เคมี(หัวใจ) กับ นายวายร้ายวิศวะไฟฟ้า (อ่านฟรีทั้งเรื่อง)

        กวิน กัดฟันแน่น เมื่อเห็นรูปข่าวการประกาศรางวัลชนะเลิศโครงการวิจัยของมหาวิทยาลัย ที่เพิ่งจบไป ปรากฏในหน้าเฟสของมหาวิทยาลัย

        พีท ยืนข้างอันนา ทั้งสองยิ้มดูราวคู่รักที่กำลังมีความสุขถ่ายรูปร่วมกับอาจารย์และคณะกรรมการ

        “มันจะสมบูรณ์แบบไปถึงไหนวะ”เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาฉายแววริษยา—มันหล่อ มีเสน่ห์ และแถมยังได้ สาวคนเก่งทรงดี และฉลาด ของคณะวิทยาศาสตร์ ไปครอบครองอีก

        ไม่ได้การละ เขาคิดในใจของแบบนี้ต้องลองแย่งมาบ้าง จะได้รู้ว่าโลกมันไม่ได้ให้รางวัลกับคนดีเสมอไป

        เขาหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหา พีทเสียงปลายสายดูยุ่ง ๆ หน่อย เพราะยังเก็บข้าวของที่บูธประกวดอยู่กับอันนา

        “เฮ้ย พีทได้ข่าวว่าแกกับสาวแว่นชนะประกวดโครงการใช่ไหม? อย่างนี้ต้องฉลองแล้วสิคืนนี้!เจอกันที่ผับนะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ชวน อันนา มาด้วย”

        “วันนี้ไม่ว่างว่ะ กำลังจะเก็บของเดี๋ยวค่อยเจอกันวันอื่นได้มั้ย??” พีท ตอบเสียงนิ่งๆแต่ก็ฟังดูเหนื่อยๆ

        กวิน ไม่ยอมแพ้ “เฮ้ย นี่อาจเป็นวันสุดท้ายที่พวกเราจะได้เมากันแบบเด็กๆนะ อีกไม่นานก็ต้องแยกย้ายทำงาน เรียนต่อ...แกจะไม่ให้เกียรติฉันหน่อยเหรอวะ?”

        “แก ชวนอันนามาด้วยนะฉันอยากขอโทษเรื่องที่ผ่านมาว่ะ ที่ฉันทำไม่ดีไว้กับแกและอันนา”

        เสียงกวินฟังดูเหมือนคนสำนักผิด พีท นิ่งไปเล็กน้อยพร้อมกับครุ่นคิด

         “ก็ได้ กวิน แต่ไปสักพักนะ ฉันมีธุระต้องทำ”พีท รับปากอย่างไม่เต็มใจนักเพราะเขาคิดว่าที่กวิน พูดก็ถูก เพราะอีกไม่นานก็จะต้องแยกย้ายกันแล้วไปฉลองอีกสักครั้งคงไม่เป็ไร

        เมื่อวางสาย กวินหัวเราะในลำคอเบาๆ

        เขา หยิบมือถือ โทรหาใครบางคน“ยี่หวา”

        เสียงปลายสายรับด้วยน้ำเสียงหวานปนแสบซ่า“ว่าไงคะ…คุณกวิน”

        “คืนนี้มีงานสนุกที่ผับ... เจ้าพีท มาด้วย…ฉันอยากให้เธอช่วยอะไรฉันหน่อย”

        “ช่วยอะไรเอ่ย?” เธอถามเสียงหยอกเย้า

        “ช่วยทำให้ไอ้พีท... มันไปขึ้นสวรรค์กับเธอสักหน่อยคืนนี้”

        “นี่พูดจริงหรอกวิน ไม่หึงแน่นะ!! ” ยี่หวาหัวเราะเบาๆเธอยิ่งต้องการใกล้ชิดพีทอยู่แล้ว

        เธออยากใกล้ชิด พีท อยู่แล้ว อยากสัมผัสและลิ้มลองความเสียวซ่านของลีลาการบรรเลงเพลงรักบนเตียงกับ พีท สักครั้ง ยิ่งคิดยิ่งทำให้ยี่หวารู้สึกวูบวาบด้วยแรงปรารถนา

        “ฉันพูดจริงยี่หวา…ตามนั้น" ทั้งกวินและยี่หวามีแค่ความสัมพันธ์ทางกายกันเท่านั้น

        จึงเป็นเรื่องปกติที่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะไปนอนกับใครก็ได้พวกเขาไม่ได้แคร์สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ทุกอย่างจบลงเมื่อเช้าและมันก็ไม่เคยมีอะไรเกินไปกว่านั้นเพียงแค่การปลดปล่อยความต้องการที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น

        หลังจากวางสายจาก กวิน

        พีท ถอนหายใจเบา ๆแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง หน้าคมเข้มมีแววตาของความหนักใจ

        เขาหันมาหา อันนา ที่กำลังจัดเอกสารวิจัยอยู่บนโต๊ะใบหน้าเรียบนิ่งของเธอก้มต่ำ แต่แววตานั้นกลับอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

เขาก้าวเข้ามาใกล้ก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้มอบอุ่นแต่ติดลังเลเล็กน้อย

        “อันนา…”

        เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาหลังแว่นใสสะท้อนแสงไฟ

        “ฉันจะไปเลี้ยงสังสรรค์กับกวินนิดหน่อย ..ที่ผับ…ไปกับฉันหน่อย?”

        อันนา เลิกคิ้วน้อย ๆ “ผับเหรอ?” น้ำเสียงเธอไม่ได้ตัดสินแต่ก็ฟังออกว่ามีคำถามแฝง

        พีท ยิ้มคมบาง ๆ

        “ใช่ แต่ไม่ดึกหรอก…แป๊บเดียวฉันอยากให้เธอไปด้วย กวินชวนให้เธอไปด้วย เดี๋ยวขากลับฉันจะแวะส่งเธอที่หอเอง”

        อันนา นิ่งไปเล็กน้อยดวงตากระพริบถี่เหมือนกำลังคิดอะไรในใจ

        “กวิน เพื่อนนายชวนฉันด้วยเหรอ?” เธอลังเล เพราะเหตุการณ์ครั้งที่กวินใส่ยาปลุกอารมณ์ในน้ำส้มกระป๋อง เธอยังหวาดกลัว แต่ก็ยังอุ่นใจที่มีพีทและเธอคิดว่า เธอระวังตัวเองมากขึ้น จากเหตุการณ์ในครั้งก่อน

        “อืม…ใช่” พีท พยักหน้า “กวิน อยากเลี้ยงฉลองหมอนั่นได้ข่าวที่ฉันกับเธอชนะการแข่งขัน และมันอยากขอโทษเธอเรื่องน้ำส้ม”

        พีท ยืนหน้าขรึม นิ่งรอฟังคำตอบก่อนเธอจะเงยหน้าเนียนสวยขึ้น

        “งั้นฉันไปด้วยก็ได้”

        เสียงเธอดังขึ้นในความเงียบ

        “แต่…นายจะไม่ไปไหนใช่ไหม…จะอยู่ใกล้ ๆฉันใช่ไหม?”

        พีท ชะงักเล็กน้อย หันมามองเธอเต็มตา

        น้ำเสียงของ อันนา สั่นไหว แววตาของเธอมีบางอย่างที่กังวล

        พีท ยิ้มละมุน

        “ฉันจะอยู่ใกล้ ๆ เธอแน่นอน”

        น้ำเสียงเขานุ่มและแน่วแน่

        “จะไม่ให้ใครมาใกล้เธอ…ฉันสัญญา”

        อันนา เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ความนิ่งในแววตาค่อยๆ สลาย กลายเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ บนริมฝีปาก

        อันนา พยักหน้าช้า ๆ ขณะที่ พีท ไม่รู้เลยว่า...นัดวันนี้ ไม่ได้มีแค่เหล้าและเสียงเพลงที่รออยู่

        แต่ยังมี “เกม” ที่เขากลายเป็นเบี้ยตัวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

        พีท คร่อมมอเตอร์ไซค์คันเก่งสีดำด้านขลับ เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก้องไปทั่วลานจอด เขาหันไปมอง อันนาเล็กน้อยก่อนพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายขึ้นซ้อนท้าย

        “กอดเอวฉันให้แน่นนะ” เขาว่าพลางยิ้มมุมปากอย่างเคย แววตาสื่อแกล้งๆ แต่แฝงความจริงจังไว้ลึก ๆ

        “ฉันจับเฉยๆ ก็พอแล้วละนายไม่ต้องสั่งเลย…” อันนาเอ่ยเบาๆ ด้วยความอาย ใบหน้าแดงระเรื่อเธอเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่กล้าสบตาเขานานนัก

        พีท หัวเราะในลำคอเบา ๆก่อนโน้มตัวลงเล็กน้อย พูดใกล้หูเธอจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ

        “เธอกับฉันแนบแน่นกว่านี้ก็ทำมาแล้วนะ”

        คำพูดของเขาทำให้อันนาชะงัก อยากจะเอากำปั้นน้อยๆทุบเข้าไปที่แผ่นหลังกว้างของเขา หัวใจเหมือนโดนกระแทกแรง ๆ เธอเม้มริมฝีปากแน่น

        ก่อนวางมือลงบนเอวเขาอย่างเกร็ง ๆเหมือนเคย ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อผ้าด้านนอก แต่ความรู้สึกอุ่นวาบกลับแผ่ซ่านจากปลายนิ้วจนถึงหัวใจ

        ทั้งเธอและเขายังอยู่ในชุดนักศึกษา วันนี้เขาแต่งตัวสุภาพเป็นที่สุดกางเกงยีนส์ขาดเข่าตัวเก่ง ถูกเก็บเอาไว้ก่อนเห็นได้ชัดว่าเขาใส่ใจกับโอกาสพิเศษนี้ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของ พีท ปล่อยชายลงอย่างลวกๆ กางเกงสแล็กสีเข้มตัดกับลุค มอเตอร์ไซค์สุดเท่ รูปร่างและหน้าตาของเขาดูมีเสน่ห์ความหล่อเหลาแผ่กระจายออกมาดึงดูดสายตาของคนที่พบเห็นได้โดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย

        ส่วน อันนา ในกระโปรงพลีตสีดำและเสื้อนักศึกษาเรียบร้อยนั้นทำให้ร่างบางระหงสมส่วนดูชวนมอง หน้าสวยเก๋ ผิวแก้วแดงระเรื่อหน้าเนียนเรียบและดวงตากลมโตภายใต้แว่นบาง ที่ดึงดูดสายตาได้อย่างประหลาด

        รถมอเตอร์ไซค์พุ่งไปตามถนนแสงไฟส่องลอดช่องตึกกระทบใบหน้าอันนาเป็นช่วง ๆ เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและประหม่ากลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกลิ่นลมกลางคืน และความรู้สึกปลอดภัยจากแผ่นหลังของ พีทชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

        เมื่อมาถึงผับ ในย่านกลางเมือง พีท จอดรถแล้วเอี้ยวตัวมาช่วยอันนา ถอดหมวกกันน็อก

        เธอปรายตามองร้านที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่มั่นใจเสียงเพลงดังพอสมควรแสงไฟวิบวับจากป้ายร้านและคนแต่งตัวจัดจ้านเข้าออกกันอย่างคึกคัก

        “นายจะเข้าไปจริงๆ ใช่ไหมฉันไม่ค่อยชินเลย?” อันนา เอ่ยเสียงเบา

        พีท หัวเราะเบา ๆ ก่อนพยักหน้า “ฉันมาจนชินแล้วละที่นี่”

        ด้าน พีท หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทร คุณอรรถพล คุณพ่อของเขา

        “พ่อครับ บอกแม่ด้วยครับ... วันนี้ผมมาเลี้ยงฉลองกับกวินนิดหน่อย... ใช่ครับ โครงการวิวจัย ผมชนะเลิศ และพรีเซ็นต์ผ่านแล้วครับ...เลยขอมาฉลองกันหน่อย”

        “อาจจะค้างหอ “เพื่อน” เผื่อกลับไม่ไหว ไม่ต้องรอนะครับ”พีทมักจะบอกให้ทางบ้านรู้ทุกครั้งที่เขาไม่กลับไปบ้าน เพื่อให้ทุกคนไม่เป็นห่วง

        “อืม …ยังไงระวังเรื่องขับรถนะพีทพ่อกับแม่เป็นห่วง ถ้าขับไม่ไหว จะให้ลุงมิ่งไปรับก็โทรมาบอกพ่อนะ”เสียงของคุณอรรถพลดังออกจากโทรศัพท์มือถือ

        คุณอรรถพลมักจะไม่จู้จี้เกี่ยวกับเรื่องการใช้ชีวิตของลูกชายมากนัก

        “ครับพ่อ ไม่ต้องห่วงครับ” พีท ตอบอย่างนิ่งๆ แต่ในใจเขารู้สึกอบอุ่นกับคำพูดของพ่อ

        “ถ้ามีอะไรฉุกเฉินก็โทรหาพ่อได้เลยนะ”คุณอรรถพลพูดต่อ พร้อมเสียงถอนหายใจเบา ๆ “อย่าลืมบอกให้พ่อรู้บ้างนะว่าไปที่ไหนกับใคร...”

        พีท ยิ้มขำให้กับความห่วงใยนั้นก่อนกดวางสาย“ครับพ่อ” เขาพูดอย่างเรียบ ๆ ก่อนจะมองไปที่อันนาที่นั่งข้าง ๆ

        เขายิ้มบาง ๆ ขณะพูดก่อนจะกดวางสายโดยไม่เอ่ยถึงชื่อ “เพื่อน” คนนั้นว่าเป็น อันนา

        จากนั้น เขาก็จูงมือเธอเข้าไปด้านในโดยไม่ถามความเห็นเพิ่มเติม

        พีท กระชับมือเธอแน่นขึ้นพาเธอเดินลึกเข้าไปในผับ ท่ามกลางเสียงเพลง และความสับสนที่กำลังค่อย ๆก่อตัวขึ้นในใจของอันนา…

        กลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมลอยคลุ้งทันทีที่ประตูเปิดออกเสียงเพลงจังหวะเร็วและแสงไฟหมุนวน ทำให้อันนารู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในอีกโลกหนึ่งเธอจับมือ พีท แน่นขึ้น