จ้าวอิงเลิกสนใจสีหน้าของลู่เหวินเหยานางเดินไปเก็บผักในสวน และเริ่มทำมื้อเย็น
วันนี้นางเลือกทำข้าวสวยไม่ใช่ข้าวต้มยังมีไก่ป่าที่นำมาตุ๋นน้ำแกงรสเข้มข้น ใส่สมุนไพรบำรุงร่างกาย
ที่สวนยังมีแตงกวาที่พร้อมนำมากินได้แล้วนางจึงนำมาทำแตงกวายำเปรี้ยว
ใช้แตงกวาสดมาหั่นแล้วทุบให้แตกจากนั้นผสมเหล่าเปรี้ยวหรือน้ำส้มสายชูหมัก พริกสดน้ำตาลเล็กน้อยราดด้วยน้ำมันพริกร้อนๆ เท่านี้ก็เป็อันเรียบร้อย
จากนั้นหันไปตีไข่เพื่อทำไข่ตุ๋นหั่นกุ้งแม่น้ำลงโรยหน้า พร้อมต้นหอมแล้ววางบนหม้อที่กำลังหุงข้าวเมื่อข้าวสุกไข่ตุ๋นก็พร้อมทาน
นอกจากนี้ยังมีน้ำแกงปลาสำหรับเสี่ยวเป่า ที่เลือกนำแกงปลาให้กับเสี่ยวเป่านั่นก็เพราะในเนื้อและกระดูกของปลามีแคลเซียมสูง ให้เขาดื่มระหว่างที่ยังไม่มีน้ำนมวัวหรือน้ำนมแพะ ทำเช่นนี้ก็จะได้บำรุงกระดูกและฟันเช่นกัน
อาหารจานสุดท้ายนางยังทำผัดผักรวมเพิ่มอีกหนึ่งจาน
ระหว่างที่จ้าวอิงง่วนอยู่กับอาหารเย็นนั้นลู่เหวินเหยาที่ได้ชำระล้างร่างกายให้สะอาดเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งพิงขอบเตียงโดยมีเสี่ยวเป่านอนอยู่ข้างๆ ปากเล็กๆก็เล่าเื่ราวมากมายให้ฟัง
“ท่านพ่อท่านรู้หรือไม่ว่าของที่ท่านแม่เอามาให้กินอร่อยมากทุกอย่างเลยนะขอรับโดยเฉพาะ ลูกท้อกับองุ่นข้าชอบมากมันทั้งหอมทั้งหวานกินแล้วรู้สึกมีความสุขมากไว้จะเอาแบ่งท่านพ่อกินชิมนะ”
“ไม่เพียงแค่ท่านแม่มีของกินอร่อยๆเท่านั้นนะขอรับท่านแม่ยังพาข้าไปเดินเล่นในป่าด้วย ในป่ามีสัตว์หลายๆอย่างแต่ท่านแม่ก็จับกระต่ายและไก่ฟ้าได้ด้วยท่านแม่สุดยอดไปเลยใช่หรือไม่ขอรับ”
“ท่านแม่ทำอาหารอร่อยมากที่สุดหากท่านพ่อได้ลองกินจะต้องชอบมากแน่ๆ ……”
ท่านแม่ ท่านแม่ และท่านแม่ ฟังลูกชายของเขาที่ตอนนี้มีเพียงคำว่า ท่านแม่อย่างนั้น ท่านแม่อย่างนี้
มาถึงตรงนี้ลู่เหวินเหยาหางตากระตุกไม่หยุดจนมาสะดุดอยู่ประโยคหนึ่ง
“วันนี้ก่อนที่จะบอกท่านพ่อจะมาถึงที่บ้านเราท่านย่าทวดกับท่านปู่ใหญ่ก็มาที่บ้านเราเหมือนกันนะขอรับท่านย่าเสียงดังจนคาบใหมดเลย ท่านย่าทวดบอกว่าจะให้ท่านพ่อหย่าขาดกับท่านแม่
ท่านแม่บอกว่าหย่าคือการแยกทางของคนสองคนซึ่งจะอยู่ด้วยกันไม่ได้อีก ท่านพ่อท่านจะแยกทาง กับท่านแม่หรือไม่”
“หืมเสี่ยวเป่าว่าอย่างไรเล่า” ลู่เหวินเหยาลองถามเขา
“ไม่ ไม่เสี่ยวเป่า้าอยู่กับท่านแม่”
เสี่ยวเป่ามีสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดแถมยังซีดลงอีกด้วย
“ท่านแม่ชอบดุด่าและเฆี่ยนตีเสี่ยวเป่านะเสี่ยวเป่าไม่กลัวแล้วหรือ”
เขายังคงย้ำถามลูกชายที่เมื่อก่อนหวาดกลัวจ้าวอิงอิงอย่างมากเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง
“ไม่กลัวขอรับตอนนี้ท่านแม่มีใช่คนใจร้ายแล้ว ท่านแม่ใจดีมากๆ ั้แ่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ท่านแม่ไม่เคยตีเสี่ยวเป่าเลยท่านแม่ยังนอนกอดเสี่ยวเป่าทุกวันด้วย”
เมื่อเขาได้ฟังลูกชายพูดดังนั้นเขาก็เริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วว่าลูกชายของเขาถูกล้างสมองหรือไม่
แต่เสี่ยวเป่าไม่ใช่เด็กที่เคยโกหกเขามักจะพูดเื่ที่พบเจอหรือได้ยินมาตามความจริงเสมอ
ถ้าอย่างนั้นเขาจะขอตามน้ำลูกชายของเขาไปชั่วคราวก่อนก็แล้วกันเขาไม่อยากทำร้ายจิตใจเสี่ยวเป่า
“ได้สิถ้าเสี่ยวเป่าชอบท่านแม่พ่อก็จะไม่แยกจากแม่เ้า ดีหรือไม่”
“ดีที่สุดท่านพ่อดีที่สุด” เสี่ยวเปาโห่ร้องออกมาด้วยความยินดีเขายิ้มแก้มแทบปริ
แล้วเสี่ยวเป่าก็ทำสิ่งที่ไม่เคยทำกับบิดาของเขามาก่อนเขาหันไปหอมแก้มลู่เหวินเหยา
เสี่ยวเป่าหลังให้รางวัลเสร็จก็รีบปีนลงเตียงแล้ววิ่งออกไปเมื่อถึงประตูก็หันหลังมาบอกว่า
“ท่านพ่อนอนพักก่อนนะข้าจะไปช่วยท่านปู่รดน้ำผักก่อน”
ไม่รอให้ลู่เหวินเหยาตอบก็วิ่งออกไปแล้วลู่เหวินเหยาส่ายหัวอย่างเอ็นดู
เื่ที่ลูกชายหอมแก้มเขาทำเอาเขาตกตะลึงและแปลกใจยิ่งนักนอกจากเื่นิสัยใจคอของลูกชายที่ดูร่าเริงขึ้นแล้วทุกๆอย่างในบ้านก็ดูจะแปลกประหลาดไปเสียหมด
เขาเร่งเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่รอให้ประกาศผลผลการสอบดังเช่นทุกๆครั้ง เพราะอย่างไรทางตำบลต้องติดประกาศอยู่ดีถึงแม้จะช้ากว่าการรอดูผลที่หน้าสนามสอบ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่รั้งรออยู่ที่นั่น
เขาเป็ห่วงที่บ้านยิ่งนักยิ่งหลังจากได้รับจดหมายพร้อมเงินจากเชี่ยต้าหลางก็ยิ่งทำให้รู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้นกว่าเดิม
กว่าเขาจะสงบใจลงแล้วตั้งสติเพื่อให้การสอบออกมาดีที่สุดก็ใช้เวลาพักใหญ่ๆ
ในที่สุดการสอบก็มาถึงเขาตั้งใจมันเต็มที่และค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่เขาเขียนคำตอบไปนั้นคือสิ่งที่เหมาะสมกับคำถามมากที่สุดแล้ว
ในที่สุดเมื่อเขาเดินมาถึงลานบ้านใจที่แขวนลอยของเขาจึงปล่อยวางได้เสียที นอกจากปล่อยวางแล้วยังประหลาดใจอีกด้วยทุกคนในบ้านเปลี่ยนไปหมด
เสี่ยวเป่าอ้วนขึ้นไม่น้อยผิวขาวอมชมพูพูดจาฉะฉานไม่ มีความขลาดเขลา ร่าเริงแจ่มใส เขาแทบจะยิ้มอยู่ตลอดเวลามองดูแล้วชวนให้คนรักคนเอ็นดูยิ่งนัก
ท่านพ่อและท่านแม่ก็เช่นกันมีน้ำมีนวลขึ้น ผิวไม่เหลืองซีด เส้นผมดูจะดกดำขึ้นราวกับว่าพวกเขาได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดี
ที่สำคัญและเห็นการเปลี่ยนแปลงมากที่สุดคงจะหนีไม่พ้นจ้าวอิงอิงเขาใมากครั้งแรกที่เห็นนาง
คราแรกในใจเขาคิดว่าเป็คนแปลกหน้าแต่เมื่อเสี่ยวเป่าเรียกนางว่าท่านแม่
เขาอึ้งจนปั้นหน้าไม่ถูกเมื่อแอบมองนางหลายๆ ที นางมีส่วนคล้ายเสี่ยวเป่าอยู่มากและยังพอเห็นโครงเดิมอยู่บ้าง จึงมั่นใจว่าหญิงสาวตรงหน้าคือจ้าวอิงอิงจริงๆ
เพื่อกลบเกลื่อนความใของตัวเองดังนั้นเขาจึงต้องชักสีหน้าเ็าออกมาเช่นเดิม
และก็ต้องยอมรับว่านางผอมลงแล้วงดงามยิ่งนักเสี่ยวเป่าหน้าตาเหมือนนางถึงห้าหกส่วนเลยทีเดียวและที่แปลกไปแววตาที่มองเขาไม่มีความหลงใหลในหน้าตาเขา ทั้งยั้งดูเ็าขึ้นแต่จะว่าไปนางก็ดูแปลกไปทั้งหมดดูเหมือนว่าถูกสับเปลี่ยนเป็คนละคน
กลิ่นอายบนตัวก็เปลี่ยนไป มีความหยิ่งยโสแต่เป็ความหยิ่งยโสแบบของผู้มีความสามารถที่แท้จริงไม่ใช่ความหยิ่งยโสเห็นแก่ตัว ถือดีเหมือนก่อนหน้านี้
หากคนในบ้านเขาไม่อยู่ด้วยเขาต้องคิดว่านางเป็ตัวปลอมแน่นอนหรือบางทีอาจจะเป็เหมือนที่เสี่ยวเป่าคิดก็ได้
ว่านางออกจากบ้านใหญ่แล้วนางอารมณ์ดีขึ้นจึงได้เปลี่ยนไป แต่เขาไม่คิดว่าเื่นี้ปกติเท่าใดคงต้องรอดูไปก่อน
มองไปรอบๆตัวนีาคือห้องที่นางนอนร่วมกับเสี่ยวเป่า ผ้าปู เครื่องนอนสะอาดสะอ้านห้องไม่มีของตกแต่งอะไรเรียบง่ายยิ่ง
ภายในห้องมีตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ใส่เสื้อผ้าของเขาและเสี่ยวเป่าไว้ส่วนของนางพับไว้ในตู้ใบเล็ก
ตอนที่เขาเปิดดูตู้เสื้อผ้าเขาก็พบว่ามีชุดใหม่ของเขามีทั้งหมดสามชุดเป็ชุดที่เพิ่งตัดใหม่ทั้งสิ้น
ของเสี่ยวเป่าก็เช่นกันมีชุดใหม่ไว้เปลี่ยนดูจากฝีเข็มแล้ว เขาจำได้ว่าเป็ฝีมือของท่านแม่ส่วนตู้ใบเล็กของของจ้าวอิงอิงเขาไม่ได้เปิดดู
เมื่อตัดสินใจวางเื่จ้าวอิงลงชั่วคราวเขาก็ลุกขึ้นมาเดินสำรวจรอบๆ บ้านแทนการนอนพักกลางวัน
บ้านเก่าหลังนี้เขาเคยเห็นครั้งหนึ่งเมื่อครั้งที่ต้องเดินผ่านทางนี้ไปยังูเาด้านหลัง สภาพในตอนที่เขาเห็นเมื่อหลายปีก่อนนั้นทั้งเก่าทั้งรกร้าง
มีแต่วัชพืชคุมั้แ่กำแพงไปจนถึงหลังคาหลังคาที่มองจากภายนอกยังเห็นความผุพัง รั้วบ้านและประตูไม่เหลือชิ้นดีมองแล้วสยองขวัญไม่สามารถใช้อยู่อาศัยได้อย่างแน่นอน
เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับสภาพของบ้านหลังนี้ในตอนนี้แล้วพลิกจากหน้ามือเป็หลังมือเลยก็ว่าได้เช่นกัน
เดินมาถึงหลังบ้านก็ยิ่งตกตะลึงด้านหลังพื้นที่ไม่กว้างนะแต่มีแปลงผักบ่อปลาและแปลงผักอีกฝั่งที่เขาไม่รู้จักอีกหลายแปลง เมื่อมองแล้วเขียวชอุ่ม ก็รู้สึกสดชื่นเป็อย่างมาก
เขาเห็นจางซื่อและเสี่ยวเป่ากำลังถอนวัชพืชอยู่ทางด้านแปลงผักที่เขาไม่รู้จักพ่อลู่กำลังรดน้ำแปลงผักอยู่อีกด้านใกล้ๆกับบ่อน้ำตรงกลาง
เสียงของเสี่ยวเป่าดังออกมาเป็ระยะเหมือนจะกำลังเล่านิทานให้ผู้เป็ย่าฟังด้วยความสงสัยว่าลูกชายกำลังพูดสิ่งใดเขาจึงเดินเข้าไปใกล้
“สุดท้ายแล้วเ้ากระต่ายที่หลับไปนั้นตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตนเองได้พ่ายแพ้แก่เ้าเต่าเสียแล้ว เื่นี้สอนให้เราอย่าเป็คนหยิ่งยโสดูถูกดูแคลนคู่ต่อสู้ แม้เ้าเต่าจะอ่อนแอและเดินเชื่องช้ามากแต่เ้าเต่าไม่ท้อถอยความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นเช่นกัน”
เสี่ยวเป่ากล่าวสรุปนิทานให้จางซื่อฟัง
“เสี่ยวเป่าเก่งมากๆกล่าวสรุปได้ถูกต้องแล้ว เสี่ยวเป่าฟังนิทานมาจากไหนหรือ”
ลู่เหวินเหยาเดินมาถึงแปลงสมุนไพรแล้วนั่งลงข้างๆเสี่ยวเป่า กำลังจะยื่นมือไปช่วยถอนหญ้าออก
“ท่านพ่ออย่าถอนต้นนั้นขอรับนั้นเป็ป้อเหอหน่าวไม่ใช่วัชพืช แปลงนี้ปลูกสลับกับหญ้าสงบใจไว้คือสองแบบนี้ขอรับ”
เสี่ยวเป่ารีบห้ามพ่อเขาที่กำลังจะถอนสมุนไพรออกไปแล้วชี้ไปยังสมุนไพรสองชนิด ที่เขาบอกไว้ก่อนหน้าว่ามีลักษณะเช่นไร
ท่าทางของผู้ใหญ่ตัวน้อยช่างน่าหมั่นเขี้ยวยิ่งจางซื่อที่นั่งฝั่งตรงข้ามหัวเราะคิกคัก
“เสี่ยวเป่าแม้ยังเด็กก็รู้จักสมุนไพรหลายอย่างแล้ว”
จางซื่อพูดพร้อมมองเสี่ยวเป่าอย่างรักใครเอ็นดู
ลู่เหวินเหยาที่ถูกลูกชายตำหนิโดยไม่ได้ตั้งใจทำหน้าเหลอหลาอยู่บ้าง
“ท่านพ่อนิทานเื่กระต่ายกับเต่าท่านแม่เป็ผู้เล่าให้ฟัง และยังมีอีกหลายเื่ไว้ข้าจะเล่าให้ท่านฟังอีก”
เสี่ยวเป่ายังพูดต่อโดยที่มือน้อยๆยังไม่ได้หยุดดึงวัชพืชออก
“อื้มได้สิ”ลู่เหวินเหยาบอกกับลูกชาย จากนั้นจึงหันไปทางจางซื่อ
“ท่านแม่ปลูกสมุนไพรพวกนี้ไว้ทำไมหรือยังมีแปลงอื่นๆของฝั่งนี้อีกน่าจะเป็สมุนไพรทั้งหมดกระมัง”
จางซื่อหยุดการถอนหญ้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆตัวแล้วเล่าให้ลู่เหวินเหยาฟังโดยที่สายตายังมองออกไปไกลๆชี้มือไปตามจุดต่างๆพร้อมกับอธิบาย
“อาเหยาเ้าเข้าใจถูกแล้วด้านนี้ของบ่อปลาเป็สมุนไพรทั้งหมด ฝั่งทางนั้นจึงเป็แปลงผักที่เราปลูกไว้กินเองทั้งหมดนี้อาอิงเป็ผู้ริเริ่ม และสมุนไพรพวกนี้ บางส่วนอาอิงเก็บมาจากในป่าบางส่วนก็ได้เมล็ดพันธุ์จากโรงหมอ เดือนๆหนึ่งบ้านเรามีรายได้ห้าสิบตำลึงเลยทีเดียว……”
จางซื่อเราออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและดูมีความสุขเป็อย่างมากเมื่อนางพูดถึงรายได้ที่ได้รับมาหลายเดือนนี้
ระหว่างที่ลู่เหวินเหยาย่อยข้อมูลที่เพิ่งรับมาอยู่นั้นจ้าวอิงก็เดินมารับ่ต่อเพื่อรดน้ำแปลงสมุนไพรจากพ่อลู่
เสี่ยวเป่าเห็นแม่ของเขาเดินมารดน้ำเขาจึงลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากตัว แล้ววิ่งไปยังจุดที่จ้าวอิงกำลังตักน้ำรับขันไม้เล็กๆที่ดูจากลักษณะแล้วคันไม้นี้น่าจะทำมาเพื่อเขาโดยเฉพาะเมื่อได้รับอุปกรณ์แล้วเขาก็มาช่วยจ้าวอิงรดน้ำสมุนไพร
บรรยากาศเช่นนี้ลู่เหวินเหยาไม่คุ้นเคยเอาเสียเลยแต่บรรยากาศของครอบครัวที่ทุกคนมีร่างกายแข็งแรง ใบหน้ายิ้มแย้มลูกชายตัวเล็กสดใสร่าเริง
มันทำให้เขารู้สึกดีมากๆมากจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็คำพูดได้เพราะเขาเองก็ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน
•─────❅❀❅─────•
560
