นี่มันแปลกเกินไปแล้วเขาต้องแพ้ทางสกุณางามนางนี้เป็แน่...
เพียงแค่โดนร่างอรชรในคราบชายลากออกมาจากกระท่อมยายเฒ่าวิปลาสนั่นเขากลับไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงขัดขืน หากเป็คนอื่นเพียงแค่แตะมือรับรองว่ากระบี่มีออกจากฝักและเขาไม่มีวันยอมถูกลากจูงราวกับไร้สามารถเช่นนี้
เสียชื่ออดีตขุนนางจากหมู่บ้านปลายน้ำแห่งฉางอันจริงๆ
หยางซุนหยางครุ่นคิดหลังยกมือขึ้นปาดคราบเืเกรอะกรังที่จมูกด้วยความหวั่นวิตกสองครั้งแล้วที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ และเกิดกับคุณชายน้อยแห่งหลิวซือซือคนเดิม
หากมิเรียกบังเอิญคงไม่ได้ หรืออันที่จริงแล้วฟ้าจงใจส่งนางมาให้เขาค้นพบ...
“นี่เ้า” หลิวเสียะกวักมือเรียก
“เรียกข้ารึ”
“อยู่กับเ้าสองคนก็ต้องเป็เ้านั่นเล่า มาดูนี่เร็ว ๆ”
ร่างบึกบึนในชุดสตรีขะมุกขะมอมมองตามเสียงเรียกแล้วถึงกับขมวดคิ้วก่อนจะก้าวยาวๆ มาหยุดยืนเคียงข้างร่างอรชรในคราบชาย นางสูงน้อยกว่าเขาเกือบศอกแต่กลับดูแข็งแรงกว่าสตรีทั่วไปและที่สำคัญสามารถลากจูงเขาให้ตามมาถึงบนเขานี่ได้ย่อมไม่ธรรมดา หากเป็สตรีอื่นมีหวังเป็ลมั้แ่แรกทีเดียว
“เ้าดูนั่น”
“อะไร” อดีตขุนนางหนุ่มถามกลับพลันเหลียวมองรอบ ๆ จึงพบว่าพวกเขาล่วงเลยขึ้นเขามาไกลจนถึงป่าสนะสุดปลายแผนที่ที่เขาและนางมีแล้ว
เพียงหันกลับไปมองก็ต้องแปลกใจด้วยไม่ทันสังเกตว่าป่าสนชื้นแห่งนี้อุดมด้วยสนยืนต้นสูงลิบลำต้นเก่าแก่ของมันปกคลุมด้วยมอส ยิว บนเนินดินที่นางชี้ให้ดูมีร่องรอยคล้ายถูกถางเป็ทางเดินเล็กทั้งแคบสูงชันและอุดมไปด้วยป่าไผ่ดำเป็ระยะเหนือขึ้นไปมองเห็นลิบ ๆ นั่นล้วนเต็มไปด้วยกุหลาบพันปีสีชมพูบานสะพรั่ง
“เ้าเห็นไหม! ดอกไม้นั่นคือกุหลาบพันปีเกิดมาข้ายังไม่เคยเจอของจริงมากมายเช่นนี้เลย” คุณชายน้อยกล่าวเสียงตื่นเต้น“รีบ ๆ เดินเร็วเข้าอย่าชักช้าสิเ้าคนจร”
“ดูเ้าลิงโลดนัก ลืมแล้วหรือไม่ว่าเรากำลังหลงทาง”หนุ่มพเนจรแย้ง
“ข้ารู้แต่ดูแค่ครู่เดียวคงไม่เสียเวลานักหรอก” ร่างอรชรตอบแล้วเดินนำไปหาได้หวาดหวั่น
หยางซุนหยางรับรู้ถึงความผิดปกติเมื่อใบไม้ไหวระริกทั้งที่ลมสักนิดกลับไม่กระดิกจึงได้แต่ทักท้วงนาง “เ้ารอข้าก่อน อย่าเดินเร็วเกินไป ข้าตามเ้าเหนื่อยนัก”
“ข้าว่าที่เ้าชักช้าเช่นนี้เพราะชุดสตรีนั่นมากกว่า”หลิวเสียะหันมาตอบพลางหัวเราะขบขัน “เ้าควรเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือว่าติดใจชุดสตรีเข้าแล้ว”
“เ้าช่างมีอารมณ์ขันที่เห็นข้าดูประหลาดเช่นนี้นะ” หยางซุนหยางตอบยิ้ม ๆ
รอยยิ้มสว่างไสวของโฉมสะคราญตรงหน้าช่างงดงามยิ่งนักเพียงนางยิ้มพลอยทำให้เขายิ้มตามริมฝีปากของนางได้รูปแม้ไม่แต่งแต้มสีชาดแต่ก็เป็สีอ่อนเหมือนดอกท้อช่างน่าทนุถนอมทำให้อดีตขุนนางหนุ่มลอบมองด้วยความเผลอไผลแม้นางจะหันกลับเดินจ้ำนำไปเขาก็ยังหยุดยืนอยู่ราวต้องมนตร์จนไม่ทันรู้ตัวว่าภัยกำลังมา
คุณชายน้อยหยุดเดินเมื่อเสียงสวบสาบด้านหลังเงียบไปก็หันกลับไปมองแล้วดวงตาสดใสเมื่อครู่ก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังอีกฝ่ายมันช่างใหญ่โตน่าเกรงขาม ดวงตามันลุกโชนราวไฟกองใหญ่เพียงเท่านั้นนางก็ร้องด้วยความใ
“เ้าคนจรระวัง! หลบเร็ว”
ซุนหยางสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองพลันต้องร้องอุทาน
“เฮ้ย!”
ร่างบึกบึนะโหนีตัวลอยก่อนที่เ้าร่างั์จะทันพุ่งกระโจนเข้าใส่แต่ถึงอย่างไรก็โดนสะบัดขาฟาดใส่ มันคำรามลั่นแล้วตะปบกรงเล็บลงมาโดยที่หยางซุนหยางไม่ทันรู้ตัวจนล้มคว่ำไม่เป็ท่า
หมีดำร่างทมึนเคลื่อนตัวทั้งเสียงคำรามค้ำศีรษะอดีตขุนนางหนุ่มเอาไว้ร่างของมันใหญ่มหึมาแม้แต่เงายังบังร่างบึกบึนจนมิด
หลิวเสียะหวีดร้องสุดเสียงเมื่อมันโน้มหน้าเข้าหาอีกฝ่ายแล้วก้มตัวฟาดขาหน้าตะปบหนุ่มพเนจรกลิ้งตัวหลบพัลวันแต่ก็ยังโดนเล็บคมตวัดเข้าที่หน้าแข้งจนเือาบ
“ไอ้เ้าหมีบ้า! ทำข้าโมโห”
ร่างบึกบึนในชุดสตรีควักอาวุธที่ซ่อนไว้ในกางเกงใต้กระโปรงจับมากระชับมือแล้วกระเด้งตัวลุกยืนจังก้ามีดสั้นคมวาววับปรากฏแก่สายตาแต่คุณชายน้อยแห่งหลิวซือซือถึงกับผวาร้องลั่นอีกคราเมื่อเห็นอีกฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเพราะหมีั์ตะปบทีเดียวเกือบถึงตัว
“เ้าต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ คิดจะสู้กับหมีั์เช่นนั้นมิเท่ากับตายเปล่าหรอกรึ”
“หากสู้แล้วตายแต่มิสู้อาจไม่มีชีวิตรอดจากถูกหมีตะปบตายข้าเลือกอย่างแรกดีหรือไม่เล่า”
“นี่มันเื่บ้าชัด ๆ” หลิวเสียะสบถ“ข้าต้องสู้กับคนสติวิปลาสไม่พอ ยังต้องมาสู้กับหมีั์อีกเช่นนั้นหรือ”
“แล้วเ้าสู้คนเดียวเสียที่ไหนเล่า”
ร่างอรชรพรูลมหายใจหนักหน่วงเมื่อฟังจบหมีั์สีดำมะเมื่อมเห็นอีกฝ่ายกลิ้งล้มไม่เป็ท่าก็หมายขย้ำซ้ำ
นางเห็นท่าไม่ดีเหลียวมองรอบกายสอดส่ายสายตาหาตัวช่วยพลันเจอเข้ากับเถาวัลย์ขนาดใหญ่ระโยงระยาง
หากไม่ฆ่ามันเพียงแค่จับมันมัดไว้เล่า...
แค่คิดก็เสียเวลานักแล้ว...
จำเป็ที่นางจะต้องเบนความสนใจเ้าหมีั์ให้มาสนใจที่นางก่อนเพื่อให้อีกฝ่ายตั้งตัวคิดได้ดังนั้นนางจึงะโลั่น
“เ้าหมีบ้า! ข้าอยู่นี่”
หมีดำคำรามลั่นเบนสายตามาที่นางมันก้าวเข้าหาแสดงความเป็เ้าถิ่นที่โมโหโกรธาคนรุกรานหลิวเสียะวุ่นกับการดึงเถาวัลย์จนไม่ทันเห็นมันพุ่งปราดเดียวถึงตัว เพียงหันมองมันก็ตะปบวูบเข้าที่หน้านาง
หยางซุนหยางพุ่งตัวะโคร่อมหลังมันสะบัดไปมาแต่มือหนุ่มพเนจรเหนียวยิ่งกว่าสิ่งใด พอตั้งตัวได้มือแข็งแรงก็ปักมีดสั้นเข้าที่คอหมีั์ทันทีมันคำรามก้องป่าก่อนจะทรุดฮวบไป
“หนีเร็ว!” หยางซุนหยางพุ่งปราดเดียวถึงตัวนางที่กำลังสะลืมสะลือเพราะกลิ้งไปหลายตลบ
“จะหนีไปไหนได้ ้านั้นมันเป็...”
ไม่ทันที่คุณชายน้อยจะได้เอ่ยจบอดีตขุนนางหนุ่มก็ะโลงจากหลังหมีั์วิ่งเข้าหาร่างอรชรที่ยืนตะลึงหลังพิงต้นไม้ตาค้างมือยังคงมีเถาวัลย์ที่แกะไม่เสร็จพาออกวิ่งขึ้นเนินไปด้วยกัน
เพียงพ้นแนวสันเขาก็ยั้งฝีเท้าไม่ทันเสียแล้วเพราะทันทีที่ขึ้นสู่จุดสูงสุดบนเนิน เบื้องล่างกลับเป็หน้าผาสูงชัน ด้านล่างเป็แอ่งน้ำขนาดใหญ่มีน้ำตกพาดผ่านสันเขาเป็ระยะทำให้ดินบริเวณปลายเขานั้นอ่อนยวบ
สองร่างเสียหลักร่วงลงไปทั้งที่มือยังกุมกันแน่นหลิวเสียะเกี่ยวเถาวัลย์ติดมือมาจากต้นไม้้าไว้มั่น ส่วนหยางซุนหยางคว้าได้แค่ปลายมือนางอีกมือพยายามยึดแง่งหินใหญ่ริมผาแห่งนั้นเอาไว้ไม่ให้ตกลงไป...
แต่โชคยังช่วย...
หลิวเสียะยึดเถาวัลย์เส้นหนาไว้แน่นที่สุดเท่าที่ทำได้อีกมือคว้าร่างละลิ่วของหยางซุนหยางได้ทัน นางก้มมองเบื้องล่างแล้วถึงกับใจหายถ้าตกลงไปในแอ่งน้ำตกนั่นคงไม่ถึงตายแต่อาจจะตายเพราะความหนาวจับขั้วหัวใจได้
“จับมือข้าไว้แน่น ๆ ห้ามปล่อยเด็ดขาด ข้าจะดึงเ้าขึ้นแข็งใจไว้” นางะโให้คำมั่น
หยางซุนหยางมองหินก้อนโตกลิ้งลงน้ำเสียงดังตูมต่อหน้าแล้วได้แต่หน้าเผือดซีดเขาไม่ได้กลัวความสูงแต่หากให้ร่างเล็ก้าดึงไว้อาจจะตกไปทั้งคู่และอาจหนาวเหน็บจนตาย
“ปล่อยมือข้าเถอะ มิเช่นนั้นเราจะตกไปด้วยกัน”
“เช่นใดกันเล่า เ้าช่วยข้าเอาไว้มากมายข้าย่อมไม่ทิ้งเ้า”
คุณชายน้อยกล่าวพลันฮึดด้วยแรงทั้งหมดที่มีวาดเท้าเกี่ยวแง่งหินมือหนึ่งยึดเถาวัลย์ส่วนอีกมือดึงมือหนุ่มพเนจรที่พยายามตะเกียกตะกายแต่ดูเหมือนหน้าผาจะชันเกินไปจนไร้สิ่งยึดเหนี่ยวอย่างใจ
“เ้าแข็งใจไว้ข้าต้องช่วยเ้าขึ้นมาให้ได้!” นางะโแข่งกับเสียงน้ำตกดวงตากวางกร้าวแกร่งมุ่มมั่นตามที่ให้วาจา
โธ่!... โฉมสะคราญผู้เด็ดเดี่ยว...
อดีตขุนนางหนุ่มฮึดอีกเฮือกมืออีกข้างเอื้อมเกาะปลายโซ่ที่ห้อยคาข้อเท้าคุณชายน้อยแล้วรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อให้มีแรงส่งตัวขึ้นแต่ครั้นเริ่มฮึดพลันก็ต้องตระหนกเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เหนือศีรษะร่างงาม้า
แม้แสงแดดยามเย็นทางทิศตะวันตกจะลับฉับพลันกลายเป็สายฝนตกกระหน่ำราวกับพายุมาแทนที่แต่ร่างทมึน้ายังบ่งบอกลักษณะ จะเป็สิ่งใดไปไม่ได้นอกจาก
ไอ้หมีั์ราวีไม่เลิก!
“คุณชายข้าว่าขึ้นไปก็ตายสู้มิขึ้นอาจไม่ตาย”
“เ้าว่าอะไรนะ!” คุณชายน้อยะโกลับ“แข็งใจไว้อย่ายอมแพ้ หากเ้าตกข้าก็จะตกกับเ้า”
“ข้าหาได้ยอมแพ้ไม่ แต่ว่า...” หยางซุนหยางะโลั่นดวงตาจับจ้องเหนือร่างงามสลับกับแอ่งน้ำตกเบื้องล่าง ก่อนตัดสินใจ
“โดด!”
++++++++++++++++++
ขอฝากนิยายด้วยค่า ^^
1K
