สาวใช้คนโปรดของท่านดยุค
ตอน คนที่คู่ควร
แว๊น! ๆ ๆ มอเตอร์ไซค์ทหารสีเขียววิ่งลัดเนินหญ้าลูกแล้วลูกเล่าในสนามกอล์ฟอันกว้างขวาง หญิงสาววัยรุ่นกำลังแอ่นอกตั้งหน้ารับลมเย็นขณะสองมือจับแฮนด์ขับรถอย่างมั่นใจ
ร่างหนาของหนุ่มใหญ่รุ่นพ่อกำลังนั่งซ้อนท้าย ชุดสูทสีดำปลิวไหวขณะแขนโอบรัดเอวเล็กคอดของสาวใช้ตัวน้อย
"หนูบอกแล้วว่ามีกล้วยไม้ป่าที่หลังเนินเขา" เสียงแหลมสูงดังขึ้นขณะรถเร่งจนล้อยกหน้าจากพื้น
"เบา! ๆ ๆ ฉันยังไม่อยากตายนะวีวี่" ท่านดยุคเอ่ยขณะวางคางบนบ่าเด็กสาว
แว๊น! ๆ ๆ รถวิ่งฉิวผ่านสนามกอล์ฟ ตัดผ่ากลางสวนผลไม้และลึกเข้าไปในถนนลูกรังบริเวณตีนเขาหลังคฤหาสน์ เมื่อฝ่าเข้ามาถึงป่าเด็กสาวก็จอดรถริมลำธารแล้วจูงมือเ้านายเดินแหงนหน้ามองต้นไม้สูง
"โน่นไงคะ สามารถเอาไปเพาะพันธุ์ได้ไหมคะ" สาวน้อยชี้ไปยังกล้วยไม้ป่าหายากที่เกาะบนลำต้นคิงส์ปาล์ม
"โอ้ว! ได้นะ แต่มันสูงน่ะสิวีวี่" เ้านายทำตาโตอย่างตื่นเต้นเมื่อมองกล้วยไม้สีม่วงที่มีจุดขาวคล้ายๆดาวแต้มอยู่
"งั้นท่านดยุคดันตูดหนูขึ้นนะคะ" สาวน้อยขณะก้มกอดรองเท้าส้นสูงและถุงเท้า ทำท่าจะปีนต้นไม้ใหญ่
อึ๊บ! ๆ "ขึ้นไป เกาะแน่นๆนะ" เ้านายใช้สองมือช้อนตูดงอนแล้วยกชูขึ้นบนหัว วีวี่เอาเท้าเหยียบบ่าเ้านายจนเสื้อสูทยับแล้วปีนขึ้นไปในท่ากอดรอบลำต้นเหมือนลิง เธอเอื้อมแขนขึ้นมาสูงและกลั้นหายใจดึงกล้วยไม้สีสดลงมา จากนั้นแกว่งเท้าหามือเ้านายเพื่อเหยียบลง
"โอ๊ย! ๆ นั่นมันหัวฉัน ยัยวีวี่" ท่านดยุคร้องลั่นเมื่อโดนเท้าเล็กๆย่ำบนหัวจนผมยุ่ง
ตุ๊บ! "ได้แล้วค่ะ ฮิ! ๆ" สาวใช้ะโลงจากหลังเ้านายและหล่นก้นกระแทกดิน เธอเงยหน้าชูต้นกล้วยไม้ในกำมืออย่างดีอกดีใจ
"ไหน ดูซิ กลิ่นหอมมาก น่าจะสกัดเป็น้ำหอมได้เลยนะเนี่ย" เ้านายก้มดมกลีบดอกสีม่วงและเอ่ย ทั้งสองขี่รถกลับมาที่คฤหาสน์และวีวี่ก็ขอตัวไปทำงาน เ้านายเอาดอกกล้วยไม้ขึ้นมาถ่ายรูปด้วยกล้องฟิล์มบนห้องใหญ่ เขาวาดรูปลงสมุดและจดบันทึกเป็ภาษาอังกฤษก่อนจะลงมือเพาะเยื่อลำต้นในโหลแก้ว
"มาเริ่มงานสายอีกแล้วนะ" สาวใช้รุ่นพี่คนนึงเอ่ยทักวีวี่ที่กำลังเดินมาในห้องโถงใหญ่ ผู้หญิงหลายคนกำลังเช็ดเครื่องเงินและจานชามหรูหราสำหรับใช้ในงานพิธีสำคัญที่ต้องต้อนรับแขกจำนวนมาก
"ขอโทษค่ะ พอดีไปหากล้วยไม้ในป่า" เด็กสาวเอ่ยและนั่งเช็ดเครื่องกระเบื้องจานชามด้วยผ้าขาว
"แหม เดี๋ยวนี้ตีสนิทกับเ้านายเพื่อหวังรวยทางลัดเลยนะ" สาวรุ่นเดียวกันแซว
"ไต้เต้าซะมากกว่า" สาวอีกคนเอ่ย
"เอาเวลาทำงานไปเลียแข้งเลียขาเ้านายหวังจะสบายล่ะสิ ฮิ"
"กินเวลาเพื่อนอีก ไม่มียางอายจริงๆ สมแล้วที่พ่อแม่ทิ้งไว้ที่นี่ ฮ่า! ๆ ๆ" สาวตัวใหญ่เอ่ย
ฮิ! ๆ ๆ พวกหล่อนหัวเราะเยาะวีวี่อย่างสนุกสนาน ขณะที่เธอก้มหน้าจ๋อยและตั้งใจเช็ดล้างเครื่องกระเบื้อง
กลางคืน
วีวี่กำลังนอนอยู่ในห้องรับรองแขกห้องในสุดทางเดิน เธอกำลังฝันถึงพ่อกับแม่ที่บ้านไร่ ในฝันเห็นเด็กชายจ้ำม่ำตัวขาวน่ารักเหลือเกิน
ก๊อก! ๆ ๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้สาวน้อยตื่นจากฝันดี "แม่กำลังจะมีน้องอีกคนรึ" เธอลุกนั่งและเอามือปาดขี้ตา
ก๊อก! ๆ ๆ "วีวี่ ออกมาหน่อย มีงานด่วน" เสียงสาวใช้รุ่นพี่ดังอยู่หน้าห้อง
สาวน้อยเดินออกมาในสภาพที่สวมเสื้อยืดและกางเกงขาสั้น
"มีอะไรคะ"
"ตามมานี่หน่อย มีงานให้ช่วย" พี่สาวเอ่ยและเดินนำออกมาที่สนามหญ้าข้างคฤหาสน์
เมื่อมาถึงวีวี่ก็ใเมื่อสาวใช้คนอื่นเดินออกจากหลังพุ่มไม้มายืนล้อมเธอ พวกนางมีกันหกคน พี่สาวเริ่มผลักอกเธอและดุด่า
ปึก! "คิดจะกินแรงพวกเรารึไง"
โอ๊ย! วีวี่เซมาข้างหลัง สาวอีกคนก็ผลักหลังเธอจนถลามาหาอีกคน พอถึงตัวหล่อนก็โดนผลักเซมาหาคนอื่นอีก พวกเธอทำเหมือนวีวี่เป็ลูกบอลที่โดนผลักไปมาจนเซ พวกหล่อนสลับกันด่าทุกครั้งที่ผลักเด็กสาวไร้เดียงสา
"เด็กบ้านนอกอย่างเธอมันไม่เหมาะกับที่นี่หรอก ลาออกไปเถอะ"
"อย่าคิดนะว่าสนิทกับป้าหัวหน้าแล้วจะช่วยอะไรเธอได้"
"ทำได้ดีแค่อบขนม ชิ"
ปึ่ก! ๆ ๆ ร่างน้อยเซไปมาจวนจะล้มเพราะมือสาวใช้ พวกหล่อนไม่ตบตีแต่ก็ทำวีวี่หมดแรงล้มเข่ากระแทกพื้นจนเลือกซึมหลายหน
"ลุกขึ้นมาทำไม ก้มลงไปซิ" สาวคนนึงเอ่ยและผลักวีวี่ล้มเข่ากระแทกพื้นหญ้าอีกหน
ฮิ! ๆ ๆ ฮ่า! ๆ ๆ พวกนางหัวเราะลั่น ท่านดยุคที่กำลังอ่านหนังสือริมหน้าต่างห้องใหญ่ได้ยินจึงลุกยืนและส่องหน้าออกมาดูเหตุการณ์ ท่านเห็นวีวี่ลุกยืนและปล่อยให้ทุกคนรุมผลักจนล้มกลิ้งเป็สิบๆรอบ
"จำเอาไว้ อย่ากินแรงพวกเรา" สาวรุ่นพี่เอ่ยและโบกมือ เพื่อนๆทุกคนต่างเดินกลับเข้าที่พัก
ฮือ! ๆ ๆ วีวี่นั่งพับเพียบร้องไห้โฮอย่างน่าสงสาร ทว่าท่านดยุคกลับยืนกอดอกเอามือลูบคางอย่างเพ่งพินิจโดยไม่ได้ลงมาช่วยหรือปลอบใจเธอ
เช้ามืด
ฮ้าว! สาวน้อยแต่งตัวด้วยเสื้อและกระโปรงจีบบานออกมาแต่ฟ้ายังไม่สาง เธอใช้ผ้าขาวเช็ดราวบันใดวนสีทองขณะหาววอดๆ
"ถ้าเรากินแรงพวกหล่อนก็ต้องตื่นเช้ามาทำงานก่อนสินะ" สาวน้อยเอ่ย เธอเช็ดราวบันไดแล้วก็เอาไม้กวาดขนไก่มาปัดแจกันจีนขนาดใหญ่ในห้องนั่งเล่น จากนั้นถูพื้นต่อ สาวใช้คนอื่นเดินจากเรือนไม้นอกคฤหาสน์มาด้วยกันและพูดคุยสนุกสนาน พอมาถึงห้องโถงสาวรุ่นพี่ที่แก่สุดก็ยืนท้าวสะเอวดุวีวี่
"นี่ แกประชดพวกเราเหรอ"
"เปล่านะ ฉันมาทำงานชดเชยไง เพราะต้องเอาเวลากลางวันไปหาท่านดยุค แบบนี้จะได้ไม่กินแรงใคร" วีวี่เอ่ยและนั่งเช็ดพื้น
"มันประชดเห็นๆ" สาวอีกคนชี้หน้าด่า
"หรือว่าแกล้งขยันเกินหน้าคนอื่นเพื่อให้เ้านายสงสาร" สาวอีกคนหันซ้ายขวาและถามเพื่อน
"ลุกขึ้น" พี่สาวดึงเสื้อวีวี่จนเธอลุกยืน หล่อนผลักอกเธอเซจวนจะล้ม เพื่อนๆก็เข้ามารุมล้อมและเริ่มผลักกระเด็นไปมา
"โอ๊ย! ๆ อย่านะ" สาวน้อยได้แต่ร้องเจ็บ ทว่าไม่กล้าจะสู้ใคร สุดท้ายก็ล้มกระแทกพื้นจนมือช้ำ เข่าก็แตก
"หยุดนะ อย่า ๆ พอแล้ว" สาวใช้คนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มร่วมผลักวีวี่เมื่อคืนรีบมาขวางและห้ามปรามเพื่อนสาวที่รุมผลักอยู่ พวกหล่อนเถียงกันไปมา ฝั่งนึงก็ด่าวีวี่ อีกฝ่ายก็ปกป้อง
"เสียงอะไรกัน" ท่านดยุคเดินมายืนบนบันไดวนและก้มมองเหตุการณ์
"พอแล้ว ๆ อย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลย" วีวี่ลุกห้ามสองฝ่ายที่กำลังง้างมือจะตบกันให้ได้
กลุ่มสาวที่ปกป้องเถียงและกระโจนใส่อีกฝั่ง "นี่พวกมันทำเธอขนาดนี้แล้วนะ วีวี่ เอามัน เอาเลย"
เพี๊ยะ! ๆ ๆ พวกที่แกล้งก็กระโจนมาตบกันแบบมั่วไปหมด
"พอแล้ว ถ้าไม่หยุดฉันจะหมดความอดทนแล้วนะ" จู่ๆวีวี่ก็ตวาดลั่นจนทุกคนหยุดตีกันแล้วหันมารุมมองเธอ
วีวี่ชี้นิ้วด่าสาวรุ่นพี่แล้วเดินวนชี้หน้าคนอื่นเรียงตัว
"ฉันจะเอาใครออกวันนี้เลยก็ได้ ฉันจะตบเธอให้เืกลบปากก็ได้ แต่ที่ฉันยอมโดนแกล้งก็เพราะอยากมีเพื่อน ฉันกลัวพวกเธอไม่รับฉันเป็เพื่อน"
"ฉันไม่มีใครแล้วที่นี่ เข้าใจไหมฉันอยากมีเพื่อน"
"ต่อให้พวกมันแกล้งเธอเนี่ยนะ" กลุ่มที่ปกป้องวีวี่ถาม
"ใช่ เพราะงั้นฉันถึงยอมเจ็บตัว ยอมตื่นเช้า เพราะรู้สึกผิดต่อเพื่อน ทุกคน เธอด้วย" วีวี่ตอบคนที่พยายามปกป้องเธอ
"นี่เธอไม่โกรธพวกเราเหรอ" สาวที่กลั่นแกล้งคนนึงถาม
"ใช่ ต่อให้จะดีหรือไม่ดีก็เพื่อน ฉันขอแค่มีเพื่อนอย่างพวกเธอ" วีวี่ตอบ
"มันจะอวดดีไปหน่อยไหม" รุ่นพี่ตวาดลั่นและปรี่เข้าใส่ ง้างมือจะฟาดใบหน้าเรียวเล็กขาวใสด้วยหลังมือ
ขวับ! ๆ ๆ วีวี่ตีลังกากลับหลังสามตลบ พอสาวรุ่นพี่ยังวิ่งเข้ามาเธอก็ะโถีบยอดอกหล่อนด้วยสองเท้า
โครมมม! ร่างสูงยาวหงายหลังลงไปนอนสลบโดยไม่มีสิทธิ์ได้ร้องซักแอะ
"มาเป็เพื่อนกันเถอะนะ" วีวี่เดินเข้าหาสาวคนที่เหลือที่แกล้งเธอและยื่นขอจับมือ
"ก็ได้ ก็ดี ขอโทษนะ" พวกหล่อนอีกห้าคนจับมือน้อยด้วยแขนที่สั่น บางคนปากสั่น
"ขอบคุณนะที่ดีกับฉัน" วีวี่เดินมากอดกลุ่มเพื่อนสาวที่ปกป้องเธอทีละคน
"ป่ะ ทำงานกันเถอะ อ้อ เราเช็ดแจกันกับบันไดแล้ว เดี๋ยวไปทำขนมให้กินนะ" วีวี่เอ่ยแล้ววิ่งเข้าครัว
อือ! ๆ สาวๆคนอื่นพยักหน้าและแยกย้ายกันออกไปทำความสะอาดแต่ละจุด พี่สาวรุ่นใหญ่ยังนอนหงายเงิบอยู่กับพื้น
"สมกับเป็คนที่ฉันรัก มองเธอไม่ผิดจริงๆ"
"ถึงจะใสซื่อแต่ก็เฉลียวฉลาด ภายนอกอ่อนโยนแต่ภายในกลับแข็งแกร่ง"
"ถึงจะดูไร้เดียงสาแต่ก็ร้ายกาจ โอบอ้อมอารีแต่ก็ไม่ได้อ่อนแอ"
"แบบนี้คงปกป้องตระกูลนี้ไปได้อีกนานโข หิ! ๆ ๆ"
ท่านดยุคเอ่ยขณะเดินลงบันไดวน
1K
