เฉินจิ้งเจียส่ายหน้า“หากไท่จื่อเป็พวกเ้าชู้ไม่เลือกหน้าเล่า?”
“หากไท่จื่อมีโรคภัยติดตัวปิดบังไว้เล่า?”
“หากไท่จื่อหลงใหลในงานอดิเรกแปลกๆเล่า?”
…
“คุณหนูพวกเรากุเื่ให้ไท่จื่อเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ดีหรือไม่เ้าคะ?” หนานจือเอ่ยเสียงต่ำ กระซิบข้างหูเฉินจิ้งเจีย
แม้นางจะดื้อด้านไปบ้างแต่สิ่งไหนควรพูดสิ่งไหนไม่ควรพูดนั้น นางรู้จักแยกแยะได้ชัดเจน
เมื่อเห็นเฉินจิ้งเจียเบ้มุมปากท่าทางไม่แยแสแล้วหนานจือเป็อันต้องส่ายหน้าตาม คุณหนูเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมมักกระทำและพูดเื่น่าใ ทำเอาคนฟังตื่นตะลึงไปทั่วหลายครา
“ก็ได้เ้าค่ะบ่าวรู้แล้วเ้าค่ะ ยามนี้พูดอันใดไปก็คงไม่เข้าหูท่านแล้วเพราะในใจเอาแต่คิดคะนึงหาคุณชายเผยอยู่นั่นแหละ” หนานจือเอ่ยคิดในใจว่าคุณหนูคงลุ่มหลงในความรัก หากแต่...
“แต่ดูท่าไท่จื่อจะทรงคิดอะไรกับท่านเป็แน่หากท่านโหวตอบรับละก็...” หนานจืออดที่จะกังวลขึ้นเสียมิได้
เื่อื่นไม่ต้องพูดแต่หากเป็เื่ที่ข้องเกี่ยวกับอนาคตของตนนับจากนี้ท่านพ่อของนางอย่างท่านโหวย่อมระมัดระวังเป็อย่างดี
หากมิใช่เพราะชาติก่อนตนโง่เง่าและดื้อรั้นจะแต่งงานละก็ป๋อชางโหวคงปรับเปลี่ยนเื่การแต่งงานให้นางไปแล้วไหนเลยจะเกิดเื่ราวเลยเถิดอย่างตอนท้ายเช่นนั้นขึ้น
“ท่านพ่อไม่มีทางทำเช่นนั้น”เฉินจิ้งเจียตัดบทการคาดเดาของหนานจือด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
…
“ข้าไม่เห็นด้วย!”ป๋อชางโหวเอ่ย ฝ่ามือฟาดลงโต๊ะเต็มแรงะเืถึงเฉินอี้เหอจนชายหนุ่มเป็อันต้องกระตุกมุมปาก
เขาพยักหน้า“ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ เมื่อวานในเวลานี้ไท่จื่อก็เข้ามาวอแวเจียเอ๋อร์วันนี้ยังส่งของให้ถึงที่ั้แ่เช้าตรู่อีกแสดงสิ่งที่คิดไว้ให้เห็นอย่างชัดแจ้งแล้ว”
“ต่อให้ท่านไม่พูดข้าก็ไม่มีทางยอมให้เจียเอ๋อร์แต่งงานกับเขาอยู่แล้ว”
ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้าตาก็เอาอกเอาใจเสียขนาดนี้แล้วย่อมยากที่จะทำให้ใครต่อใครเชื่อว่าเขาไม่มีความคิดอื่นแอบแฝง
ป๋อชางโหวถอนหายใจ“เดิมทีคิดว่าขอเพียงจวนป๋อชางโหวของเรามีอำนาจพอ ข้าก็ปกป้องคนในครอบครัวข้าได้ทว่ายามนี้...”
อำนาจคือดาบสองคม
“มิใช่ว่าเจียเอ๋อร์ชอบพอบัณฑิตยาจกผู้นั้นหรือวันนี้ข้าจะลงเขา รุ่งขึ้นจะพาบัณฑิตผู้นั้นมาให้ท่านพ่อดูตัวเองขอรับ”เฉินอี้เหอเอ่ยตามสิ่งที่คิด
“ทางบ้านของบัณฑิตผู้นั้นยากจนสินะหากเป็จริง พวกเราอาจทำข้อตกลงด้วยได้ ให้เขาแต่งเข้าจวนป๋อชางโหวถึงวาระนั้นเจียเอ๋อร์ก็ยังอยู่ในจวนเรามีพวกเราอยู่ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าคุกคามนางแน่”
เฉินอี้เหอบอกแผนของตนนี่เป็วิธีที่ดีที่สุดในการแก้ไขปัญหาเท่าที่เขาจะคิดได้ในยามนี้แล้ว
ป๋อชางโหวพยักหน้า“คงทำได้แค่เท่านี้ หากคุณสมบัติของคนผู้นี้สูงส่งพอ เช่นนั้นจวนป๋อชางโหวของเราจะช่วยเหลือเขาสักคราก็มิเหลือบ่ากว่าแรง หาก...”
“หากเขามิใช่คนดีจะให้ข้าเลี้ยงดูเจียเอ๋อร์ไปชั่วชีวิตก็ไม่เป็ไร!” เฉินอี้เหอเอ่ยจริงจัง
การที่ไท่จื่อส่งของขวัญให้ถึงหน้าประตูอย่างยิ่งใหญ่เต็มยศเช่นนี้ใครเห็นก็ล้วนทราบดีว่าเกิดอะไรขึ้น ต่อให้เดิมทีมีคนครหาต่อเฉินจิ้งเจียอยู่บ้างแต่ยามนี้จะมีใครกล้าต่อกรกับไท่จื่ออีก?
เฉินอี้เหอเพิ่งออกจากเรือนป๋อชางโหวไม่นานก็เห็นหนานจืออยู่หน้าประตู
“คุณชายใหญ่คุณหนูให้บ่าวมาเชิญท่านไปหาเ้าค่ะ”
เมื่อเผชิญหน้ากับเฉินอี้เหอหนานจือก็มิได้รู้สึกว่าตนเป็เพียงเป็บ่าวไพร่แม้แต่น้อยไม่ต่างกับยามอยู่กับเฉินจิ้งเจียนั่นเอง
เฉินอี้เหอเองก็มิได้โกรธกริ้วแต่อย่างใดยกยิ้มขึ้นก่อนสาวเท้ามุ่งหน้าไปทางเฉินจิ้งเจีย
“เจียเอ๋อร์ตามหาพี่คงมีเื่อะไรสินะ?”
หนานจือยกม่านเฉินอี้เหอย่อตัวลงเดินเข้าไป เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนประดับใบหน้า
เฉินจิ้งเจียเงยหน้าตามพลางส่งยิ้มให้เฉินอี้เหอ “ท่านพี่ ท่านพ่อพวกท่านคงตกลงเื่ที่ข้าจะแต่งงานกับคุณชายเผยแล้วสินะเ้าคะ?”
สิ้นเสียงนางใบหน้าเฉินอี้เหอพลันแข็งทื่อทันใด
ก็เห็นอยู่ชัดๆว่าเพิ่งคุยกับท่านพ่อเสร็จ ไฉนยามนี้เจียเอ๋อร์ถึงเดาออกแล้วล่ะ?
“ดูจากท่าทางท่านพี่แล้วข้าเดาว่าคงไม่เลวทีเดียว”
เฉินจิ้งเจียเอ่ยยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นดื่มหนึ่งอึก ท่าทีสบายใจทำเอาเฉินอี้เหอตื่นตะลึง
“เจียเอ๋อร์เ้าเดาออกได้อย่างไรกัน?” เฉินอี้เหออดที่จะถามขึ้นเสียมิได้
เฉินจิ้งเจียเองมิได้ปิดบังแต่อย่างใด“ไท่จื่อเคลื่อนไหวการใหญ่เพียงนี้มิใช่เพราะมาดหมายชิงสร้างสัมพันธ์กับจวนป๋อชางโหวก่อนหรือเช่นไร ความคิดเช่นนี้มีหรือท่านพ่อจะยอมวางใจให้ข้าแต่งงานกับเขา?”
เฉินอี้เหอถอนหายใจ“เ้าเดาได้ดีทีเดียว ท่านพ่อมิอยากให้เ้าแต่งงานกับไท่จื่อดังนั้นจึงคิดอยากเจอเผยฉางชิงดูสักครา”
เจอเขา?
เฉินจิ้งเจียวางถ้วยชาในมือเงยหน้าจดจ้องไปทางเฉินอี้เหอ “ท่านพ่อจะไปเจอเขาเมื่อไรเ้าคะ?”
“พรุ่งนี้ตอนนี้ข้าจะลงเขาไปตามหาเขา และกลับมาตอนวันรุ่งขึ้น” สำหรับเฉินจิ้งเจียแล้วเฉินอี้เหอไม่เคยหมกเม็ดปิดบังนางมาก่อน
ในเมื่อเป็เช่นนี้ละก็...
เฉินจิ้งเจียยืนขึ้น“ท่านพี่ พาข้าไปด้วยเถิด”
ประโยคดังกล่าวเกือบทำเอาชาที่ยังไม่ทันเข้าปากเฉินอี้เหอกระฉอกเขาผุดเงยหน้าขึ้นทันใด มองเฉินจิ้งเจียเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา “เ้าเ้าว่าอะไรนะ?”
“มิใช่ว่าท่านพี่จะไปตามหาคุณชายเผยหรอกหรือ? พาเจียเอ๋อร์ไปด้วยสิเ้าคะ!” เฉินจิ้งเจียยิ้มหวาน
เฉินอี้เหอส่ายหน้าโดยพลัน“ไม่ได้ ข้าไม่มีทางพาเ้าไปด้วยแน่!”
“ท่านพี่...”
…
“ยังดีที่เส้นทางวัดอันเหรินไม่ถือว่าขรุขระกันดารมากยังพอใช้รถม้าเดินทางได้ มิเช่นนั้นเ้าคงต้องพึ่งสองขาของตัวเองปีนลงเขาแล้วล่ะ!”
เฉินอี้เหอนั่งด้านนอกรถม้าสะบัดแส้ในมือด้วยความโมโห พลางคุยกับบุคคลในรถ
ในห้องรถม้าเฉินจิ้งเจียกำลังกินขนมไปพลางยิ้มแฉ่ง จากนั้นจึงเอ่ยตอบ “ไม่มีทางท่านพี่รักข้าที่สุด หากเส้นทางบนเขาลูกนี้มิอาจใช้รถม้าสัญจรได้ท่านพี่ย่อมแบกข้าลงเขาเป็แน่”
เป็อย่างไรล่ะ!เขารู้อยู่แล้วว่ายัยหนูน้อยเฉินจิ้งเจียรู้ดีว่าตนรักน้องสาวหัวแก้วหัวแหวนยิ่ง!ในเมื่อพวกเขารักและเอ็นดูนางขนาดนี้ ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกลัวเกรงอีก!
หากแต่พวกเขาก็อดที่จะตำหนินางไม่ได้เช่นกัน
หนานจือที่นั่งข้างเฉินจิ้งเจียได้ยินคำพูดคุณหนูของตนแล้วก็เป็อันต้องปาดเหงื่อตรงหน้าผากทั้งที่แห้งสนิทเสียมิได้
“คุณหนูเ้าคะแม้นยามนี้ท่านกับคุณชายเผยจะยังไม่มีความสัมพันธ์ต่อกันแต่เราออกไปเจอบุรุษข้างนอก กลัวไว้บ้างไม่ดีหรือเ้าคะ?”
เป็ถึงบุตรสาวของตระกูลผู้มั่งมีไหนเลยจะมีใครได้ยินคุณหนูบ้านไหน ออกไปเจอบุรุษข้างนอกตามอำเภอใจบ้าง? ชื่อเสียงน่ะ ยังอยากรักษาอยู่หรือไม่?
เฉินจิ้งเจียปัดเศษขนมบนฝ่ามือก่อนหยิบถุงสัมภาระใต้ที่นั่งออกวางบนโต๊ะ “เรามาเปลี่ยนเ้านี่กันเถอะ”
คอยกระทั่งมาถึงโรงเตี๊ยมตีนเขาแล้วคุณชายน้อยรูปงามสองคนจึงเดินออกจากรถม้า
ครั้นเห็นกลุ่มคนนั่งรถม้าเข้ามารวมถึงอาภรณ์ประดับกายที่ไม่ธรรมดาแล้วเสี่ยวเอ้อร์[1]ผู้ปราดเปรื่องจึงเร่งเดินเข้ามา
“คุณชายทั้งสามมารับประทานอาหารหรือเข้าพักขอรับ?”
เฉินอี้เหอส่งม้าให้คนเลี้ยงม้าข้างๆสายตาดุดันกวาดมองไปยังเสี่ยวเอ้อร์ครู่หนึ่ง “มาตามหาคนที่นี่มีบัณฑิตชื่อเผยฉางชิงใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเผยฉางชิงสามคำนี้แล้วท่าทางเคารพนอบน้อมแต่เดิม พลันเปลี่ยนเป็เฉื่อยชาขึ้นทันใด “มาตามหาเขาหรือ?”
พูดจบก็เห็นร่างใครคนหนึ่งถือชามข้าวจากหน้าโต๊ะเก็บเงินเดินไปด้านหลังชายหนุ่มรีบยกมือชี้ “นั่นมันบัณฑิตเผยมิใช่หรือ?”
มองตามทิศทางปลายนิ้วมือของเขาก็เห็นคนที่พวกเขา้าตามหาอยู่จริงๆ
“ท่านคือคุณชายเผยใช่หรือไม่?” เฉินจิ้งเจียมองผักกาดกวางตุ้งอันน่าสงสารไม่กี่ก้านบนจานในมือเขาก่อนเอ่ย“ค่าเดินทางไม่พอแล้วหรือ?”
---------------------
[1]เสี่ยวเอ้อร์ คำที่ใช้เรียกบริกรหรือเด็กเสิร์ฟอาหารในโรงเตี๊ยม
6K
