ความเงียบสงัดของบ้านในยามวิกาล กลับกลายเป็ฉากหลังของความรู้สึกที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เมื่อความลับถูกเปิดเผยผ่านเงากระจก
พัทเตอร์พลิกตัวไปมาด้วยความกระวนกระวาย ใจหนึ่งอยากจะย่องเข้าไปหาพายในห้องนอน แต่อีกใจกลับเกรงใจเ้าของบ้าน เขาตัดสินใจลุกออกจากเต็นท์ที่กางไว้กลางห้อง เดินเข้าห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ภาพในหัวที่จดจำคลิปของพายกับไนท์กลับทำหน้าที่ปลุกเร้าอารมณ์จนถึงขีดสุด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปนั้นอีกครั้ง สายตาจ้องมองเงาตัวเองในกระจกพลางใช้มือรูดรั้งแก่นกายที่ขยายตัวจนตึงแน่น ปากก็ครางกระเส่าเรียกชื่อพายเบาๆ ในความมืด
คุณแม่ของพายที่เพิ่งเดินกลับมาจากชั้นล่างหลังจากดื่มน้ำเสร็จ สังเกตเห็นไฟห้องน้ำเปิดอยู่ เธอตั้งใจจะเข้าไปปิด แต่เสียงครางกระเส่าที่ลอดออกมาทำให้มือเธอชะงัก ประตูห้องน้ำที่แง้มอยู่เล็กน้อยเปิดกว้างพอให้เห็นภาพสะท้อนในกระจก เด็กหนุ่มที่เธอมองว่าสุภาพบัดนี้กำลังปลดปล่อยอารมณ์ดิบ แก่นกายขนาดเขื่องที่เธอมองเห็นทำให้น้ำหล่อลื่นไหลซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ความเป็หม้ายมานานหลายปีทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา เธอยืนดูจนกระทั่งพัทเตอร์พ่นน้ำสีขาวขุ่นรดลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะรีบย่องหนีไปยังระเบียงชั้นสองเพื่อรับลมเย็นหวังให้ความวาบหวิวเจือจางลง
เมื่อพัทเตอร์เดินออกจากห้องน้ำ เขาเห็นเงาตะคุ่มของหญิงสาวที่ระเบียง แสงจันทร์สาดกระทบชุดนอนผ้าซาตินสีอ่อนจนดูโปร่งแสง เผยให้เห็นเส้นโค้งเว้าของเอวที่คอดกิ่วและสะโพกที่ผายกว้างเกินกว่าเด็กสาววัยรุ่น ความเย้ายวนของแม่ ทำให้แก่นกายของพัทเตอร์ที่เพิ่งสงบลง กลับมาแข็งขืนดันเป้ากางเกงบ็อกเซอร์ขึ้นมาอีกครั้ง
"นอนไม่หลับเหรอครับคุณแม่..." พัทเตอร์ทักขึ้นจากด้านหลัง คุณแม่หันมาสบตา แววตาของเธอไม่มีความโกรธ มีเพียงความโหยหาที่ซ่อนไม่มิด
"แม่เห็นพัทเตอร์มองแม่ั้แ่วันที่ทำแผล... และแม่ก็เห็นพัทเตอร์ในห้องน้ำเมื่อกี้ด้วย" เธอพูดเสียงแ่ พัทเตอร์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
"ครับ... ผมมอง เพราะคุณแม่สวยมาก และเมื่อกี้ผมก็มองร่างกายคุณแม่ผ่านผ้าซาตินนี่ด้วย" คำตอบรับที่ซื่อตรงและจาบจ้วงทำให้คุณแม่สะท้านไปทั้งตัว
"พัทเตอร์... ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไหม แม่เหงา... แม่กลัวว่าถ้าพัทกลับไป พัทจะเลิกรักพายเพราะเื่ที่เกิดขึ้น" คุณแม่พูดพลางขยับเข้าใกล้ มือเรียวสวยเอื้อมไปััส่วนนูนเด่นใต้กางเกงบ็อกเซอร์ของพัทเตอร์เบาๆ
"อยู่ที่นี่ตลอดไปนะ... ดูแลพาย... และดูแลแม่ด้วย"ััที่รุกรานนั้นทำให้พัทเตอร์ถึงกับลมหายใจสะดุด ความเป็ชายของเขาแข็งเกร็งรับน้ำหนักมือของเธอในทันที
"ถ้าแม่้า... พัทก็ยินดีครับ" พัทเตอร์ตอบรับด้วยเสียงทุ้มต่ำ เขาค่อยๆ กดบ่าของคุณแม่ให้ย่อตัวลงตรงหน้า เป้ากางเกงถูกถกลงจนแก่นกายดีดตัวออกมาต่อหน้าหญิงสาวผู้โหยหา
"แม่ครับ... ทำได้เลยครับ ไม่ต้องรอ"
คุณแม่พายไม่รอช้า เธอประคองความยิ่งใหญ่นั้นเข้าสู่ปาก ลิ้นที่ช่ำชองและประสบการณ์ที่ถูกเก็บกดมานานถูกนำออกมาใช้อย่างเต็มที่ พัทเตอร์ถึงกับตัวงอเกร็งมือขยำผมของเธอไว้แน่น จนสุดท้ายเขาก็ปลดปล่อยน้ำอุ่นร้อนเข้าไปในปากของเธอจนหมดสิ้น เธอกลืนกินมันราวกับเป็น้ำทิพย์ชโลมใจ ทั้งคู่ยืนปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง พัทเตอร์ก้มลงหอมแก้มเธออย่างอ่อนโยน
"ไปพักผ่อนนะครับคุณแม่ พรุ่งนี้เราค่อยคุยเื่ย้ายมาที่นี่กัน"คุณแม่ของพายเดินกลับเข้าห้องด้วยใบหน้าที่ดูอ่อนวัยลงอย่างน่าอัศจรรย์ คืนนี้เธอไม่ได้แค่ได้คลายเหงา แต่เธอเริ่มผู้ชายที่จะมาเป็ศูนย์กลางของบ้านหลังนี้ด้วยอีกคน
2K
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)