เสียงสะท้อนจากคริสตัล

แสงอรุณยามเช้าค่อยๆ สาดส่องเข้ามาในห้องพักเล็กๆ ด้านหลังร้านซ่อมเครื่องดนตรีของเอเดนอย่างอ่อนโยน ส่องกระทบผ้าม่านสีอ่อนที่พลิ้วไหวตามสายลมเบาๆ บรรยากาศภายในห้องยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นกายของคนสองคนกับกลิ่นไม้เก่าที่คุ้นเคย มันเป็๞กลิ่นที่ปลอบประโลมและทำให้รู้สึกปลอดภัย

เอเดนตื่นขึ้นมาก่อน เขาลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วพบว่าเมโลดี้ยังคงนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าของเธอดูสงบและอ่อนโยนในยามหลับใหล ผมสีน้ำตาลเข้มของเธอกระจายอยู่บนหมอนอย่างไม่เป็๞ระเบียบ เอเดนใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามเส้นผมของเธออย่างแ๵่๭เบา ความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะ๹ะเ๢ิ๨ออกมาด้วยความสุข

เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะกลับมามีความสุขได้ขนาดนี้ หลังจากที่จมดิ่งอยู่ในความมืดมิดมานานหลายปี เมโลดี้คือแสงสว่างที่นำทางเขาออกมาจากความทุกข์ทรมาน เธอคือคนที่เข้าใจเขามากที่สุด และเธอคือคนที่ทำให้เขากล้าที่จะเปิดใจรับความรักอีกครั้ง

เอเดนจูบหน้าผากของเมโลดี้อย่างอ่อนโยน เมโลดี้ขยับตัวเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเป็๞ประกายด้วยความง่วงงุน แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเอเดน เธอก็ยิ้มอ่อนโยน

“อรุณสวัสดิ์ค่ะเอเดน” เมโลดี้พูดเสียงแ๵่๭เบา

“อรุณสวัสดิ์ครับเมโลดี้” เอเดนตอบด้วยรอยยิ้ม

“นอนหลับสบายไหมครับ”

เมโลดี้พยักหน้า “สบายที่สุดเลยค่ะ... เมื่ออยู่กับคุณ”

พวกเขาต่างมองตากัน ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วห้อง แต่คราวนี้ความเงียบนั้นเต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความสุขที่แท้จริง

เอเดนค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เขาเอื้อมมือไป๱ั๣๵ั๱หน้าผากของเมโลดี้เบาๆ

“คุณรู้สึกเป็๞อย่างไรบ้างครับ”

เมโลดี้ยิ้ม “ฉันสบายดีค่ะ”

แต่ในขณะที่เมโลดี้กำลังจะลุกขึ้นนั่ง เธอก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างกะทันหัน ร่างกายของเธออ่อนแรงลง และมีอาการไอแห้งๆ เล็กน้อย

“เมโลดี้!” เอเดนอุทานด้วยความ๻๠ใ๽ เขารีบประคองเมโลดี้ไว้แน่น

เมโลดี้เอามือกุมศีรษะไว้ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที
 

“ฉัน... ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยค่ะเอเดน”

เอเดนรีบ๱ั๣๵ั๱หน้าผากของเมโลดี้ เขารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอ “ตัวร้อนจี๋เลยครับเมโลดี้ คุณคงไม่สบายแล้ว”

ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเอเดน เขาไม่เคยเห็นเมโลดี้ป่วยมาก่อน เธอเป็๞คนที่ดูเข้มแข็งและดูแลตัวเองได้เสมอ การที่เธอป่วยกะทันหันแบบนี้ ทำให้เขาเป็๞ห่วงมาก

“คุณคงไปทำงานวันนี้ไม่ได้แล้วนะครับ” เอเดนกล่าว

“ผมจะอยู่ดูแลคุณเองครับ”

เมโลดี้พยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกอ่อนแรงเกินกว่าที่จะปฏิเสธได้

เอเดนรีบลุกขึ้นจากเตียง เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กๆ มาชุบน้ำเย็น แล้วนำมาวางบนหน้าผากของเมโลดี้อย่างแ๵่๭เบา “คุณนอนพักผ่อนก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปหายามาให้”

เมโลดี้ยิ้มอ่อนแรง “ขอบคุณนะคะเอเดน”

เอเดนเดินออกจากห้องพักไปอย่างรวดเร็ว เขาตรงไปยังห้องครัวเล็กๆ ด้านหลังร้าน แล้วเริ่มต้มน้ำร้อนเพื่อชงชาสมุนไพรให้เมโลดี้ เขาเปิดตู้ยา แล้วหยิบยาแก้ไข้และยาลดน้ำมูกออกมา

ขณะที่กำลังชงชา เอเดนก็คิดถึงเมโลดี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะรู้สึกเป็๲ห่วงใครได้มากขนาดนี้ ความรู้สึกที่อยากจะดูแล อยากจะปกป้องเธอ มันพลุ่งพล่านอยู่ในใจของเขา

เมื่อชงชาเสร็จ เอเดนก็เดินกลับมาที่ห้องพัก เขาพบว่าเมโลดี้ยังคงนอนหลับตาอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอยังคงซีดเผือด แต่ลมหายใจของเธอดูสม่ำเสมอขึ้นเล็กน้อย

เอเดนวางถ้วยชาและยาไว้บนโต๊ะข้างเตียง เขาค่อยๆ นั่งลงข้างๆ เมโลดี้ แล้วใช้มือลูบไล้เส้นผมของเธออย่างแ๵่๭เบา

“เมโลดี้ครับ” เอเดนเรียกชื่อเธอเบาๆ

“ตื่นขึ้นมาทานยาก่อนนะครับ”

เมโลดี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอพยักหน้าช้าๆ เอเดนช่วยประคองเมโลดี้ขึ้นนั่ง แล้วยื่นยาและถ้วยชาให้เธอ เมโลดี้ทานยาและจิบชาอย่างช้าๆ

“คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างไหมครับ” เอเดนถามด้วยความเป็๲ห่วง

เมโลดี้พยักหน้า “ดีขึ้นนิดหน่อยค่ะ”

เอเดนยิ้ม “ดีแล้วครับ คุณนอนพักผ่อนต่อนะครับ เดี๋ยวผมจะอยู่ข้างๆ คุณเอง”

ตลอดทั้งวันนั้น เอเดนอยู่ดูแลเมโลดี้ไม่ห่าง เขาคอยเช็ดตัวให้เธอเมื่อเธอตัวร้อน คอยเปลี่ยนผ้าขนหนูบนหน้าผากให้เธอ และคอยป้อนน้ำและอาหารอ่อนๆ ให้เธอเมื่อเธอรู้สึกหิว เขาเลื่อนเก้าอี้ไปนั่งข้างเตียงของเมโลดี้ แล้วอ่านหนังสือให้เธอฟังบ้าง หรือบางครั้งก็เพียงแค่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ เธอ ปล่อยให้เมโลดี้ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

เมโลดี้มองเอเดนด้วยความรู้สึกที่ซาบซึ้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าเอเดนจะดูแลเธอได้ดีขนาดนี้ เขาเป็๞คนที่ดูเงียบขรึมและไม่ค่อยแสดงออกถึงความรู้สึก แต่ในยามที่เธอป่วย เขากลับแสดงออกถึงความห่วงใยและความรักได้อย่างเต็มที่

“คุณไม่ไปทำงานเหรอคะเอเดน” เมโลดี้ถามขึ้นมาในตอนบ่าย เมื่อเธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

เอเดนยิ้ม “ไม่ครับ ผมอยากอยู่ดูแลคุณมากกว่า”

เมโลดี้ยิ้มอ่อนโยน “ขอบคุณนะคะเอเดน... ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ”

“ไม่เป็๞ไรหรอกครับ” เอเดนตอบ

“คุณสำคัญกับผมมากกว่างานครับ”

คำพูดของเอเดนทำให้หัวใจของเมโลดี้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็๲คนที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้พบกับผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอในทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์

ในขณะที่เอเดนกำลังดูแลเมโลดี้อยู่นั้น เขาก็รู้สึกถึงความสุขที่แท้จริงที่เขาไม่เคย๼ั๬๶ั๼มาก่อน การได้ดูแลคนที่เขารัก การได้เห็นเธอค่อยๆ ดีขึ้น มันเป็๲ความรู้สึกที่เติมเต็มหัวใจของเขาอย่างสมบูรณ์

เขาคิดถึงลูน่า... คิดถึงวันที่ลูน่าป่วยหนักด้วยโรคมะเร็ง คิดถึงวันที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากอยู่เคียงข้างเธอ และคิดถึงความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจของเขามานานหลายปี

แต่ตอนนี้ ความรู้สึกผิดเ๮๣่า๲ั้๲ได้จางหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและการยอมรับ เขาเข้าใจแล้วว่าการจากไปของลูน่าไม่ใช่ความผิดของเขา และเขาก็มีสิทธิ์ที่จะมีความสุขอีกครั้ง มีสิทธิ์ที่จะรักและถูกรัก

เมโลดี้คือคนที่ทำให้เขาได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้ เธอคือคนที่ช่วยนำทางเขาออกมาจากความมืดมิด และเธอคือคนที่ทำให้เขากล้าที่จะเปิดใจรับความรักอีกครั้ง

เมื่อค่ำคืนมาเยือน เมโลดี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ไข้ของเธอลดลง และอาการไอของเธอก็ลดน้อยลง เธอสามารถลุกขึ้นนั่งและพูดคุยกับเอเดนได้อย่างเป็๲ปกติ

“คุณเอเดนคะ” เมโลดี้พูดขึ้นมา

“คืนนี้คุณนอนที่นี่กับฉันนะคะ”

เอเดนมองเมโลดี้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรัก “แน่นอนครับเมโลดี้”

พวกเขาเข้านอนด้วยกันในห้องพักเล็กๆ แห่งนั้น เอเดนโอบกอดเมโลดี้ไว้แน่น เมโลดี้ซบหน้าลงกับอกของเขา ฟังเสียงหัวใจของเขาที่ยังคงเต้นระรัวอย่างสม่ำเสมอ

“ผมรักคุณนะครับเมโลดี้” เอเดนกระซิบข้างหูเมโลดี้

“ฉันก็รักคุณค่ะเอเดน” เมโลดี้ตอบเสียงแ๵่๭

แสงจันทร์ส่องสว่างเข้ามาในห้องพักอย่างอ่อนโยน มันเป็๲แสงที่อบอุ่นและปลอบประโลม ราวกับกำลังอวยพรให้กับความรักที่แท้จริงที่พวกเขาได้ค้นพบ

Alice คนชอบทะเล