บ่ายวันศุกร์ในกรุงเทพมหานครยังคงอบอ้าวและเต็มไปด้วยไอร้อนที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นคอนกรีต เสียงบีบแตรและเครื่องยนต์ของรถยนต์นับพันคันบนท้องถนนเบื้องล่างดังสะท้อนก้องเข้ามาในโสตประสาทอย่างน่ารำคาญใจ ทว่าภายในล็อบบี้เพดานสูงลิ่วของ 'กวินทร์ทาวเวอร์' ตึกระฟ้ากระจกนิรภัยสีเข้มที่สูงตระหง่านท้าทายแสงแดดใจกลางย่านสาทร กลับเงียบสงบราวกับเป็อีกโลกหนึ่ง อุณหภูมิภายในห้องโถงนั้นเย็นเยียบด้วยระบบปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ ลมเย็นโชยมาปะทะผิวแก้มบางเบาพร้อมกลิ่นหอมสะอาดของน้ำหอมปรับอากาศแบรนด์หรู
ลินินก้มลงมองนาฬิกาข้อมือสายหนังสีน้ำตาลเข้มที่ขอบเริ่มหลุดรุ่ยของตัวเองพลางลอบถอนหายใจยาว มือเรียวสวยกระชับแฟ้มเอกสารปกแข็งสีดำในอ้อมอกไว้แน่นขึ้นเพื่อหวังจะระงับความตื่นตระหนกที่กำลังก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ
เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ...
หากไม่ใช่เพราะ 'มนัสวี' เพื่อนร่วมห้องที่คบกันมาั้แ่สมัยมหาวิทยาลัย ซึ่งปัจจุบันทำงานเป็บล็อกเกอร์สายธุรกิจและการเงินอิสระ เกิดล้มป่วยด้วยโรคไข้หวัดใหญ่กะทันหันจนต้องเข้าโรงพยาบาลเมื่อเช้านี้ มนัสวีนอนซมอยู่บนเตียงคนไข้และส่งข้อความปนอ้อนวอนกึ่งร้องไห้แทบขาดใจ ขอร้องให้ลินินช่วยทำหน้าที่เข้าสัมภาษณ์พิเศษกับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ลึกลับและทรงอิทธิพลที่สุดในทศวรรษอย่าง 'กวินทร์' แทน ลินินปฏิเสธอยู่หลายรอบเพราะเธอไม่มีความรู้เื่การเงินการธนาคารเลยแม้แต่น้อย อาชีพหลักของเธอคือนักออกแบบภายในและมัณฑนากรฟรีแลนซ์ที่ต้องใช้เวลาทั้งวันอยู่กับกระดาษเขียนแบบ พิมพ์เขียว และตัวอย่างผ้าสีม่าน ทว่าเมื่อเห็นเพื่อนรักน้ำตาคลอเบ้าเพราะกลัวจะสูญเสียโอกาสครั้งสำคัญในชีวิตไป ลินินจึงยอมใจอ่อนในที่สุด
เธอใช้เวลา่สายของวันในการรีบอ่านประวัติคร่าวๆ ของกวินทร์ที่เพื่อนเตรียมไว้ให้ รวมถึงคำถามต่างๆ ที่มนัสวี้ารู้ แต่ยิ่งอ่าน ลินินก็ยิ่งรู้สึกไม่ถูกชะตากับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้นี้ ข้อมูลในหน้าข่าวระบุว่าเขาเป็ทายาทเพียงคนเดียวของกวินทร์กรุ๊ป อาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และเทคโนโลยีที่มีมูลค่าแสนล้าน เขาเป็คนหนุ่มอายุเพียง 28 ปีที่มีสมญานามว่า 'าาไร้บัลลังก์' เพราะความเฉียบขาดในการควบรวมกิจการและการเจรจาธุรกิจที่ไร้ความปราณี แต่ในอีกมุมหนึ่ง ข่าวซุบซิบดาราและสังคมมักคอยรายงานเื่ผู้หญิงที่เขาควงไม่ซ้ำหน้า ทุกครั้งที่กวินทร์ปรากฏตัวร่วมกับหญิงสาวคนใหม่ ข่าวนั้นจะกลายเป็กระแสร้อนแรงในโซเชียลมีเดียทันที และสิ่งที่น่าแปลกประหลาดที่สุดคือ ทุกครั้งที่ความสัมพันธ์เ่าั้จบลง หญิงสาวเ่าั้จะหายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์สังคมเฉยๆ บางคนลือว่าเธอเ่าั้ได้เงินก้อนโตและย้ายไปอยู่ต่างประเทศ บางคนลือว่าล้มป่วยจนต้องตัดขาดจากโลกภายนอก และบางข่าวลือที่น่ากลัวกว่านั้นบอกว่าพวกเธอเสียชีวิตอย่างลึกลับไม่มีใครตามตัวเจอ
"ผู้ชายอันตราย..." ลินินคิดในใจพลางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ
เธอไม่ได้แต่งตัวหรูหราเหมือนผู้หญิงในแวดวงสังคมของเขา ลินินสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวคอจีนเนื้อผ้าฝ้ายธรรมดาที่รีดจนเรียบกริบ กางเกงสแล็กสีดำทรงกระบอกที่ขับเน้นเรียวขาเพรียวยาว และรองเท้าส้นสูงสีดำเรียบๆ ความเป็ธรรมชาติและเรียบง่ายนี้กลับยิ่งเน้นย้ำถึงบุคลิกที่รักอิสระและมีความมั่นใจในตัวเองสูง (High Self-Esteem) ของเธออย่างเด่นชัด ผิวแก้มใสที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาและริมฝีปากอิ่มสีชมพูธรรมชาติทำให้เธอดูอ่อนเยาว์ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่สวย
"คุณลินินใช่ไหมคะ?" เสียงแหลมเรียบและเ็าของเลขานุการสาวคนหนึ่งดังขึ้น ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ความคิด เลขาฯ สาวผู้นั้นอยู่ในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า ผมทรงบ๊อบเทรวบตึงไม่มีเส้นผมหลุดรุ่ยแม้แต่เส้นเดียว
"ค่ะ ลินินค่ะ มาแทนคุณมนัสวี" ลินินตอบรับพลางขยับตัวลุกขึ้นยืน
"ท่านประธานรออยู่้าแล้วค่ะ เชิญทางนี้" เลขาฯ สาวพูดพร้อมเดินนำทางไปที่ลิฟต์ส่วนตัวที่ทำจากโลหะสีทองเหลืองรมดำที่มีตราสัญลักษณ์ตระกูลกวินทร์สลักไว้อย่างประณีต
เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในลิฟต์ ลินินรู้สึกได้ถึงความเงียบสงบ ลิฟต์ทะยานขึ้นสู่ชั้นที่ 60 อย่างรวดเร็ว ความเร็วของมันทำให้หูของลินินอื้อไปชั่วขณะ เธอจ้องมองตัวเลขดิจิตอลสีแดงที่ขยับขึ้นอย่างรวดเร็ว หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น ประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเดินกว้างขวางปูด้วยแผ่นหินอ่อนสีดำขัดเงาจนสะท้อนภาพเงาของเธอราวกับกระจก โถงทางเดินนี้นำไปสู่ประตูบานคู่ขนาดั์ที่ทำจากไม้โอ๊กโบราณสีเข้มแกะสลักลวดลายศิลปะตะวันตก
เลขานุการสาวเคาะประตูสองครั้งอย่างมีมารยาท ก่อนจะผลักเปิดออกและเบี่ยงตัวหลบให้ลินินก้าวเข้าไปเพียงลำพัง
"เชิญค่ะ"
ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปสู่ห้องทำงานส่วนตัวของชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในประเทศ
ห้องทำงานของกวินทร์กว้างขวางเสียจนทำให้ลินินรู้สึกตัวเล็กลงไปถนัดตา ผนังห้องฝั่งทิศตะวันตกทั้งหมดเป็กระจกใสบานั์ที่เปิดรับทัศนียภาพอันตระการตาของโค้งน้ำเ้าพระยาและตึกระฟ้านับร้อยที่ตั้งเบียดเสียดกันอยู่เบื้องล่าง แสงแดดยามบ่ายส่องสะท้อนผ่านกระจกเข้ามาสร้างเงามืดและแสงสว่างที่ตัดกันอย่างรุนแรงภายในห้อง การตกแต่งภายในเน้นการใช้วัสดุธรรมชาติราคาแพง เช่น ไม้บดเนื้อหนาสีเข้ม หนังแท้สีดำสนิท และหินแกรนิตสีเทาเข้ม ไม่มีภาพวาดหรือของตกแต่งที่ฉูดฉาด มีเพียงชั้นวางหนังสือภาษาต่างประเทศเล่มหนาและตู้โชว์แก้วคริสตัลที่บรรจุขวดไวน์ราคาแพง
และที่ด้านหลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่รูปทรงเรขาคณิตตรงใจกลางห้อง... ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่
กวินทร์ในวัย 28 ปี มีรูปโฉมที่งดงามทว่าแฝงด้วยความเย็นเยียบชวนขนลุก โครงสร้างร่างกายของเขาสูงใหญ่ ไหล่กว้างหนาอยู่ภายใต้เสื้อสูทสั่งตัดพิเศษสีกรมท่าที่สะท้อนแสงสีเงินบางเบา ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินอ่อนชิ้นเอก สันจมูกโด่งเป็แกนตรงรับกับริมฝีปากหยักลึกสีเข้มที่ปิดสนิท แววตาของเขาคือสิ่งที่สะดุดใจลินินมากที่สุด ดวงตาคู่คมกริบสีดำสนิทราวกับรัตติกาลแฝงด้วยแววตาที่ทรงอำนาจและสะกดจิตผู้คน มันดูมืดมิดและลึกลับจนยากจะคาดเดาความรู้สึกภายใน
เขากำลังก้มหน้าอ่านเอกสารแท็บเล็ตในมือ ทันทีที่ลินินก้าวเข้าไป กวินทร์ก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ
ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอช้าๆ ั้แ่หัวจรดเท้า ความรู้สึกเหมือนโดนรังสีความร้อนกวาดผ่านร่างทำให้ลินินใจสั่นไหววูบหนึ่ง แต่เธอก็ฝืนความกลัวนั้นไว้แล้วสบตอบสายตาของเขาตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง ความดื้อดึงและทะนงตนในแววตาของเธอทำให้มุมปากของกวินทร์ขยับขึ้นเล็กน้อยเป็รอยยิ้มจางๆ ที่เกือบจะสังเกตไม่เห็น
"เชิญนั่ง" เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังของเขาดังขึ้น มันก้องกังวานอยู่ในความเงียบของห้องทำงานขนาดใหญ่
ลินินเดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้หนังสีดำฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา เธอวางแฟ้มเอกสารลงและนั่งตัวตรงด้วยท่าทางสง่างาม "สวัสดีค่ะคุณกวินทร์ ฉันชื่อลินิน วันนี้มาทำหน้าที่สัมภาษณ์พิเศษแทนคุณมนัสวีที่ป่วยกะทันหันค่ะ"
กวินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ขยับนิ้วเรียวยาวประสานกันไว้ที่หน้าตัก สายตาคมกริบยังคงจับจ้องใบหน้าใสของเธอไม่วางตา "ฉันทราบเื่ที่เพื่อนของเธอป่วยแล้ว... และฉันก็หวังว่าเธอจะเตรียมตัวมาดีพอสำหรับการสัมภาษณ์นี้ เพราะเวลาของฉันเป็เงินเป็ทอง และฉันไม่ชอบเสียเวลาไปกับเื่ไร้สาระ"
คำต้อนรับที่แสนจะหยิ่งยโสและเยือกเย็นของเขาทำให้ลินินรู้สึกเคืองขัดในใจทันที แต่เธอกลับยิ้มตอบเขาด้วยรอยยิ้มที่สงบนิ่งและมั่นใจ
"ไม่ต้องกังวลเื่นั้นหรอกค่ะคุณกวินทร์ ฉันได้อ่านคำถามทั้งหมดที่คุณมนัสวีเตรียมไว้แล้ว และเนื่องจากฉันคิดว่าคำถามเ่าั้อาจจะธรรมดาและหาอ่านได้ทั่วไปตามนิตยสารธุรกิจทั่วไป ฉันจึงขออนุญาตปรับเปลี่ยนแนวทางการถามให้เจาะลึกและตรงประเด็นมากกว่าเดิม หวังว่าผู้บริหารระดับประเทศอย่างคุณจะไม่ขัดข้องนะคะ"
กวินทร์เลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบเปล่งประกายความสนใจปนความท้าทายจางๆ ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้หากไม่พยายามทำตัวอ่อนหวานเรียบร้อยเพื่อดึงดูดใจเขา ก็มักจะตัวสั่นงันงกด้วยความกลัวอำนาจบารมีของมหาเศรษฐี แต่ลินินตรงหน้ากลับดูต่างออกไป เธอพูดจาฉะฉาน สายตาไม่มีความเกรงกลัว และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาในฐานะบุคคลที่เท่าเทียม
"เจาะลึกงั้นเหรอ?" กวินทร์พูดพลางคลี่ยิ้มเ็า "งั้นก็ลองดูสิลินิน... ฉันจะรอดูว่าเธอจะขุดคุ้ยอะไรจากตัวฉันได้บ้าง"
ััแห่งการเผชิญหน้าและเกมจิตวิทยาระหว่างมหาเศรษฐีหนุ่มผู้รักการควบคุมกับหญิงสาวรักอิสระผู้ไม่ยอมคน ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็ทางการ ณ วินาทีนั้น
100
