกอย่างเลย ปล่อยลุงไปเถ๊อะ! อ๊ากกกกก!!!” มันอ้อนวอนอย่างน่าสมเพช แต่มีเหรอที่คนอย่างผมจะยอมหยุดเื่สนุกๆแบบนี้ลงง่ายๆแกจงทรมาณต่อไปซะเถอะ หึ หึ หึ เพราะเสียงโหยหวนของแกมันช่าง…ฟินเว่อ! อ่าห์
“หยุดก่อน!” จู่ๆกะโหลกเซนก็เอ่ยขึ้นทุกคนเบรคกระทนหันจนหัวทิ่มไปตามๆกัน ผมที่ถูกขัดความเปรมปรีถึงกับร้องออกมาอย่างหงุดหงิด
“นายจะขัดทำไมเนี่ย! กำลังได้อารมณ์เลย…เอ่อฉันหมายถึงเรากำลังได้เปรียบกันเลยเนี่ย!” อุ๊ฟ…หลุดปากไปนิดส์
“มอนสเตอร์ตัวนี้อยู่มานานบางทีมันอาจจะมีข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งที่เราตามหาอยู่ก็ได้” กะโหลกเซนให้เหตุผลจริงด้วยแฮะ!…ผมสนุกจนลืมเป้าหมายในการเดินทางของเราไปเสียสนิทเลย
“โอเค๊ๆ”ผมยอมแพ้แม้จะไม่เต็มใจก็ตามเพราะเื่การตามหาอัญมณีสำคัญกว่าการเก็บระดับและรสนิยมส่วนตัวของผมอย่างไม่ต้องสงสัยผมเดินคอตกไปรวมกลุ่มกับไข่ัเดรคที่ดูเซ็งไม่แพ้กัน
“นึกว่าจะแน่ถุ้ย!”ผู้เฒ่าเต่ามองมาทางผมและไข่ัเดรคในด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามก่อนจะถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างกับตัวเองเป็ฝ่ายชนะ อ๊ากกกกก!!!ไอ้เ้าเต่าแก่เฒ่าเกรียนเอ้ย! ฝากไว้ก่อนเถอะแก๊!!!
หัวร้อนโว้ยยยยยย!!!
คัมม่อน คัมม่อน คัมม่อน เบ๊บี! ให้ลูกแก้วทำนายกัน :ลูกแก้วฟราน
โปรดติดตามตอนต่อไป
278K
