ชิเอลกับผู้ชายสารเลว
“ชิออนถ้าชิเอลออกจากโรงพยาบาลแล้วเราไปเที่ยวได้ไหม” ชิเอลที่นั่งเล่นอยู่บนเตียงผู้ป่วยเอียงคอมองพี่ชายด้วยดวงตากลมแป๋ว
อาการชิเอลหายเป็ปกติ สามารถเดินเหินได้อย่างสะดวกสบาย อย่าเรียกว่าเดินเหินเลย เรียกว่าเป็การวิ่งซุกซนจะดีกว่า
หลายวันมานี้ชิเอลที่ไม่สามารถอยู่กับห้องพักนานๆ ได้เลย เวลาที่ชิออนเผลอเป็อันหนีออกไปเล่นบริเวณสวนที่เป็ที่พักผ่อนสำหรับผู้ป่วยในโรงพยาบาลตลอด ลำบากพี่ชายที่ต้องตามหิ้วน้องชายตัวดีกลับมาพักที่ห้องทุกที
เมื่อ20นาทีที่แล้ว
ในขณะที่ชิออนกำลังล้างแอปเปิลที่เก็บสดส่งตรงมาจากดาวที่พักอาศัยของตนด้วยความไวแสง ชนิดที่ว่าถ้าสดกว่านี้ก็คงต้องไปกัดกินจากต้นกันแล้ว
ชิเอลใช้จังหวะที่ชิออนเผลอแอบวิ่งออกจากห้องแล้วไปที่สวนหย่อมที่ทางโรงพยาบาลจัดเอาไว้ให้ทันที
จะให้ทำยังไงได้ นอกจากอยู่บนเตียงกับการเดินไปเข้าห้องน้ำ ชิออนก็ไม่ยอมให้เขาขยับไปไหนเลย พอขอว่าอยากออกไปข้างนอกบ้างชิออนก็เอาแต่บ่นลูกเดียว ชิเอลเบื่อ!!
“นางฟ้า นางฟ้ามาแล้ว” เด็กชายตัวน้อยที่อายุราวๆ 6ขวบเอ่ยขึ้นพลางใช้นิ้วป้อมๆ ชี้ไปทางชิเอลที่กำลังเดินมา
เด็กๆ คนอื่นได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งกรูกันเข้าไปหาชิเอล โดยมีสายตาของผู้ป่วยคนอื่นญาติผู้ป่วยมองด้วยความเคลิ้มฝัน เพราะ
ภาพตรงหน้านี้เหมือนเทพธิดาที่แสนงดงามกำลังเล่นกับภูติตัวจิ๋วแสนน่ารักอย่างไรอย่างนั้น
คิก คิก เสียงหัวเราะร่าจากกลุ่มเด็กจิ๋ว? ดังขึ้นเป็ระยะๆ รอยยิ้มกว้างและเสียงหัวเราที่สดใสของชิเอลและเด็กๆ พานทำให้คนที่เห็นมีอายุยืนขึ้นเป็10ปี มีหลายๆคนที่แอบถ่ายรูปชิเอลกับเด็กๆ เก็บเอาไว้เป็ร้อยๆ รูป อ่า ชุ่มชื่นหัวใจ
“ปะ...ปีศาจ ปีศาจมาแล้ว” เด็กชายหัวโจกคนเดิมเหลือบไปเห็นชิออนที่ทำหน้าทะมึนตึง เดินมาทางพวกเขาก็ร้องขึ้น เด็กๆ คนที่เหลือหันไปมองตามก็ยกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม
“ปีศาจมา เราต้องทำยังไงนะเด็กๆ” ชิเอลถามเด็กๆ อย่างทะเล้น
“หนี ปีศาจมาเราต้องหนี” เด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มตอบชิเอล
“แต่ปีศาจชอบจับตัวนางฟ้าไป เราต้องสู้ ปีศาจจะได้ไม่เอานางฟ้าไปจากเรา” เด็กชายอีกคนพูดขึ้น
“ใช่ เราจะปกป้องนางฟ้าเอง” เด็กชายคนหนึ่งก้าวขาขึ้นมายืนบังชิเอล สองแขนสั้นป้อม กางยืดสุดแขน ทำท่าคล้ายปกป้องคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง เมื่อเด็กๆ คนอื่นเห็นท่าทางของเด็กชายคนนั้นต่างก็ทำตามกัน
ภาพที่คนอื่นเห็นตรงหน้าเป็เหมือน เหล่าภูติจิ๋วตัวน้อย5ตน กางแขนปกป้องเทพธิดาที่ป้องปากขำอยู่ด้านหลัง
ชิออนที่ประสาทััฉับไวอยู่แล้วพอได้ยินที่เด็กๆ พูดก็หน้าม่าน ทำไมชิเอลได้เป็นางฟ้าแล้วเขาเป็ปีศาจ ชิเอลเป็น้องเขา เขาต้องได้เป็เทพบุตรสิ
“แต่พี่ว่าปีศาจน่าจะโกรธมากๆ เราต้องหนี” ชิเอลเอ่ยกับเด็ก พอเด็กๆ ได้ยินนางฟ้าของตนพูดดังนั้น แขนป้อมๆ ทั้ง5คู่ก็หุบลงทันที
“หนีเราต้องหนี” “ปีศาจมาเราต้องหนี”
กรี๊ด คิก คิก ฮ่าาา เด็กๆหัวเราะวิ่งวนกันจ้าละหวั่น ชิเอลก็หัวเราะหนักขึ้นกว่าเดิม พอชิออนใกล้มาถึงตัว ชิเอลก็ออกวิ่งไปกับเด็กๆ ลำบากชิออนต้องคอยวิ่งไล่จับ ชิเอลที่เห็นพี่ชายทำท่าจะคว้าตนก็อุ้มเ้าก้อนตัวจิ๋วใส่มือพี่ชายแทน รอยยิ้มกว้างของชิเอลทำเอาใจของชิออนกระตุก
น้องชายของเขามีความสุขขนาดนี้เลยหรือที่เขาถูกเรียกว่าปีศาจ?
ผ่านไปสักพักเหล่าพูดจิ๋วก็หอบแฮกๆ โบกมือบ๊ายบาย ปล่อยให้นางฟ้าของตนเผชิญชะตากรรมอยู่คนเดียว
“ดื้อ” ชิออนที่เกี่ยวเอวน้องชายตัวเองไว้ด้วยมือข้างหนึ่งแล้วก็ใช้นิ้วชี้อีกข้างจิ้มเบาๆไปที่จมูกน้องชาย ชิเอลหัวเราะคิกคักฉีกยิ้มกว้างให้ชิออน
ชิออนเลิกสนใจน้องชายแล้วก็กระเตงน้องชายที่อยู่ในท่าเดิมเดินกลับห้องไป
ภาพที่ชิเอลโดนอุ้มกระเตงกลับห้องนั้น ผู้ป่วยและพยาบาล ล้วนเห็นจนชินตา มาหลายวัน และวันละหลายๆ เวลา
ขณะเดียวกัน ใน ดรีมทวีต ก็เกิดด้อมเล็กๆ ขึ้น
[พี่ชายฉันหนาว : วันนี้ฉันไปเยี่ยมญาติมา แล้วเจอนี่ น่ารักนุบนิบหัวใจมากเลยเธอ (พร้อมแปะคลิปั้แ่ตอนที่ชิเอลเล่นกับเด็กๆ จนวิ่งหนีชิออนเสร็จโดยเบลอหน้าเ้าเด็กจิ๋วทั้ง5คนเรียบร้อย) ฉันขอคุณชิออนกับคุณชิเอลแล้วนะ คุณชิออนฝากให้ตั้งแท็ก #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก ด้วย #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า]
[เดบิวท์เป็มัมหมี : โอ้โหตะหนูชิเอลลูกมี๊ทำไมหนูน่ารักขนาดนี้ ใจแม่เจ็บไปหมดแล้ว พร้อมแคปรูปที่ชิเอลกำลังยิ้มระหว่างคุยกับเด็กๆ และรูปตอนที่ฉีกยิ้มกว้างโดยมีพี่ชายกระเตงไว้ข้างเอว ตะหนูยิ้มกว้างขนาดนี้แสดงว่าหายดีแล้วแน่ๆ เป็ห่วงนะคะ #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า #มัมหมีตะหนูชิเอล]
[อยากกินไก่ย่าง : โโห ใดใดคือคุณชิเอลหน้าสดยังสวยขนาดนี้ น่ารักไปหมด คุณชิออนคงต้องหวงน้องชายมากแน่ๆ ดีใจที่คุณชิเอลปลอดภัยแล้วนะคะ #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า #มัมหมีตะหนูชิเอล]
[ผู้พันหมูทอด : @อยากกินไก่ย่าง ดูจากการให้ตั้งชื่อแท็กของพี่เขา ก็น่าจะใช่แหละ พบบราค่อน 1อัตรตา แต่ว่าไม่ได้นะมีน้องสวยขนาดนี้เป็ใครก็หวง #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า #มัมหมีตะหนูชิเอล]
[โบจอง :โอ๊ยปีศาจมาแล้ว ฉันขำจนท้องแข็ง ดูความละมุนนั้นแล้วอยากเป็คุณชิเอลเลย #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า #มัมหมีตะหนูชิเอล]
[แรดกับยูนิคอร์นก็มีนอเหมือนกันนะจ๊ะ : @โบจอง ถ้าเป็คุณชิเอลก็เป็ได้แค่น้องชายนะ #อยากเป็เมียพี่ชิออน มันต้องแบบนี้สิ #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า #มัมหมีตะหนูชิเอล]
[Mars : เออก็แค่เนี๊ยะ บอกไปตรงๆ เลยว่า #อยากเป็เมียพี่ชิออน]
[เสือดาวไม่ใช่เสือดำแต่ถ้าอยากให้เสือขำต้องร้องโฮกปี๊บ : พ่อครับแม่ครับ ผมเจอเนื้อคู่แล้ว #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า]
[จ่าฝูง : เห็นหนูชิเอลแล้วอยากเลิกกับเมียที่บ้านเลย #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า]
[เมียจ่าฝูง : @จ่าฝูง ไอ้แก่กลับบ้าน!! อย่ามายุ่งกับลูกฉัน #ชิออนมีน้องชายน่ารักที่สุดในโลก #นางฟ้าตัวน้อยกับภูตจิ๋วทั้งห้า #มัมหมีตะหนูชิเอล]
และก็ยังมีอีกการทวีตมากมายจนอ่านไม่หวาดไม่ไหว
กลับมาที่ปัจจุบัน
“นะชิออนนะเราไปเที่ยวกัน โบอา เจสันกับชาร์ล ก็ไปด้วย” ชิเอลเขย่าแขนคนพี่
“วางแผนกันไว้แล้วสินะ” คนเป็พี่ได้แต่ถอนหายใจกับความซุกซนของน้องชาย ฝ่ามือใหญ่ขยี้ผมน้องชายสุดที่รักเล่น ส่วนชิเอลยิ้มกว้างส่งสายตาปิ๊งๆ ให้กับพี่ชาย
“ชิออนไปด้วย โบอากับเจสันไปได้ แต่ชาร์ลห้ามไป”
“ไม่ได้นะ”
“ทำไมจะไม่ได้ องค์ชายรัชทายาทจะมาเที่ยวเล่นกับพวกเราได้ยังไง” ไม่ได้มีข้อกำหนดไหนว่าองค์ชายรัชทายาทห้ามเที่ยว แต่ไอ้ผู้ชายหน้าเหม็นนั่นจะมาเที่ยวกับน้องเขาไม่ได้!
[คุณคาร์เตอร์มาขอพบครับ คุณชิเอล] เจคเอ่ยขึ้น ตอนนี้คาร์เตอร์มายืนรอที่หน้าห้อง พร้อมส่งข้อความมาหาชิเอล ชิออนมองหน้าน้องชายที่สลดลงไปทันทีที่ได้ยินชื่อคาร์เตอร์
“ให้ชิออนอยู่เป็เพื่อนไหม” เขาถามน้องชายด้วยความเป็ห่วง ชิเอลส่ายหัว
“ไม่เป็ไรครับ ชิออนออกไปรอข้างนอกนะ”
“ชิออนจะยืนรออยู่หน้าห้องนะ” ไม่ว่าน้องของเขาจะเลือกตัดสินใจแบบไหน เขาก็จะคอยยืนอยู่ข้างๆ น้องเสมอ
หลังจากชิออนเดินออกไปคาร์เตอร์ก็เดินเข้ามา หัวใจของคนสองคนสั่นระรัว
“ชิเอล” คาร์เตอร์พุ่งเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าตรงหน้าด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ
ชิเอลหัวใจกระตุกเหมือนกำลังจะหยุดเต้นแค่เพียงคนตรงหน้าเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ดวงตาสวยของชิเอลเริ่มผล่ามั่วเพราะถูกปกคลุมไปด้วยม่านน้ำตา มือของเขาเอื้อมไปััแผลที่หางคิ้วของคาร์เตอร์ไล้มาถึงรอบดวงตาที่ยังคงเขียวคล้ำอย่างอัตโนมัติ
“เจ็บมากไหม” ยังคงเป็ชิเอลที่เอ่ยถามขึ้นมาก่อน ยังคนเป็ชิเอลที่เป็ห่วงคนตรงหน้านี้ก่อนตัวเองเสมอ เหอะ คำถามนี้เขาควรถามตัวเองมากกว่าไม่ใช่หรือ ความคิดในหัวชิเอลย้อนแย้งกันไปหมด
คาร์เตอร์กุมมือชิเอลหยดน้ำตาสีใสหยดแหมะลงมาบนฝ่ามือเรียว
“ขอโทษ” คาร์เตอร์พูดออกมาสั้นๆ ความจริงเขามีคำพูดที่อยากจะพูดเต็มไปหมด แต่พอเห็นหน้าชิเอลในตอนนี้ มันดันแน่นหน้าอก คำพูดทั้งหมดมันก็จุกอยู่ที่คอ
“ขอโทษ” คาร์เตอร์ได้แต่พูดคำว่าขอโทษซ้ำๆ
"เราไม่ให้อภัย” ชิเอลสลัดมือออกจากการเกาะกุมของคาร์เตอร์
“ชิเอล”
“ใบหย่าของเราผมเซ็นต์เรียบร้อยเหลือแค่คุณเซ็นต์จากนั้นเราก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”
“ไม่หย่าได้ไหม เราไม่หย่ากันได้ไหม” คาร์เตอร์กำลังร้องขอชิเอล ภาพตรงหน้าเหมือนหนังที่ฉายซ้ำเพียงแต่เปลี่ยนตัวแสดงแทน มันยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำของชิเอล เมื่อก่อน เขาก็เคยร้องขอคาร์เตอร์แบบนี้ ชิเอลยิ้มเยาะให้ตัวเอง
“คุณลองคิดดีๆ เรายังเป็ความสุขของกันและกันอีกต่อไปไหม” ชิเอลที่พยายามกลั้นน้ำตาสุดฤทธิ์แต่เขาก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาต่อไปได้อีก
“สำหรับเรามันไม่ใช่ เราไม่สามารถตอบได้เต็มปาก ว่าเราไม่รักคุณแล้ว แต่เราสามารถตอบได้ว่าคุณไม่ใช่ความสุขของเราอีกแล้ว"
"เราไม่สามารถลืมได้ว่าคุณทำอะไรกับเราไว้บ้าง เราไม่สามารถทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นได้”
คาร์เตอร์เคยเป็ความสุขของเขา เคยเป็ทุกอย่างสำหรับเขา เป็โลกทั้งใบของเขา เขาโกรธตัวเอง ทั้งๆที่ถูกทำร้ายจนสาหัสสะบักสะบอมมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังจมปลักดักดานอยู่กับคนคนนี้
คาร์เตอร์ยังคงไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนนิ่ง น้ำตาเขายังคงไหลออกมาเรื่อยๆ
คนทั้งสองคนเหมือนกำลังแข่งกันร้องไห้ ความเงียบตอนนี้มันทำให้ชิเอลอึดอัดจนอยากจะอาเจียนออกมา
“เราสองคนเริ่มต้นด้วยความรักความเข้าใจกัน ผมเคยหลงคิดว่าตัวเองเป็ผู้ชายที่โชคดีที่สุดในกาแล็กซี"
"แต่ดันเป็ผมที่คิดเพ้อเจ้อไปเอง"
"ผมผูกตัวเองเอาไว้กับคุณ ผมที่ปิดโอกาสของตัวเองให้เจอกันอื่นๆ ปิดโอกาสของคนอื่นที่จะเข้ามา"
"ผมที่รักคุณจนลืมรักตัวเอง ฮึก” ชิเอลเริ่มเสียงสั่นอีกครั้ง
“หลังจากที่เราแต่งงานกัน คุณออกจากบ้านไปทำงานผมก็เข้าใจเพราะมันเป็หน้าที่"
"2ปี…2ปีเลยนะ ั้แ่คุณไปคุณไม่เคยติดต่อผมเลยสักครั้ง ไม่เคย…ไม่เคยเลย”
“หลังจากคุณกลับมา คุณก็พาคนใหม่ของคุณเข้ามา คุณพาคนของคุณกลับมาแล้วประกาศออกมาว่าคนคนนั้นเป็ภรรยารักเพียงคนเดียว ถ้าสลับกันบ้าง คุณจะรู้สึกยังไง”
“ชิเอล” คาร์เตอร์เรียกคนตรงหน้าเสียงอ้อมแอ้ม
“ผมที่ต้องมารับรู้ว่าคุณทำรักกับเขาแบบไหน ยังไง ทั้งๆที่อยากจะหนีไปให้ไกลแต่ก็ไม่สามารถทำได้"
"คุณไม่รักผม ผมทนได้ แต่มีสักครั้งไหมที่คุณให้เกียรติผมในฐานะภรรยา ให้เกียรติผมในฐานะคนคนหนึ่งที่อยู่ร่วมโลกใบเดียวกัน"
"คุณทำร้ายร่างกายทำร้ายจิตใจผม ทั้งคำพูดและการกระทำ คุณเหยียบย้ำหัวใจผมจนมันแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี"
"แต่ก็เป็ผมที่ให้อภัยคุณซ้ำแล้วซ้ำอีก เป็ผมเองก็โง่เองที่ยืนให้คุณทำร้ายซ้ำไปซ้ำมาแบบนั้น” เป็เขาที่โง่เอง ตอนนี้พอเขามาคิดย้อนดู ก็ทำได้เพียงแค่โกรธตัวเอง
“ผมเคยรักคุณ แต่คุณไม่เคยรักผมเลย”
“ขอโอกาสได้ไหม ชิเอล ฉันขอโอกาสอีกสักครั้ง ขอฉันแก้ตัวได้ไหม” คาร์เตอร์เสียงสั่น เขารู้สึกว่าเขาเสียคนตรงหน้าไปไม่ได้จริงๆ แต่ความผิดของเขาก็มีมากมายเหลือเกิน
“เหอะ คาร์เตอร์ผมให้โอกาสแก้ตัวกับคุณมาตลอดไม่ว่าจะตอนไหนชาติไหนก็ตาม” ชิเอลตัดพ้อกับตัวเอง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาจะทำผิดแบบเดิมซ้ำซาก ก็ยังยินดีหยิบยื่นโอกาสให้ผู้ชายตรงหน้านับครั้งไม่ถ้วน
ยังมีความหวังเล็กว่าสักวันหนึ่งเขาจะหันกลับมามอง และมอบรอยยิ้มที่อ่อนโยนนั้นให้ตัวเองอีกครั้ง
“เมื่อไหร่ผมจะจำ ว่าคุณทำร้ายผมมากขนาดไหน เมื่อไหร่เราจะจำว่าคุณไม่เคยรักผมเลย"
"ผมเกลียดคุณนะ แต่ผมเกลียดตัวเองมากกว่าที่ยังรักคุณทั้งๆ ที่ต้องทรมานแบบนี้” ชิเอลพายามหยุดน้ำตาเป็รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ และตอนนี้ความพยายามของเขามันก็เป็ผล น้ำตาของชิเอลหยุดไหล สายตามีแต่ความว่างเปล่าที่ทอดมองไปยังคาร์เตอร์
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันถูก....”
คาร์เตอร์พูดยังไม่ทันจบ ชิเอลก็สวนแทบจะทันที ตอนนี้เขาโมโหมาก คนคนนี้จะใช้ความน่าสงสารมาหลอกตนอีกครั้ง
“คุณถูกมนตร์สะกดั เหอะ คุณมันเห็นแก่ตัวคาร์เตอร์"
"เพราะคุณถูกมนตร์สะกดับ้านั้น สิ่งที่คุณทำกับผมถือว่าไม่ผิดหรอ!” ชิเอลเสียงดัง คาร์เตอร์ที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับไปไม่เป็ พูดอะไรไม่ออกสักคำ
“เธอรู้?” ชิเอลรู้แล้วทำไมยังปฏิเสธเขา
“ชิออนบอกผมแล้ว คุณน่าสงสารมากนะ แต่คุณเองก็เห็นแก่ตัวมากเช่นกัน” ชิเอลที่น้ำตาเหือดแห้งไปแล้ว กลับมีน้ำตาไหลลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้
“เธอหมายความว่ายังไง” คาร์เตอร์เสียงเข้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“มนตร์สะกดัใช่ว่าจะทำใส่กันได้ง่ายๆ มนตร์สะกดสายเืัแบบคุณก็เช่นกัน" คาร์เตอร์ทำหน้างุนงงกับคำพูดของชิเอล
"ก่อนเริ่มพิธีแรก คุณต้องมีสัมพันธ์ลึกซึ้งหลายต่อหลายครั้งกับผู้สะกด คุณถึงจะต้องในมนตร์สะกด"
"หลังจากนั้นจะใช้มนตร์ดำกับกำไว้ หลังเสร็จพิธีคุณที่ตกเป็ทาสกับเ้านายคนใหม่ของคุณก็ต้องร่วมหลับนอนกันอีกหลายวันหลายคืน”
แม้แต่ชิออนก็ไม่รู้ถึงกฎข้อนี้ของมนตร์สะกดั ชิเอลที่ได้รับรู้ข้อมูลจากเจคก็ทำให้ตัดสินใจอะไรๆ ง่ายขึ้น
ถ้าเขาไม่ได้มูลนี้มาเขาก็คงให้อภัยคาร์เตอร์ไปกึ่งหนึ่ง ถ้าเขาไม่รู้เขาคงมองว่าคาร์เตอร์เป็คนที่น่าสงสารจากการกระทำที่น่าละอายของม่านฟ้า แต่เมื่อความจริงข้อนี้ปรากฏ ก็ยังเป็ตัวของชิเอลเองที่น่าสงสารที่สุด
"คุณไปมีอะไรกับเขา ตอนที่คุณมีผมอยู่"
"เราแต่งงานกันแล้วนะคาร์เตอร์ คุณลืมไปหรือป่าว"
“คุณต้องร่วมสัมพันธ์กับเ้านายของคุณอีกหลายต่อหลายครั้ง เพื่อให้ร่างกายและสมองของคุณจดจำว่าคนที่กระทำรักกับคุณเป็เ้านายของคุณ คุณพอจะนึกมันออกบ้างไหมคาร์เตอร์” ภาพกระทำรักของเขาและม่านฟ้าผุดขึ้นเต็มหัวของตัวเอง ั้แ่ครั้งแรกจนถึงครั้งล่าสุด และในตอนที่เขากลับมาบ้าน เขากับม่านฟ้าก็ชอบหาโอกาสให้ชิเอลเห็นหรือได้ยินเสียงหรือภาพเ่าั้
“คุณจะไม่ถูกมนตร์บ้านั่นสะกดได้เลย ถ้าคุณรักผม มั่นคงกับผมมากพอ"
"คุณถามผมว่า หมายความว่ายังไงที่ว่าคุณเห็นแก่ตัว ผมว่าคุณก็คงจะรู้คำตอบนั่นดีอยู่แล้ว” คาร์เตอร์ได้แต่นิ่งงัน คำพูดของชิเอลถูกต้อง เขารู้คำตอบของมันดีอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังกล้ามาขอโอกาส ขอความเห็นใจกับชิเอล
หลังจากที่คนทั้งสองแต่งงานกันเป็สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกาแล็กซีแล้ว คาร์เตอร์ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ก็ได้พบกับม่านฟ้าโดยบังเอิญ คนทั้งสองได้มีความสัมพันธ์ลับๆ กันหลายต่อหลายครั้ง เป็คาร์เตอร์ที่นอกกายนอกใจชิเอลั้แ่แรก
ชิเอลที่เห็นคาร์เตอร์ใ ก็ฉีกยิ้มเยาะตัวเอง สายตาว่างเปล่ายังคงจ้องเข้าไปดวงตาของคาร์เตอร์
“หึ สุดท้ายท้ายผมก็ยังเป็คนที่เ็ปที่สุด ถ้าผมรักตัวเองได้สักครึ่งหนึ่งที่รักคุณได้ก็คงดี” สรรพนามที่ชิเอลใช้แทนตัวเปลี่ยนไปั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้
หัวใจและสมองของชิเอลยังคงทำงานหนัก ถ้าเขารักตัวเองบ้างเขาก็คงไม่ต้องทรมานถึงเพียงนี้ ความจริงที่เขาได้รับรู้และการยืนยันทางสีหน้าของคาร์เตอร์มันบาดลึกกรีดลงไปในใจของเขาได้เป็อย่างดี
“เมื่อก่อนผมคิดว่าทั้งชีวิตนี้จะมีแค่คุณเพียงคนเดียว จะรักคุณเพียงคนเดียว แล้วคุณหล่ะคาร์เตอร์ เคยคิดเหมือนผมบ้างหรือเปล่า”
“ความผิดพลาดของผมไม่ใช่การที่ได้รักคุณ แต่เป็การที่ยัง ‘รัก’ คุณ อยู่นั่นแหละ” นี่เป็ความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยจริงๆ ทำไมถึงทำร้ายตัวเองได้มากมายขนาดนี้
“คุณเคยบอกว่าคุณขอสาบานด้วยชีวิต ว่าจะดูแลและรักผมคนเดียว จะไม่มีวันทำให้ผมต้องเจ็บและเสียใจ"
"แต่คุณทำมันไม่ได้เลยสักอย่าง ผมไม่ขอให้คุณตายตามคำสาบานนั่นหรอก"
"ผมอยากให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไป และได้รับรู้ความเ็ปอย่างที่ผมรู้สึก” คาร์เตอร์สะอึก
“หย่ากับผมเถอะ แบบที่คุณเคย้า เราไม่มีอะไรที่ต้องเกี่ยวข้องกันอีก”
“ไม่นะชิเอล เราเริ่มต้นกันใหม่ได้นะ ฉันสัญญาจะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีก ไม่มีอีกจริงๆ ฉันรักเธอ รักเธอนะชิเอล ได้ยินฉันไหม” คาร์เตอร์ส่ายหัวระรัวร้องขอความเมตตาจากชายหนุ่มตรงหน้า
“คุณฝันอยู่หรือ? เซ็นต์ซะถ้าไม่ผมคงต้องฟ้องหย่า” ชิเอลเอ่ยเสียงเรียบ
“เราจากกันในตอนที่ผมยังสามารถมองคุณได้อยู่ดีกว่านะ"
"ได้โปรด ถ้าคุณรู้สึกผิดในสิ่งที่คุณทำลงไปกับผมสักนิด เซ็นต์มันเถอะ”
“ขอโทษ” คาร์เตอร์เข่าอ่อนลงทรุดลงไปกับพื้น ชิเอลมองภาพนั้นโดยที่แทบไม่มีความรู้สึกใดๆ เหลือแล้ว
"ชิเอลที่เคยรักคุณยิ่งว่าสิ่งใดคนนั้นเขาตายไปแล้ว" เขาตายไปั้แ่วันที่คุณส่งเขาลงสู่เหวนั่นแล้ว
“อย่างน้อยครั้งหนึ่งผมก็เคยรักคุณ เรายังเป็คนที่เคยรู้จักกันได้ คุณก็ยังเป็คาร์เตอร์ลูกชายของป้าแอนนากับลุงคารอสในสายตาของผม”
"เป็พี่คาร์เตอร์ของชิเอลที่เคยมี่เวลาดีๆร่วมกัน เป็คนที่ผมเคยรัก"
“ตราบใดที่คุณหรือคนของคุณไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตของผม เื่ที่เคยเกิดขึ้นก็จะเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น"
"แต่คุณควรรู้อะไรไว้สักอย่างนะคาร์เตอร์ ถึงแม้ผมจะไม่มีชิออนหนุนหลัง ผมก็สามารถเด็ดปีกัของคุณได้อยู่ดี” หลังจากชิเอลพูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับใบหย่าโดยที่ไม่สนใจคาร์เตอร์เลยสักนิด
เพียงแค่ปรายตามองก็ยังไม่มี ปล่อยให้นายพลคาร์เตอร์นั่งคุกเข่าถือใบหย่าอยู่ในท่าเดิมอย่างนั้น
แต่สิ่งที่ทำให้คาร์เตอร์ใไม่ใช่เพราะคำพูดล่าสุดของชิเอล แต่เป็น้ำเสียงและบรรยากาศรอบตัวของชิเอลต่างหาก ที่อยู่ๆมันก็ดุดันและทรงพลังมากอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
มันทำให้เขาเย็นเยียบเข้าไปถึงกระดูก เขาไม่เคยเห็นชิเอลแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ
[จะไม่ปล่อยคลิปจริงๆหรอครับ] เจคถามด้วยความสงสัย คุณชิเอลจะใจดีเกินไปแล้ว!!
"หึ ของบางอย่างมันต้องอยู่ถูกที่และถูกเวลา" ชิเอลยิ้มเยาะ คนทั้งคู่ทำร้ายเขามากมายถึงขนาดนี้ คิดจริงๆหรอว่าเขาจะปล่อยให้มันจบไปเฉยๆ
ชิเอลใช่ว่าจะเป็คนไร้สมองไร้ความสามารถ เขามีมันมากกว่าใครๆเลยเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่ที่ผ่านมาเขาเป็เหมือนคนหูหนวกตาบอด ที่ได้แต่ยืนรอสุนัขนำทางกลับมาหาเ้าของก็เพียงเท่านั้น
ชิเอลที่ดึงประตูออกมาก็พบว่าชิออนกำลังเซเกือบจะล้ม ก็ใครใช้ให้พี่ชายเขาเอาหูแนบประตูเล่า!!
ชิออนที่ถึงแม้ยืนเฉยๆ ก็ได้ยินเสียงข้างในอยู่แล้ว แต่ยังจะเอาหูแนบประตูเผื่อว่าเขาจะได้ยินมันชัดเจนมากขึ้น ได้แต่เกาท้ายทอยอย่างเคอะเขิน ก็ห้องมันกว้างเขาออกมายืนตั้งไกล เขากลัวว่ามันได้ยินไม่ถนัดนี่!!
ชิเอลหัวเราะให้กับพี่ชาย “กลับบ้านกันเถอะครับ”
“อือกลับบ้านของเรากัน” ชิออนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มตอบรับน้องชายตัวน้อย พลางภูมิใจน้องชายอยู่ในใจ ออร่าของชิเอลั้แ่ตื่นมาก็เข้มข้นขึ้นและหลังจากออกจากที่เดินออกจากห้องพยาบาลมา มันสว่างไสวและแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก
คืนวันนั้นเอง ดรีมทวีตก็เกิดแท็กที่เป็ประเด็นใหญ่โตขึ้นมาอีกครั้ง โดยแท็กนั้นมีชื่อว่า #หย่าไปได้ก็ดีผู้ชายสารเลว โดยต้นโพสก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
[ชิเอล : ขอบคุณ3ปีที่เราได้รู้จักกันมา และขอบคุณอีกตลอด3ปี ที่ผมเคยได้เป็ภรรยาของคุณ 6ปีมานี้ คุณสอนผมให้รู้อะไรหลายๆอย่างในชีวิต บทเรียนเ่าั้เป็บทเรียนราคาแพงสำหรับผมจริงๆ ผมขอให้คุณมีความสุขกับเส้นทางที่คุณเลือกเดิน ผมก็จะเริ่มออกเดินทางเพื่อตามหาเส้นทางที่เป็ของผมเหมือนกัน สุดท้ายนี้ผมขอให้ตัวของผมเอง อย่าพบเจออะไรแย่ๆแบบนี้หรืออย่าพบอย่าเจอคนแบบคุณเป็ครั้งที่สองอีกเลย @คาร์เตอร์ official 'พร้อมแนบรูปใบหย่า']
ชิเอลที่ทั้งโพสและแท็กอดีตสามีจนปล่อยให้เป็ประเด็นร้อนแรงบนโลกออนไลน์
ปล่อยให้ความขี้สงสัยของคนทำงานด้วยตัวมันเอง
ตอนนี้เขากำลังนั่งเคี้ยวขนมจนแก้มตุ่ยสบายใจเฉิบ อยู่ในบ้านพักที่ดาวเมืองหลวง ชิออนที่เข้าไปส่องประเด็นร้อนนั้นถึงกับกระตุกยิ้ม เงยหน้าขึ้นมามองน้องชายที่ทำหน้าซื่อตาใส
"ชิเอลของพี่กลับมาแล้วหรอ" คนพี่ถามออกไป
"ก็บอกว่ากลับมาั้แ่ฟื้นจากโรงพยาบาลแล้ว" ชิเอลตอบกลับพร้อมยัดขนมเข้าปากต่อ
มุมปากของชิออนยกขึ้นสูงกว่าเดิมอย่างภูมิใจในตัวเอง พี่เสือเลี้ยงน้องเสือมาเองกับมือจะให้กลายเป็แมวได้อย่างไร แต่ไม่ว่าน้องของเขาจะเป็เสือซ้อนเล็บหรือเป็ต้าวแมวอ้วนพุงกลม สุดท้ายแล้วก็คือตะหนูชิเอลที่น่ารักที่สุดในโลกของพี่ชิออนคนนี้อยู่ดี โฮกกกกกกก
ชิออนทำหน้าฟิน สองมือหนาของชิออนบีบเข้าไปเต็มแก้มกลมๆที่เต็มไปด้วยขนมของชิเอล ทั้งสองหัวเราะคิกคัก บรรยากาาศอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง และแผ่ลึกลงไปถึงดวงใจของชิเอลที่เคยเหี่ยวเฉา
_____________________________________________________________