ซ่อนกลิ่น
Ep13
เสียงหยาบโลนดังก้องในหูร่างกายของผมขยับโยกไปตามแรงของคนนำทาง ฝ่ามือเรียวจิกเล็บบนไหล่แกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ได้รับร่างกายมันร้อนไปหมดเหมือนคนถูกวางยาปลุกเซ็กส์
“กลิ่น แฮ่ก...อ๊ะ อะไรอ่า!” ผมเอ่ยถามไม่เต็มเสียงเมื่อจมูกได้กลิ่นที่นอกเหนือจากกลิ่นของดอกราตรี มันคือกลิ่นของดอกซ่อนกลิ่น
“...ฮื้อ พี่ซ่อน...”เ้าขุนไม่เอ่ยตอบคำถามของผมกายแกร่งกระแทกเข้าออกตามแรงอารมณ์ของตัวเอง ท่าทางของเ้าขุนแปลกไปจากเดิมเมื่อมีกลิ่นหอมของดอกซ่อนกลิ่นปะปนกับกลิ่นดอกราตรี
ด้วยแรงอารมณ์ที่เ้าขุนนำพา ผมจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเ้าขุนจนได้เืแต่อีกคนกลับไม่สนใจกับลอยที่ได้รับ ริมฝีปากร้อนกดจูบตามซอกคอคลอเคลียไม่ห่าง
“อ๊ะอ๊ะอ๊ะ อื้อ อ๊า!”ผมไม่รู้ว่าเื่แบบนี้มันดำเนินไปนานแค่ไหนรู้แค่ว่าร่างกายมัน้าอัลฟ่าตรงหน้า แค่อัลฟ่าคนนี้ััผมแค่นั้นก็พอ
“อึก...ไม่ เ้า...ขุนอ๊ะ...อ๊า!” ผมกัดฟันร้องครางลั่นเมื่อปลอดปล่อยความต้องของตัวเอง
เ้าขุนจับกายผมพลิกคว่ำหน้ากับหมอนใบหน้าหล่อคมคลอเคลียกับต้นคอด้านหลัง ก่อนจะ...
“อ๊าก!” ความเจ็บจากการกัดผมทำผมเกร็งตัวแน่น พร้อมช่องทางด้านหลังที่คับแน่นเพราะอาการรัทของเ้าขุนที่ปลดปล่อยหยาดความ้าไว้ภายใน ร่างกายมันร้าวไปทุกส่วนจนปวดตุบๆก่อนจะเปลี่ยนเป็อาการร้อนๆ หนาวๆ และแสบตรงรอยกัดเหมือนถูกไฟไหม้ เ้าขุนกัดต้นคอผมนานหลายนานทีก่อนจะค่อยๆปล่อยออกพร้อมเืที่ติดริมฝีปาก
“พี่เป็ของผมเป็ของผมคนเดียว” เ้าขุนเอ่ยติดใบหู ผมได้ยินเพียงแค่นั้นก่อนที่ทุกอย่างจะดับไปพร้อมสติทั้งหมดของผม
10:34น.
“อึก...อะ” หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ตามร่างกายมันรู้สึกปวดร้าวไปหมด ไหนจะอาการหนาวๆและอาการปวดหัวตุบๆเหมือนหัวจะะเิและความเจ็บจากต้นคอ ทำให้ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาสู้แสงที่ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องสายตาเรียวกวาดมองไปรอบๆห้อง ภาพเมื่อคืนพลันไหลเข้ามาในหัวเป็ฉากๆ
“ไม่จริง ไม่...” เสียงนุ่มเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะนิ่วหน้าเมื่อขยับตัวเร็วส่งผลให้เจ็บร้าวไปทั่วทั้งร่าง พร้อมความหน่วงตรงหน้าท้อง
แอ๊ด เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาดึงความสนใจของผมกายแกร่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมถ้วยความต้มหนึ่งถ้วยสายตาดุมองผมด้วยสายตาไร้อารมณ์ เ้าขุนเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งผมก็ขยับถอยกายอย่างอยากลำบากจนเ้าขุนมานั่งลงข้างๆ ผมจึงได้แต่มองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาเกลียด ผิดหวัง
“กินข้าวก่อน จะได้กินยา”เสียงเข้มเอ่ยบอก พลางตัดข้าวต้มขึ้นมาเป่า ก่อนจะจ่อมาที่ปากผม
เพล้ง! ผมปัดช้อนตรงหน้าออกจนไปโดนถ้วยข้าวต้มในมือเ้าขุนคนเด็กกว่าทำเพียงมองถ้วยข้าวต้มนิ่งๆ
“ออกไป!ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” ผมเอ่ยไล่เ้าขุนด้วยเสียงที่แหบแห้งเ้าขุนปรายตามองผมพลันพุ่งเข้าใส่ผมกดให้นอนลงกับเตียง
“ถึงพี่จะโวยวายไป ยังไงความจริงก็คือความจริงพี่เป็เมียผม” สายตาดุจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาเรียวผมส่ายหน้าไม่ยอมรับความจริง เ้าขุนยกยิ้มเย้ยหยันปล่อยความกดดันออกมาจนผมหายใจไม่ออก
“จำไว้ ว่าพี่ เป็ เมียผม!”
1K
