ทะลุมิติในยุค 70 มาเป็นภรรยาของหนุ่มบ้านนอกสุดเถื่อน(?)

บทที่ 23 ขู่เด็กดื้อ

เมื่อคนอื่นเห็นผู้หญิงสองคนกินอาหารปริมาณมากขนาดนี้ ต่างก็มองมาด้วยสายตาทึ่ง ๆ กันทั้งนั้น

หลินชุ่ยกินอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังเร่งเร้าว่า "ทำไมเธอไม่กินล่ะ? กินเร็ว ๆ เดี๋ยวอาหารเย็นหมด"

เสิ่นเสี่ยวเยว่อดรู้สึกทึ่งไม่ได้ "วันนี้เธอใจป้ำจริง ๆ ไม่คิดว่าจะขอบคุณฉันด้วยการทุ่มเงินขนาดนี้ นี่ถึงกับทำให้คนเลือดตกยางออกได้เลยนะ"

การเป็นครูประถมในอำเภอ ได้เงินเดือนประมาณสามสิบสี่สิบหยวน

แต่แค่สั่งอาหารโต๊ะนี้ก็น่าจะสิบกว่าหยวนแล้ว

พูดตามตรง ฝีมือของร้านอาหารรัฐวิสาหกิจนี่ไม่มีที่ติจริง ๆ เนื้อห่อแป้งทอดกรอบนอกนุ่มใน รสชาติเปรี้ยวหวาน ไม่เลี่ยนเลย

ผักดองกับเนื้อต้มก็มีรสเปรี้ยว กรอบสดชื่น เนื้อนุ่มละมุน

ห่านตุ๋นในหม้อเหล็กยิ่งไม่ต้องพูดถึง พอเปิดฝาหม้อ ไอร้อนพวยพุ่งออกมาพร้อมกลิ่นหอมของน้ำซุปและเนื้อ เนื้อห่านถูกหั่นเป็นชิ้นใหญ่ ๆ น้ำซุปซึมเข้าไปในเนื้อ

เสิ่นเสี่ยวเยว่ พยักหน้าพลางเคี้ยวอาหารไปด้วย อาหารที่มีคนเลี้ยงช่างอร่อยจริง ๆ

หลินชุ่ยชะงักมือ กระแอมเบา ๆ "จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้เป็นเพราะเธอทั้งหมดหรอก..."

"อ้อ?" เสิ่นเสี่ยวเยว่เลิกคิ้ว "งั้นก็เพราะเธออยากกินเองสินะ"

พูดจบก็แกล้งถอนหายใจ "ที่แท้ฉันก็แค่เป็นข้ออ้างของเธอเท่านั้นเอง"

"ไม่ใช่หรอก"

หลินชุ่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ที่จริงนี่เป็นเงินที่แม่ให้ฉันเอาไปให้น้องชาย แต่ตอนนี้ฉันเอามาใช้จ่ายมื้อนี้หมดแล้ว"

กินเข้าท้องตัวเองนี่แหละดีที่สุด

เสิ่นเสี่ยวเยว่ อึ้งไปชั่วครู่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แม้แต่ความเร็วในการใช้ตะเกียบก็ยังไม่ลดลงหรือหยุดชะงัก

หลินชุ่ยเตรียมใจไว้แล้วว่าเสินเสี่ยวเยว่อาจจะไม่เข้าใจเธอ เธอคิดว่าถึงเสิ่นเสี่ยวเยว่จะไม่คัดค้านออกมา ก็น่าจะเตือนสติเธอบ้าง หรืออย่างน้อยก็คงแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา

แต่นี่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

หลินชุ่ยมองเสิ่นเสี่ยวเยว่ด้วยความประหลาดใจ "ทำไมเธอถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?"

ในยุคนี้ผู้คนมีความคิดว่าผู้หญิงไม่จำเป็นต้องมีเงิน ถึงจะหาเงินได้ก็ต้องส่งให้พ่อแม่พี่น้อง เพื่อนร่วมงานของเธอก็ทำแบบนั้น

เสิ่นเสี่ยวเยว่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "มันเป็นเงินของเธอ จะใช้ยังไงก็ได้ตามใจ แค่เธอเต็มใจก็พอ"

เมื่อได้ยินประโยคนั้น หลินชุ่ยก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ในดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่ก็ถามต่อว่า "แล้วตอนนี้เงินที่เธอหาได้ เธอให้พ่อแม่สามีไหม?"

เสินเสี่ยวเยว่ตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด "พวกเขาไม่ได้เรียกร้อง แต่ฉันก็ให้พวกเขาไว้ส่วนหนึ่ง"

ไม่มีใครในบ้านสกุลสวี่เคยขอเงินจากเธอ แต่ถึงพวกเขาจะไม่พูดอะไร เธอก็เต็มใจจะให้ นี่เป็นความสมัครใจของเธอเอง

หลินชุ่ยมองด้วยสายตาอิจฉา แล้วเขี่ยเนื้อในชามพลางพูดอย่างอึดอัด "เธอนี่โชคดีจริง ๆ"

ถ้าจะพูดถึงว่าในห้องเรียนเมื่อก่อน เธออิจฉาใครมากที่สุด ก็ต้องเป็นเสิ่นเสี่ยวเยว่

หน้าตาดี เรียนเก่ง เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน พ่อแม่ก็ตามใจ ฐานะทางบ้านก็ดี พูดเรื่องไหนก็น่าภูมิใจ ยังมีแฟนที่เพียบพร้อมอีก ดูเหมือนว่าทุกสิ่งดี ๆ ล้วนตกเป็นของเสิ่นเสี่ยวเยว่หมด เรียกได้ว่าเป็นผู้ชนะในชีวิตอย่างแท้จริง

ตอนที่ได้ยินว่าครอบครัวของเสิ่นเสี่ยวเยว่มีปัญหา ต้องแต่งงานไปอยู่ชนบท เธอก็เคยรู้สึกสะใจอยู่บ้าง

เสิ่นเสี่ยวเยว่ที่เคยสูงส่งในที่สุดก็ต้องตกต่ำลงมา ไม่รู้ว่าจะดูอเนจอนาถแค่ไหน

แต่พอได้พบกันอีกครั้ง คนที่ดูอเนจอนาถกลับกลายเป็นเธอเสียเอง

ถึงเสิ่นเสี่ยวเยว่จะแต่งงานไปอยู่ในหมู่บ้านชนบท แต่ชีวิตก็ยังคงไม่ได้แย่แต่อย่างใด

เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ คนเรานั้นไม่ควรเอามาเปรียบเทียบกัน

ไม่งั้นจะต้องโมโหตายเป็นแน่!

"ชีวิตคนเราก็ต้องใช้ชีวิตกันไป เธอก็สามารถใช้ชีวิต..."

เสิ่นเสี่ยวเยว่ยังพูดคำปลอบใจไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงแหลมของเด็กผู้ชายดังขัดจังหวะเสียก่อน

ดูเหมือนว่าเขาอยู่ในช่วงเสียงแตกหนุ่ม ฟังคล้ายเสียงเป็ดตัวผู้

"เยี่ยมไปเลย ฉันก็ว่าทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านช้านัก ที่แท้ก็แอบมากินอยู่ที่นี่นี่เอง!"

แอบกิน?

เสิ่นเสี่ยวเยว่ขมวดคิ้วพลางคิดว่าเด็กคนนี้พูดจาน่าเกลียดจริง ๆ

ใบหน้าของหลินชุ่ยแดงก่ำในทันที เธอมองไปที่เสิ่นเสี่ยวเยว่อย่างร้อนรน รู้สึกอับอายอย่างที่สุด

เธอกล่าวเสียงเบา "หลินเฉิง นายมาพูดอะไรเหลวไหลอยู่ที่นี่ รีบกลับไปเดี๋ยวนี้"

คนที่มาคือน้องชายของหลินชุ่ย 'หลินเฉิง'

ดูท่าทางอายุคงจะราวแปดเก้าขวบ

เจ้าเด็กอ้วนทิ้งตัวนั่งลง พูดอย่างหน้าด้านว่า "เธอไม่มีสิทธิ์กินเนื้อหรอก คอยดูนะ ฉันจะฟ้องแม่"

พูดจบก็คว้าตะเกียบของหลินชุ่ยยื่นไปที่หม้อเหล็ก ไม่มีความเคารพต่อพี่สาวแม้แต่น้อย ทำท่าจะคีบขาห่านใหญ่ในหม้อไป

แปะ!

มือของเด็กอ้วนก็ถูกตีอย่างแรง บนหลังมือขาวนุ่มนั้นปรากฏรอยแดงขึ้นมาทันที

"โอ๊ย! ทำอะไรของคุณ!"

เมื่อได้รับสายตาโกรธเกรี้ยวจากเด็กอ้วน เสิ่นเสี่ยวเยว่ค่อย ๆ ดึงมือกลับอย่างใจเย็น แล้วหันไปถามหลินชุ่ย "นี่น้องชายเธอเหรอ?"

"อืม... เขาชื่อหลินเฉิง"

หลินชุ่ยรู้สึกอับอายอย่างมาก เสียงตอบเบาราวกับเสียงยุง ไม่เหมือนกับที่เสิ่นเสี่ยวเยว่จำได้เลย

แต่ก่อนหลินชุ่ยมีฉายาที่โรงเรียนว่า 'โทรโข่ง' ไม่ใช่เพราะเธอชอบนินทา แต่เพราะเสียงของเธอนั้นดังและแหลมมาก มีพลังทะลุทะลวงสุด ๆ

ไม่คิดว่าเธอจะกลายเป็นแบบนี้ไปเวลาอยู่ต่อหน้าครอบครัว

ยิ่งไปกว่านั้น จากน้ำเสียงที่เธอพูดอย่างสะใจว่าได้เอาเงินที่ควรจะให้น้องชายไปใช้ คงจะมีความไม่พอใจแฝงอยู่ในใจไม่น้อย

"หลินเฉิง ประการแรก ตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้ นายยังไม่เรียกพี่สาวสักคำ เรียกแต่เธอ ๆ นี่เป็นการกระทำที่ไม่สุภาพมาก

ประการที่สอง อาหารพวกนี้ก็พี่สาวนายเป็นคนสั่ง ถ้านายจะกิน ก็ต้องได้รับอนุญาตจากเธอก่อน"

เสิ่นเสี่ยวเยว่มองหลินเฉิงเบา ๆ ราวกับมีแรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างกายของเธอ ทำให้เด็กอ้วนที่ทำท่าจะอาละวาดสงบลงไม่น้อย

เขาค่อย ๆ แย้งอย่างอ่อนแรงว่า "ผมจะเรียกหรือไม่เรียกมันเรื่องอะไรของคุณ แม่ผมยังไม่ว่าอะไรเลย"

พอพูดถึงคำว่า 'แม่' เขาก็ยืดหลังตรงขึ้นมาทันที

"แล้วแม่ผมก็บอกว่า มีแค่ผู้ชายที่จะกินเนื้อได้ ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องกิน"

คำพูดแบบนี้ช่างรุนแรงเหลือเกิน ทั้งที่เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากแม่ของเขาเอง

แน่นอน เด็กที่เกเรย่อมมีผู้ปกครองที่เลี้ยงดูแย่เป็นต้นเหตุ

เสิ่นเสี่ยวเยว่มองไปทางหลินชุ่ย ดวงตาเรียวที่มักจะดูคมกริบ ตอนนี้กลับหม่นหมองไร้ประกาย แฝงไปด้วยความสับสน นี่เป็นเพียงแค่น้องชายของเธอ แต่ความดูถูกที่มีต่อเธอกลับแสดงออกมาบนใบหน้าอย่างชัดเจน

หลินชุ่ยถอนหายใจอย่างจนปัญญา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อต่อรอง "มื้อนี้พี่ใช้เลี้ยงขอบคุณคนอื่น ครั้งหน้าพี่จะพาไปกินอีก ได้ไหม?"

"ไม่ได้! ฉันจะกินวันนี้!"

หลินเฉิงไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ ตะโกนอย่างโกรธจัด

คนรอบข้างต่างหันมามองทันที

หลินชุ่ยอยากจะขุดหลุมบนพื้นแล้วมุดหนีไปให้พ้น เธอตื่นตระหนก จะพูดอะไรก็พูดไม่ออก

เสิ่นเสี่ยวเยว่เห็นสถานการณ์เช่นนั้น จึงเข้าไปกระซิบถามข้างหูเธอว่า "เธอจะปล่อยให้เขาทำแบบนี้เหรอ?"

"ฉันทำอะไรเขาไม่ได้ เขาไม่กลัวฉันเลยสักนิด" 

น้ำเสียงของหลินชุ่ยเริ่มสั่นเครือราวกับจะร้องไห้

หากไม่ใช่เพราะพ่อแม่ลำเอียง หลินเฉิงคงไม่กล้าทำแบบนี้กับพี่สาวของตัวเองหรอก

"งั้นให้ฉันจัดการแทนไหม?" เสิ่นเสี่ยวเยว่ถามอย่างระมัดระวัง หากหลินชุ่ยไม่เห็นด้วย เธอก็ไม่ควรจะยื่นมือเข้าไปยุ่ง

แต่ตอนนี้หลินชุ่ยกำลังต้องการคนช่วยพอดี จึงรีบถามว่า "จริงเหรอ?"

เสิ่นเสี่ยวเยว่ส่งสายตาที่บอกว่า 'ไว้ใจฉันได้' ให้เธอ ก่อนจะหันไปพูดกับเด็กอ้วนคนนั้นว่า

"หุบปาก"

เสิ่นเสี่ยวเยว่พูดเสียงไม่ดัง แต่กลับแฝงไปด้วยความกดดัน หลินเฉิงรู้สึกได้ทันทีว่าพี่สาวคนนี้ไม่ได้ใจดีเหมือนพี่สาวแท้ ๆ ของเขา จึงหดคอลงเหมือนสัตว์ตัวน้อย

"นี่นายพูดกับพี่สาวแบบนี้เหรอ? ไม่มีมารยาทเลย เด็กแบบนายนี่ตอนกลางคืนต้องโดนปีศาจจับไปกินแน่ ๆ ! "

"คุณจะขู่ใครกัน?"

หลินเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแต่ภายในใจกลับหวาดกลัว เด็กในวัยนี้มักจะเชื่อเรื่องพวกนี้กันง่าย ๆ อยู่แล้ว

เสิ่นเสี่ยวเยว่พูดเสียงเครือ ๆ ลึกลับว่า "นายไม่รู้เหรอ? มีปีศาจชนิดหนึ่งเรียกว่าปีศาจลิงเฒ่า มันมีตาสีแดงก่ำ แขนขาใหญ่โตมหึมาและแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้า ทั้งตัวมีขนหยาบหนาเหมือนหมูป่า ในปากมีกลิ่นคาวเลือดตลอดเวลา พอถึงตอนกลางคืนก็จะออกมาหาอาหาร ของที่มันชอบกินก็คือเด็กที่ไม่เคารพพี่สาวแบบนายนี่แหละ!"

หลินเฉิงมองท้องฟ้าที่มืดลงแล้ว อยู่ ๆ ก็อยากจะไปเข้าห้องน้ำ

แต่เสิ่นเสี่ยวเยว่ยังพูดต่อ "นายรู้มั้ยว่าหลังจากจับเด็กได้แล้วมันจะกินยังไง? มันจะดูดสมองนายออกมาจากหูก่อน! แล้วค่อย ๆ ฉีกเนื้อนาย..."

"อ๊า! ฉันไม่ฟัง ๆ ! "

หลินเฉิงรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เขาเอามือปิดหูแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

น่ากลัวเหลือเกิน

ตอนนี้ลูกค้าในร้านก็แทบจะกลับกันหมดแล้ว ภายในร้านอาหารเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงน่าขนลุกของเสิ่นเสี่ยวเยว่เท่านั้น

เมื่อเห็นเขาวิ่งออกไป หลินชุ่ยถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ขอบคุณนะ และก็ขอโทษด้วยที่ทำให้เธอต้องมาเห็นภาพน่าอายแบบนี้"

เธอรู้สึกอับอายที่ถูกเสิ่นเสี่ยวเยว่เห็นในช่วงเวลาที่ตัวเองดูไม่เป็นท่าอีกครั้ง

แต่ก็รู้สึกเหมือนแก้วที่แตกแล้วจะแตกอีกสักกี่ครั้งก็ไม่เป็นไร

ในเมื่อมีครั้งแรกแล้ว จะมีอีกสักกี่ครั้งก็คงไม่เป็นไรเหมือนกัน

"เรื่องแค่นี้เอง" เสิ่นเสี่ยวเยว่พูดเสียงเบาลงพลางกินอาหารต่อ "เธอเคยคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้างไหม?"

หลินชุ่ยฟังเสียงอ่อนโยนที่หาได้ยากของเสิ่นเสี่ยวเยว่ จิตใจสับสนวุ่นวาย จมูกแสบร้อน น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ฉันจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ล่ะ? การได้กินมื้อนี้ก็ถือเป็นการต่อต้านของฉันแล้ว บางทีนี่อาจจะเป็นชะตากรรมของฉันก็ได้"

เสิ่นเสี่ยวเยว่วางตะเกียบลง เช็ดรอยน้ำตาของหลินชุ่ยเบา ๆ มองเข้าไปในดวงตาของเธอ พูดทีละคำว่า

"ครอบครัวที่เราเกิดมาเราเลือกไม่ได้ แต่ชะตาชีวิตในอนาคตเราเลือกได้นะ เธอมีความสามารถ สามารถมีชีวิตที่ดีกว่านี้ได้"

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของหลินชุ่ย นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้กับเธอ ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากพูดจบ เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็เช็ดมุมปาก ลุกขึ้นยืน "ฉันยังต้องปั่นจักรยานกลับหมู่บ้านอีก ขอตัวก่อนนะ"

ทิ้งให้หลินชุ่ยนั่งอยู่ที่เดิม ครุ่นคิดถึงคำพูดเมื่อครู่อย่างเงียบ ๆ

จู่ ๆ ก็มีหัวกลม ๆ อวบ ๆ โผล่ออกมาจากข้างประตู พร้อมถามเสียงอ่อย ๆ 

"พี่ครับ พี่ช่วยกลับไปกับผมด้วยได้ไหม? ผม...กลัว"