ผมยังจำวันที่เดินทางไปนครราชสีมาได้ดี เราขับผ่านตัวเมืองขนาดใหญ่ที่ดูเจริญมากผ่านหมู่บ้าน ย่านชุมชนมากมาย และมุ่งต่อไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางท้องฟ้าแจ่มใส ผมกับน้องอนุชามองออกข้างนอกอย่างสนใจโดยมีมาลี เด็กหญิงผมสั้นนั่งเงียบ ๆ อยู่เบาะนั่งติดกระจกฝั่งซ้าย
เป็เวลาบ่ายโมงกว่า ๆ เมื่อรถเก๋งสีขาวคันโก้แล่นเข้าสู่ถนนแคบ ๆซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้สองข้างทาง จากนั้นก็ไต่ขึ้นเนินเขาเตี้ย ๆ ที่มีทางเลี้ยวทางโค้งเป็ระยะมาถึงตอนนี้แม่บุญธรรมดูตื่นเต้นมาก เธอชี้ให้เราดูนั่นนี่ด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ
“เห็นตรงนั้นไหมลูก นั่นคือไร่ของเราทั้งหมดเลย”
เธอพูดเมื่อขึ้นรถมาหยุดอยู่เนินสูงแห่งหนึ่ง ทำให้มองเห็นวิวป่าไม้อันสวยงามน่าทึ่งที่อยู่ลาดต่ำลงไป
“โอ้โห กว้างมากเลย! -- ของพ่อกับแม่หมดเลยเหรอครับ!” อนุชาร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น
“ใช่แล้วทั้งเวิ้งนั้นเลย” พ่อบุญธรรมผู้ทำหน้าที่ขับรถตอบเสียงใส “เห็นตรงโน้นไหม บ้านของเราอยู่ตรงนั้นแหละ”
พอลงเนินลูกนั้นมาก็พบกับไร่ส้มที่กำลังผลิดอกขาวสะพรั่งน่าชมและเมื่อเลี้ยวโค้งเป็ครั้งสุดท้าย ผมจึงเห็นรั้วที่สร้างด้วยหินสีเทาวางซ้อนกันเป็ชั้นๆ ล้อมตัวบ้านขนาดใหญ่ มีชายหน่วยก้านดีคนหนึ่งวิ่งมาเปิดประตูรั้วเหล็กดัด จากนั้นรถเก๋งก็เคลื่อนเข้าไปจอดที่ลานกว้างตรงกับหน้าบ้านที่สร้างด้วยปูนครึ่งชั้นและไม้ครึ่งชั้นอย่างลงตัว
ทุกคนลงจากรถผมกับน้องอนุชาเอาแต่มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาอึ้งทึ่ง มีไม้ดอกไม้ประดับหน้าตาแปลกประหลาดมากมายปลูกใส่กระถางตั้งเรียงเป็ระเบียบตลอดแนวรั้วส่วนต้นไม้ดูเหมือนจะมีอยู่ทุกแห่งหนไม่เว้นแม้แต่ภายในเขตบ้าน
“เข้าไปข้างในกันเถอะจ้ะแม่จะพาไปดูห้องนอนของแต่ละคน” แม่บุญธรรมบอกผมกับเด็กชาย ก่อนจะจับมือเราคนละข้างและพาเดินตรงไปยังประตูไม้บานใหญ่โดยมีพ่อบุญธรรมจูงมือมาลีตามหลังมาติด ๆ
ขณะมองสำรวจข้าวของและสิ่งต่างๆ ภายในบ้าน ผมก็แทบไม่อยากเชื่อวาสนาของตัวเองเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้มีครอบครัวเหมือนคนอื่นทั่วไปมีน้อง ๆ ให้ดูแลห่วงใย และมีพ่อแม่คอยให้ที่พึ่งพึง
แม้จะยังเร็วเกินไปที่จะด่วนสรุปแต่เสียงสะท้อนจากภายในบอกผมว่าเราจะเข้ากันได้ดี ผมติดอยู่กับความคิดอันแสนวิเศษนั้นจนไม่สังเกตว่าอนุชากับมาลีแยกไปกับพ่อบุญธรรมแล้วมีเพียงแค่ผมที่ตามหลังแม่บุญธรรมขึ้นมาชั้นสอง ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูสีขาวบานหนึ่งเธอหันมามอง
“นี่ห้องนอนของลูกจ้ะเดี๋ยวแม่ให้พ่อบ้านยกกระเป๋าขึ้นมาให้”
“จะดีเหรอครับผมลงไปเอาเองก็ได้”
“ไม่เป็ไรหรอกรันพักผ่อนถามสบายอยู่ในห้องเถอะนะ”
“ครับขอบคุณครับ...แม่” ผมเอ่ยอย่างเคอะเขิน
หญิงวัยกลางคนยิ้มกว้างดวงตาเป็ประกาย เธอแตะไหล่ผมเบา ๆ ก่อนจะขอตัวลงบันไดไป
ผ่านมาเกือบเดือนแล้วตั้งมาอยู่ที่ไร่ศรีราพันธ์ ทว่าผมยังไม่คุ้นชินกับชีวิตที่ไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปทำกิจกรรมต่างๆ ของโรงเรียน มันไม่ง่ายที่จะอำลากิจวัตรเดิม ๆ เ่าั้บ่อยครั้งที่ผมสะดุ้งลุกจากเตียงเพราะรู้สึกว่านอนนานเกินไปแต่เมื่อเห็นห้องนอนใหม่อันกว้างสบาย รูปภาพตั้งเรียงรายบนโต๊ะอ่านหนังสือ และทิวทัศน์เขียวขจีนอกหน้าต่างผมจึงได้สติ
กระนั้น ผมก็เริ่มหลงใหลกิจวัตรใหม่ที่เคร่งครัดน้อยลงมีอิสระมากขึ้น แต่ยังคงไว้ซึ่งระเบียบวินัย ผมไม่ใช่เด็กมัธยมอีกต่อไปแล้วภาวะความเป็ผู้ใหญ่กระตุ้นให้ผมแสวงหาความรับผิดชอบมากขึ้น ฉะนั้นผมจึงตัดสินใจเริ่มต้นจากการช่วยงานในไร่งานอะไรก็ได้ทั้งนั้น
แต่บ่ายวันหนึ่งขณะผมติดตามพ่อบุญธรรมเข้ามาในไร่มังคุดอันร้อนชื้นเพื่อตรวจความสมบูรณ์ของเกสรความมุ่งมั่นของผมก็ถูกระงับด้วยคำพูดอันแสนใจดี
“ไม่ต้องหรอกลูกพ่อว่าเอาเวลาไปอ่านหนังสือจะดีกว่านะ”
“แต่ผมอยากช่วยนี่ครับงานอะไรก็ได้”
ชายวัยกลางคนยิ้มพลางใช้แขนเสื้อซับเม็ดเหงื่อตามกรอบหน้ากลมที่มีริ้วรอย
“อย่าไปแย่งงานจากคนสวนเลยปล่อยให้เป็หน้าที่ของพวกเขาเถอะ ไว้ลูกเรียนจบเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน โอเคไหม”ท่านวาดมือไปรอบ ๆ ตัว “รับรองมีอะไรให้ทำเยอะแยะแน่นอน”
จากนั้นพ่อบุญธรรมก็เดินตรวจตราต่อไปผมรู้ว่าไม่อาจเปลี่ยนใจท่านได้จึงทำได้แค่ถอนหายใจและออกเดินตาม
แต่ถึงจะถูกห้ามไม่ให้ช่วยงานไร่งานสวนผมก็ถือว่าเป็หน้าที่ที่ควรจะต้องหยิบจับงานบ้านงานเรือน แม้พ่อกับแม่บุญธรรมจะคัดค้านแต่ผมกลับยืนกรานหนักแน่นว่าไม่อาจนั่งกินนอนกินอย่างสบายใจเหมือนลูกคุณหนู เมื่อรู้ว่าห้ามไม่ได้ดังนั้นพวกท่านจึงยอมให้ผมทำ โดยมีน้ากรคอยบ่นตลอดอย่างไม่เห็นด้วย
ผมรู้ว่าเด็กๆ ไม่ชอบทำงานจุกจิกเหล่านี้ และนั่นคือสาเหตุว่าทำไมผมถึงเรียกอนุชากับมาลีให้มาช่วยกันทำความสะอาดพื้นบ้านเช็ดเครื่องเรือนทุกชิ้น และไล่เติมน้ำใส่แจกันดอกไม้ทุกใบ
“เราต้องทำงานพวกนี้ด้วยเหรอพี่รัน”อนุชาบ่นอุบขณะใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะไม้สัก โดยได้รับเสียงสนับสนุนจากมาลีซึ่งกำลังเติมน้ำใส่แจกันใกล้ๆ
“ต้องทำสิเราจะมาอยู่บ้านทำตัวสบาย ๆ ไม่ได้หรอกนะ ลืมไปแล้วเหรอว่าตอนอยู่บ้านเด็กกำพร้าพี่เลี้ยงเคยเราสอนอะไรเราบ้าง”
“แต่พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะ”เด็กหญิงแย้งเสียงเนือย ๆ“อีกอย่างน้ากรก็ไม่อยากให้เรามาวุ่นวายหน้าที่ของเขาด้วย”
“ถึงพวกเขาจะไม่ว่าแต่เราก็ควรแบ่งเบาภาระคนบ้านนี้นะนี่แหละถึงจะเป็ลูกที่ดีและน่ารัก เข้าใจไหมเด็ก ๆ” ผมอบรม พลางใช้ไม้ถูถูพื้นห้องไปด้วย
ทั้งสองตอบรับเสียงอ่อย
อย่างไรก็ตามผมไม่ได้ถือเป็จริงเป็จังว่าเด็ก ๆ จะต้องทำงานบ้านทุกวันแค่อยากสอนให้พวกเขารู้จักช่วยเหลือผู้ใหญ่บ้างเพื่อฝึกเป็นิสัย พวกเราจะช่วยกันทำความสะอาดสัปดาห์ละสองครั้งแต่มีเพียงอย่างเดียวที่เราไม่มีสิทธิ์ยุ่งก็คือซักผ้า ซึ่งน้ากรพ่อบ้านของเราค้านหัวชนฝาว่ายังไงเขาก็ต้องเป็คนทำหน้าที่นี้
จะว่าไป การที่เราแย่งงานจากน้ากรก็มีข้อดีอย่างหนึ่งคือทำให้เขามีเวลาว่างมากขึ้น และเมื่อเขามีเวลาว่างมากขึ้น เราจึงมีโอกาสขอให้เขาช่วยขับรถพาไปเที่ยวในไร่ซึ่งน้ากรก็ดูท่าทางมีความสุขที่ได้พาเราไป
บ่ายวันหนึ่งพ่อบ้านวัยสามสิบต้น ๆ หน่วยก้านดีก็ได้นำรถกระบะที่ใช้บรรทุกผลไม้มารับเราสามคนที่หน้าบ้านแล้วจึงขับมุ่งลงใต้เพื่อพาไปดูโรงงานผลิตผลไม้กระป๋อง มาลีกับอนุชาคุยกันเสียงเจื้อยแจ้วอยู่เบาะนั่งข้างหลังเด็กหญิงพูดเก่งขึ้นมากเมื่อคุ้นชินกับพวกเรา
แม้ไร่อันสมบูรณ์แห่งนี้จะอยู่ค่อนข้างห่างไกลความเจริญแต่นั่นก็ไม่เป็ปัญหา เพราะั้แ่เล็กจนโตผมไม่เคยคลุกคลีกับความศิวิไลซ์ซึ่งบ้านเณรยิ่งช่วยให้เข้าใจความสามัญติดดินเป็อย่างดีฉะนั้นผมจึงตกหลุมรักที่นี่อย่างรวดเร็วความเงียบง่ายของธรรมชาติดึงดูดความสนใจของผมได้เสมอช่วยให้ลืมความเ็ปชั่วคราว เช่นเดียวกับท้องฟ้าใสกับแสงแดดที่ทำให้สมองปลอดโปร่ง
ผมมองบรรยากาศนอกผ่านหน้าต่างรถก่อนจะถลำเข้าสู่โลกส่วนตัว
มันไม่ง่ายที่จะทำตัวเป็ปกติในทันทีเหมือนเปลี่ยนไปใส่เสื้อตัวใหม่ที่พ่อแม่บุญธรรมซื้อให้ั้แ่วันที่คุณพ่ออรรถพลไปส่งคิมหันต์ที่สถานีรถไฟ จนถึงทุกวันนี้ผมยังคงนอนหลับพร้อมน้ำตาเพราะความคิดถึงที่รุมเร้าและตื่นเช้าขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหงาใจ ทางเดียวที่ทำให้ผมกลับมามีแรงกำลังใช้ชีวิตคือเปิดดูภาพในอัลบั้มรูปที่คิมหันต์ส่งมาให้และคอยติดต่อกันผ่านทางโทรศัพท์
ความเปรมปรีดิ์โลดแล่นทั่วร่างทุกครั้งเมื่อได้ยินเสียงตอบกลับจากปลายสายผมมักเล่าเื่ราวชีวิตประจำวันที่ไร่ศรีราพันธ์ให้คิมหันต์ฟัง ส่วนเขาก็เล่าถึงการชีวิตเหงาๆ คนเดียวที่บ้านขณะรอไปอิตาลี แล้วหัวใจผมก็กระตุกวูบเมื่อทราบว่าคิมหันต์จะบินตอนสิ้นเดือนมิถุนายนซึ่งเหลือเวลาอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์
“พอถึงแล้วจะรีบโทรหานะ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกนายทำธุระของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนเถอะ” ผมพยายามพูดเสียงราบเรียบเป็ปกติ
“ก็บอกว่าจะโทรหาไง”เขาพูดเหมือนเด็กเอาแต่ใจ แต่นั่นยิ่งทำให้ผมคลั่งไปกันใหญ่
“ตามใจ”ผมยิ้ม
ทุกครั้งหลังวางสายผมมักยืนเหม่อลอยทบทวนสิ่งที่คุยกัน ทว่าครั้งล่าสุดนั้นนานกว่าปกติ คงจะดีไม่น้อยถ้าได้จูบเขาอีกสักครั้งก่อนที่คิมหันต์จะบินข้ามน้ำข้ามทะเลผมได้แต่คิดขณะเดินไปร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับทุกคนในห้องครัว
ผมได้สติกลับมาตอนที่รถตกหลุมจนผู้โดยสารก้นลอยจากเบาะ น้ากรพามาเส้นทางลัดที่ขรุขระและลำบากกว่าปกติจนเมื่อขับมาจนสุดถนน เราจึงพบกับโรงงานขนาดใหญ่มุงหลังคาสังกะสีสีเขียว ตั้งอยู่กลางลานคอนกรีตขนาดกว้างขวางโดยมีรั้วลวดหนามขึงล้อมอาณาเขตไว้ชั่วคราว เราทั้งสี่ลงจากรถมายืนข้างนอก
“ที่นี่แหละโรงงานผลิตผลไม้กระป๋องศรีราพันธ์ เพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่นานเอง” น้ากรบอกอย่างตื่นตาพลางทอดมองสิ่งก่อสร้างเบื้องหน้า
“น้ากรจะได้มาทำงานที่นี่ไหมคะ”มาลีถามอย่างตื่นเต้น พ่อบ้านก้มมองเด็กหญิงอย่างเอ็นดู
“น้าไม่ได้มาหรอกงานของน้าอยู่ที่บ้านใหญ่โน้น”
“เราเข้าไปข้างในได้ไหมครับ”อนุชาชะเง้อชะแง้ไปยังประตูเหล็กทาสีน้ำเงินที่ปิดสนิท
“ไม่ได้หรอก คุณนพยังไม่เปิดใช้งานที่นี่เลยไว้ถ้าเปิดแล้วน้องนุชาลองขอพ่อมาเที่ยวดูนะ”
ฉะนั้นผมกับเด็กๆ จึงทำได้แค่เดินสำรวจรอบ ๆ เท่านั้น ซึ่งถ้าให้ว่าตามตรงก็ไม่มีอะไรให้น่าตื่นเต้นเท่าไหร่นอกจากงูเขียวตัวหนึ่งที่รีบเลื้อยหนีเข้าพงหญ้าเมื่อน้ากรขว้างก้อนหินใส่มัน
เราทั้งหมดกลับขึ้นรถกระบะในอีกสิบหน้านาทีต่อมาก่อนจะวนรถกลับทางเดิมเพื่อมาส่งพวกเราที่บ้าน ซึ่งกว่าจะมาถึงก็เย็นแล้ว เด็ก ๆ ผู้หิวโซต่างรีบวิ่งแจ้นเข้าบ้านส่วนผมยังคงยืนอยู่ข้างนอก มองดูแสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องต้นไม้ รั้วหินซ้อนและตัวบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้
หัวใจของผมพองโตขณะมองรอบๆ ทุกครั้งที่มองทุกอย่างจากตรงนี้บรรยากาศบางอย่างจะชวนให้นึกถึงตอนไปเที่ยวบ้านของคิมหันต์ที่กรุงเทพฯ คิดถึงกลิ่นสนามหญ้าสีฟ้าของน้ำในสระ สายลมร้อนอ้าวที่พัดผ่านระเบียงและกระดานหมากรุกที่วางทิ้งไว้ทั่วทุกมุมบ้าน ส่วนผมกับเขาคงกำลังกอดรัดกันอยู่ในห้องนอนบนชั้นสองก่อนใครคนหนึ่งจะเป็ฝ่ายเอ่ยถามว่า “เย็นนี้จะกินอะไรดีนะ”
มันช่างเหมือนความฝันเสียนี่กระไร ทั้งเหตุการณ์ในอดีตและปัจจุบัน พระเ้าได้ทรงมอบทุกสิ่งที่ผมปรารถนาให้จนหมดประทาน่เวลาที่ดีและเลวร้ายทรมาน สอนให้เรียนรู้และเข้าใจชีวิตมนุษย์อันเปราะบางผ่านประสบการณ์มากมาย
ผมถามตัวเองเสมอว่า“ฉันสมควรได้รับสิ่งเหล่านี้จริง ๆ หรือ?”
แต่เมื่อนึกย้อนถึงสิ่งที่ผมเคยผ่านมามันก็ง่ายมากที่จะตอบกลับตัวเองว่า “ใช่ ฉันสมควรได้รับมัน ฉันคู่ควรกับชีวิตที่ดี”
ขอบคุณพระเ้าสำหรับทุกอย่างและขอบคุณตัวเองที่มีความอดทนและไม่หนีออกจากบ้านเณรไปเสียก่อน จนในที่สุดผมก็ได้มายืนอยู่ตรงนี้สถานที่วิเศษสุดที่เรียกว่าบ้าน
หลายเดือนหลังการสอบเอ็นทรานซ์ผ่านไปจนมาถึงวาระของการประกาศผลอันลุ้นระทึกผ่านทางโทรทัศน์ผม กับพ่อแม่บุญธรรมนั่งเฝ้าติดตามผลจนถึงดึกดื่น เมื่อได้ยินรหัสที่นั่งและชื่อของตัวเองดังมาจากลำโพงผมถึงกับะโลุกขึ้นโห่ร้องเสียงดังลั่นบ้าน พ่อกับแม่รีบเข้ามากอดด้วยความดีใจ สักพักอนุชากับมาลีก็เปิดประตูห้องนอนออกมาท่าทางงัวเงียผมวิ่งเข้าไปรวบตัวน้อง ๆ เข้ามากอด
“พี่สอบติดแล้วพี่สอบติดแล้ววววว” ผมเขย่าเด็กทั้งสองจนหัวโยกหัวคลอน
“ติดอารายเหรอ”มาลีถาม ดวงตาหรี่ปรือ
“พี่สอบติดมหา’ลัยแล้ว!”
“ดีใจด้วยครับพี่รัน”อนุชาพึมพำแสดงความยินดี แล้วเด็กชายกับเด็กหญิงก็กลับไปนอนต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เช้าวันต่อมาผมรีบโทรศัพท์ไปแจ้งข่าวดีกับคนทางจังหวัดอ. ทั้งคุณพ่ออรรถพลกับบรรดาพี่เลี้ยง ก่อนจะต่อสายไปถามข่าวคราวจากตงเปียนกับปราการเราผลัดกันแสดงความยินดียกใหญ่หลังรู้ว่าทุกคนสอบติดคณะอันดับหนึ่ง จากนั้นผมก็เขียนจดหมายถึงธิดาและฝากน้ากรเอาเข้าไปส่งในตัวเมือง
ขณะนั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนผมแทบอดใจไม่ไหวที่จะโทรไปบอกคิมหันต์ แต่เนื่องด้วยเวลาท้องถิ่นที่ห่างกันประมาณหกชั่วโมงผมจึงต้องคอยจนถึงตอนบ่ายกว่าจะได้ลงไปข้างล่างและยกหูโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง
“ยินดีด้วยนะโล่งใจแล้วล่ะสิ”
“อื้อใช่ตัวเบาเลยล่ะ ขอบใจมากนะ” ผมพูดเสียงชื่นบาน
จากนั้นก็เล่าข่าวคราวของตงเปียนกับปราการให้อีกฝ่ายรับทราบ
“แล้วเื่มหา’ลัยของนายล่ะเป็ไงบ้าง”ผมถาม หลังจากคิมหันต์แสดงความยินดีแก่เพื่อน ๆ
“ยังรอจดหมายประกาศผลอยู่เลยแต่คิดว่าน่าจะได้ภายในอาทิตย์นี้แหละ” เขาบอก
“นายติดแน่นอนอยู่แล้ว”
“อืมไม่รู้สิ คนอื่นเก่ง ๆ มีตั้งเยอะแยะ”
“นายก็เก่ง”ผมบอกอย่างมั่นใจ “ไม่ต้องเครียดนะ”
“อือ แต่ตอนนี้กำลังปวดหัวเลย”
“กินยาหรือยัง”ผมเริ่มเป็ห่วง
“กินไปก็ไม่หายหรอก”เขาทำเสียงเ้าเล่ห์ “อาการนี้จะหายก็ต่อเมื่อได้ยินแฟนบอกรักเท่านั้น”
“ฝันไปเถอะ” ผมหูร้อนขึ้นมาทันที
“โอ้ยยยยย มันลามมาที่เบ้าตาแล้วโอ้ยยยยย ปวดจี๊ดเลย!”
“ปวดให้ตายไปเลย”ผมยิ้มกว้างอยู่หลังหูโทรศัพท์
“โหยใจร้ายจัง” เสียงปลายสายตอบกลับอย่างผิดหวัง “ถ้าตายขึ้นมาจริง ๆ ระวังจะเสียใจ”
ผมหัวเราะร่วนก่อนจะชวนคิมหันต์คุยเื่ที่ท่องเที่ยวในละแวกที่เขาอาศัยอยู่
ตกเย็นมีการจัดงานเลี้ยงฉลองที่บ้านศรีราพันธ์น้ากรกับป้าแวว (แม่ของน้ากร) เดินจนหัวหมุนกับการตระเตรียมข้าวของ พ่อแม่บุญธรรมเชิญบรรดาญาติเพื่อนฝูงและคนงานในไร่ให้มาร่วมสังสรรค์ ผมเกรงใจมากแต่ก็มีความสุขมากในเวลาเดียวกันไม่เคยมีใครจัดงานเลี้ยงใหญ่โตขนาดนี้ให้ผมมาก่อนเลย ผมนั่งร่วมโต๊ะกับญาติบุญธรรมที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาพลางมองทุกคนกิน ดื่มและร้องเพลงผ่านเครื่องขยายเสียงอยู่ในลานหน้าบ้าน โดยมีอนุชากับมาลีวิ่งเล่นรอบๆ กับเด็กคนอื่น ๆ
กว่างานเลี้ยงจะเลิกก็เลยเที่ยงคืนไปแล้วผมยืนเกาะขอบหน้าต่างห้องนอน ทอดมองต้นไม้ใบหญ้าเบื้องล่างที่ดำเหมือนสีน้ำหมึกด้วยดวงตาหรี่ปรือท้องฟ้ามีดาวโผล่ให้เห็นประปราย ส่วนดวงจันทร์หลบซ่อนอยู่หลังหมู่เมฆอันมืดทึบ ผมกระชับเสื้อกันหนาวเมื่อลมเย็นระลอกหนึ่งพัดวูบเข้ามาพลันรู้สึกใจแป้วอย่างบอกไม่ถูก
ก้าวแรกของการเป็ผู้ใหญ่กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้วชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยคงสนุกน่าดู แต่ก็ไม่รู้ว่าผมจะสามารถเอาตัวรอดที่กรุงเทพฯได้หรือไม่ อีกอย่างผมเริ่มกังวลว่าอาจเสียผู้เสียคนเพราะอิสระที่มีมากเกินไป ผมคงทนไม่ได้แน่หากต้องหอบกระเป๋ากลับมาที่ไร่ศรีราพันธ์เผชิญหน้ากับสายตาผิดหวังของพ่อแม่บุญธรรมที่แสนใจดี
ผมยกมือลูบหน้าสลัดความคิดแย่ ๆ ออกไป
ผมต้องเรียนให้จบมีงานทำ เก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ เพื่อสร้างอนาคต นั่นแหละคือเป้าหมาย และถ้าหากโอกาสเอื้ออำนวยผมจะบินไปหาคิมหันต์ที่อิตาลี อยู่ที่นั่นสักสัปดาห์ ตระเวนเที่ยวให้ทั่วทุกที่ที่อยากไปกินอาหารทุกอย่างที่ไม่เคยกินมาก่อน ก่อนจะตบท้ายค่ำคืนนั้นด้วยการเต้นรำในบาร์เล็กๆ สักแห่งที่ผู้คนไม่คิดจะสนใจมองเรา
ผมยิ้มให้กับความคิดนี้ขณะก้าวขึ้นเตียงนอนอันอบอุ่นและนั่นเป็คืนแรกในรอบหลายวันที่ผมเข้าสู่ห่วงนิทราโดยไม่เสียน้ำตาให้กับความคิดใดๆ
5K
