ลี่อินนั่งอยู่ที่เรือนพักอีกหลังหนึ่ง แต่สมาธิทั้งหมดของเธอกลับไม่อยู่กับสิ่งรอบตัวเลยสักนิด
ภาพที่เธอเห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังวนเวียนอยู่ในหัว ใบหน้าคมของอี้ เสียงครางกระเส่าของซินเฟย แผ่นหลังเปลือยของชายหนุ่มที่แน่นจนกล้ามเนื้อเคลื่อนไหวตามจังหวะ... เธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต
ในยุคของเธอ แม้จะดูหนังหรืออ่านมังงะวาบหวามอยู่บ้าง แต่ทุกอย่างมันก็แค่จินตนาการที่อยู่ในหน้าจอ เงียบและห่างไกลจากชีวิตจริง ไม่มีความรู้สึก ร้อนแรง หรือสั่นะเืเท่าเสียงหายใจจริง ๆ ที่เธอได้ยินในวันนี้เลย
‘เขาทำได้ยังไง...ถึงทำให้ซินเฟยครางได้แบบนั้น’ เธอคิดพลางหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
ความอยากรู้ ความอยากเห็น และความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างผลักให้เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินอย่างเงียบเชียบผ่านแปลงชาในยามค่ำ ก่อนจะกลับไปที่เรือนเดิมอีกครั้ง
หน้าต่างบานเล็กเปิดไว้เช่นเดิม แสงตะเกียงภายในห้องส่องสลัว และภาพตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดอีกครั้ง
อี้นั่งพิงหัวเตียง เปลือยท่อนบน กล้ามแน่นตึงราวกับแกะสลักด้วยมีด เขามีผ้าห่มปิดไว้เพียง่ล่าง มือใหญ่ลูบเรือนผมของซินเฟยที่นั่งซุกอยู่ระหว่างขา มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธออย่างแแ่
เสียงหายใจดังเป็จังหวะเร่งขึ้นเรื่อย ๆ ซินเฟยขยับกายขึ้นมา ทาบทับบนตัวเขา ร่างทั้งสองแนบชิด ลี่อินเห็นผิวขาวของพี่สาวตัดกับกล้ามเนื้อแน่นของชายหนุ่มอย่างน่าหลงใหล
“เ้ารีบไปหรือ?” อี้เอ่ยเสียงแหบพร่า ขณะที่ซินเฟยขยับสะโพกช้า ๆ เหมือนควบคุมจังหวะเกมรักนี้ไว้ได้ทุกอณู
เสียงเนื้อกระทบกันเบา ๆ ปะปนกับเสียงลมหายใจ เสียงครางเบา ๆ ที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ท่วงท่าช้าแต่ชัดเจนจนแทบสะกดลี่อินไว้กับหน้าต่าง
อี้พลิกตัวอย่างรวดเร็ว ร่างใหญ่ของเขากดทับร่างซินเฟยไว้ใต้ตัว มือหนาจับเรียวขาเธอยกขึ้นประคองไว้พอดีกับจังหวะที่เขากระแทกเข้าสลับออก น้ำเสียงของทั้งสองเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน
“อี้...อา...” เสียงของซินเฟยกระซิบหลุดออกมาพร้อมเสียงหอบถี่ ลี่อินรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก
เธอหน้าแดงร้อน หายใจถี่ และรู้ตัวดีว่ากำลังเฝ้ามองฉากรักที่ไม่ควรเห็น แต่กลับละสายตาไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว
ไม่ใช่เพราะความอยากรู้อย่างเดียว...แต่เพราะมันสะกิดบางอย่างในใจเธอ
เธอเริ่มอยากรู้ว่า...ในชีวิตนี้ เธอจะเคยรู้สึกแบบนั้นได้บ้างหรือเปล่า
713
