ARC I: Sand and Grass
บทที่ 9: Edrin (2/2)
และแววตาคู่นั้น...จะไม่มีวันที่ข้าจะสามารถลืมมันได้ตลอดชีวิต...
ข้าพยายามก้มลง ใช้ร่างกายของข้าโอบกอด Elena เอาไว้เท่าที่จะทำได้
แม้แต่เปล่งเสียงออกมาเพื่อปลอบเธอ ข้ายังไม่สามารถที่จะทำได้ ตัวข้าสั่น ขาของข้าไม่ขยับ ลมหายใจเข้าและออกไม่เป็จังหวะ
ทำได้เพียงหลับตาแล้วกอดน้องสาวของข้าเอาไว้แน่น และจู่ๆ ....เสียงทั้งหมดก็เงียบลง เหมือนก่อนหน้าที่ข้าอยู่ในบ้าน
มันถูกแทนที่ด้วยเสียงคลื่นทะเลที่กระทบกับเรือ เสียงไม้ลั่นยามลมพัดพาให้ใบเรือกางสะไว
พุ่งไปด้วยความเร็ว แหวกร่องคลื่นทะเลราวกับว่ามันบินได้ ข้ารับรู้ถึงร่างเล็กๆ ในอ้อมกอด
ตัวสั่น และเย็นเฉียบ ข้าลืมตาอีกครา และที่อยู่ตรงหน้าคือน้องสาวข้าในสภาพที่ดูไม่ดีนัก
"พี่ Edrin ข้าหนาว...ข้าวหิว...ข้าคิดถึงแม่..."
Elena กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูสิ้นหวังอย่างที่สุด
"เ้าจะไม่เป็ไร Elena ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ข้าจะไม่ยอมให้เ้าเป็อะไร ข้า..สัญญา"
ข้ากล่าวตอบเธอ แม้ในจะรู้ชัดว่าตัวข้าเอง คงทำอะไรไม่ได้แม่แต่น้อย มันเป็คำโกหกของเด็ก ที่หวังว่าน้องสาวของตนจะหายกังวล
"ไอ้เด็กหนุ่มนี่ หน้าตาคุ้นๆ จังโว้ย"
เสียงฝีเท้าหนึ่งดังใกล้เข้ามาหาข้าเรื่อยๆ พลางพูดถึงใครสักคน และข้าหวังว่าจะไม่ใช่ข้า
มันหยุดอยู่เื้ัของข้า และย่อตัวลงอยู่ระดับเดียวกัน กระชากผมข้าอย่างแรงจนข้าล้มลง
"ใช่จริงๆ ด้วย ไอ้เด็กนี่คือลูกของอีนั่นจริงๆ หว่ะ ฮ่าๆๆๆ"
มันพูดขึ้นมา พลางหัวเราะชอบใจกับพรรคพวกบนเรือ
"ข้าจำหน้าเ้าได้ ที่ชายหาด เด็กที่วิ่งหนีหางจุกตูดนั่น"
"รู้อะไรไหม แม่เ้าหน่ะไอ้หนู อย่างเด็ดเลยนะ ฮ่าๆๆ นางร้องหาชื่อ Edrin กับ Elena ก่อนนางจะตายด้วยล่ะ"
มันพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติ ราวกับว่าสิ่งที่มันทำกับแม่ของข้าคือเื่ที่สมควร
ข้ากัดฟันแน่น ด้วยความโกรธ ก่อนจะลุกขึ้น ะโอย่างสุดเสียง และกระโจนเข้าใส่มัน
กัดเข้าที่ใบหูของมันจนขาดกระจาย เืของมันสาดเต็มพื้น และหน้าของข้า
ข้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นเืที่ติดอยู่ในปาก และเสียงกรีดร้องของมันที่เ็ป ก่อนที่ข้าจะบ้วนใบหูโสโครกของมันทิ้ง
"ไอ้เด็กเวรนี่ ข้าจะฆ่าเ้า!"
มันตั้งตัวได้ และกำลังจะเข้ามาจัดการข้า แต่มีมือขนาดใหญ่มันหยุดมันไว้
"หยุดทำเื่โง่ๆ นี่ซะ เ้าจะทำให้สินค้าเสียหาย"
มันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง แต่ดุดัน
มันหันมามองข้า ที่หน้าและตัวเปื้อนเื ก่อนจะย่อตัวลงระดับเดียวกับข้า พลางหยิบใบหูของไอ้สารเลวนั่นขึ้นมา
"เ้าทำได้ไม่เลว สำหรับเด็กอายุราวๆ 10 ขวบ...ข้ารู้สึกถูกใจเ้านะไอ้หนู...เ้าชื่ออะไร"
"Edrin"
ข้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูไร้อารมณ์ แม้ในใจข้าจะกลัวจนแทบจะไม่กล้าขยับ แต่สิ่งที่แสดงออกนั้นมันกลับตรงกันข้าม
"งั้นหรอ...เป็ชื่อที่ดู...มีพลัง...เ้ามีแววตาที่แตกต่าง และไม่ใช่ทุกคนจะมีมัน"
มันกล่าวพร้อมมองเข้ามาในตาข้า ก่อนจะโยนใบหูของไอ้สารเลวตัวนั้นทิ้งลงทะเลหน้าตาเฉย
"หัวหน้า นั่นหูข้านะ!!"
"หุบปาก"
มันตวาดกลับ จนทุกอย่างบนเรือพลันเงียบลง
"นี่ Edrin....ข้าจะให้รางวัลเ้าสำหรับความเด็ดเดี่ยวนี่...เ้าจะไม่ถูกขายเป็ทาส แต่เ้าจะเป็ตัวเดิมพันของข้าที่สังเวียนเื"
"ข้าไม่สนสังเวียนห่าอะไรนั่น...เ้าจะทำอะไรกับข้าก็แล้วแต่...อย่าแตะต้องน้องสาวข้า"
ในตอนนั้นข้าไม่รู้ในหัวคิดสิ่งใด คำพูดนี้มันหนักราวกับจะทับให้ข้าจมทะเล เหมือนกับว่าข้าได้ท้าทายกับความตายที่อยู่เบื้องหน้า
"ดูมันพูดเข้าสิ....พวกเ้าได้ยินไหมวะ..."
"ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆ"
มันกล่าวกับลูกน้อง และตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่ดังไปทั่วลำเรือ
"ข้าจะฆ่าเ้า...สักวันหนึ่ง...ข้าจะต้องแก้แค้น...."
ข้าะโขึ้นมาด้วยความโกรธแค้น จ้องเขม็งตาไม่กะพริบ
"พวกเ้าฟังไว้...มันบอกจะฆ่าข้าด้วยว่ะ ฮ่าๆๆ"
ไม่กี่อึดใจหลังมันพูดจบ มันหันมาบีบคอข้าด้วยมือข้างเดียว มือใหญ่ๆ ของมัน บีบรัดลำคอข้า ราวกับว่าเป็งูตัวั์ที่กำลังรัดกินเหยื่อ
ข้าเจ็บ ข้าร้องไห้ ข้าหายใจไม่ออก แต่สายตามของข้ายังจ้องมองมันไม่หยุดด้วยความแค้น
มันยกข้าขึ้นจนตัวลอยเหนือพื้น และยิ้มอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า
"ถ้าเช่นนั้นจงจดจำชื่อของข้า...Varik Hardrada"
"แห่ง the Blacktide"
มันปล่อยข้าลงหลังจากยกข้าลอยเหนือพื้นด้วยมือเพียงข้างเดียว จนข้าล้มลงนอนกองกับพื้น
และจากนั้นข้าก็โดนมันเตะเข้าที่ท้องอย่างจัง จนกระเด็นไปยังจุดเดิมที่ข้าเคยอยู่
Elena คลานเข้ามาดูข้า เธอร้องไห้ไม่หยุดและกอดข้าไว้แน่น ท่ามกลางเสียงหัวเราะของพวกมัน
"Varik Hardrada ...the Blacktide"
ข้าพูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมมือที่กำแน่น และในคืนเดียวกันนั้นเอง Elena ที่อาการไม่ดีนัก ก็เริ่มแย่ลง ไม่มีแรง และมีไข้สูง
"เ้าต้องไม่เป็ไร Elena ข้าอยู่นี่แล้ว"
ข้าพูดกับนางเพื่อไม่ให้นางหมดสติ พร้ะโกนดังลั่นเพื่อขอความช่วยเหลือ
และมีเพียงแต่เสียงของคลื่น และลมทะเลที่ตอบข้ากลับมา...
"เอะอะเสียงดัง น่ารำคาญจริงโว้ย ไอ้เด็กเวร"
เสียงของหนึ่งในพวกมัน ะโตอบข้ากลับมาจากด้านหน้าเรือ
พวกเด็กในหมู่บ้านที่ถูกจับมาบนเรือ รวมถึงเด็กจากที่อื่นที่โดนจับมาระหว่างทาง ต่างก็หลบหน้าข้ายามที่ข้ามองพวกเขา
"เ้าควรเงียบ...ก่อนที่เราจะซวยกันหมด"
หนึ่งในเด็กที่ถูกจับมา กระซิบบอกกับข้า แต่ในตอนนั้นข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เพราะน้องสาวของข้ากำลังจะสิ้นใจในอ้อมแขน
"Varik Hardrada ได้โปรด....ช่วยน้องสาวข้าด้วย...นางกำลังจะตาย..."
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น ค่อยๆ เดินใกล้เข้ามาข้าเรื่อยๆ
"เ้าแหกปากเสียงดัง จนข้ากับลูกน้องแทบจะนอนไม่ได้..."
มันพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบ ไร้อารมณ์
"ได้โปรดขึ้นฝั่ง...ช่วยน้องข้าด้วย...ได้โปรด Varik"
ข้าขอร้องมันอย่างไม่มีทางเลือก แต่แววตาของมันกลับมองมาราวกับว่าน้องของข้าเป็สินค้าที่หมดสภาพ และไร้ราคา...
"ถ้าอยากให้ข้าขึ้นฝั่ง...ก็ลองฆ่าข้าให้ได้ดูสิ อย่างที่เ้าปากดีไว้เมื่อตอนกลางวัน..."
ทันทีที่มันพูดจบ ข้าพุ่งเข้าใส่มันอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่ทั้งหมดนั่น..มันไร้ความหมาย
ด้วยกำลังของข้าตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับการวิ่งไปหาความตายที่ยืนปักหลักอย่างเยือกเย็น
ข้าหมดแรง บอบช้ำ และที่เจ็บใจที่สุดคือ มันไม่ทำร้ายอะไรข้าแม้แต่นิด เพียงแค่หลบ และทำให้ข้าเสียหลักล้มลง
ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า...
"พี่ Edrin..."
เสียงของน้องข้าดังขึ้นมา ข้าทิ้งทุกสิ่งและกลับไปหาเธอ กอดเธอไว้ในอ้อมแขน
"Elena ข้าอยู่นี่แล้ว ได้โปรดอย่าเป็อะไรนะ...ได้โปรด..."
"พี่...E...dri..n...หนูไม่ไหว...แล้ว...หนูอยากกลับบ้าน...หนูคิด..ถึ...ง..แม่...."
นี่คือคำพูดสุดท้ายของ Elena ก่อนนางจะสิ้นลมหายใจในอ้อมแขนของข้า ทิ้งข้าไว้ในความเงียบเพียงลำพัง...
ความรู้สึกนี้มันทำเอาข้าพูดอะไรไม่ออก ไม่มีแม้กระทั่งน้ำตา และมันหนักอึ้งราวกับว่าจะกดข้าให้จมสู่ก้นทะเล
เสียงฝีเท้าของมัน ใกล้เข้ามา หยุดอยู่เื้ัข้า มันกระชากคอข้า ออกจากร่างอันไร้ลมหายใจของ Elena
และจากนั้นมันจับเธอยกขึ้น
"อย่า Varik! ...ได้โปรด...อย่าทำแบบนี้"
ข้าอ้อนวอนมัน ร่างกายข้าไม่มีแม้กระทั่งแรงจะลุกไปหยุดมันด้วยซ้ำ
"สินค้าที่ไร้ประโยชน์ มันหนักเรือข้า..."
น้ำเสียงของมันพูดออกมาราวกับว่าน้องสาวข้านั้นเป็เพียงเศษขยะ ที่เป็ได้แค่อาหารปลาทะเล
มันโยนร่างของ Elena ลงทะเลอย่างเืเย็น โดยที่ข้าทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
"จับมันมัดไว้กับเสากระโดงเรือ อย่าให้มันทำอะไรบ้าๆ"
มันสั่งลูกน้องให้มัดข้าเอาไว้ เพราะกลัวว่าข้าจะะโน้ำตาม Elena ไป
คืนนั้นจบลงด้วยความเศร้าจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่มีแม้น้ำตาสักหยด
มีแต่ความรู้สึกของข้าที่...ทำอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย เช่นเดียวกับตอนที่อยู่ชายหาด เช่นเดียวกับตอนที่อยู่ในหมู่บ้าน
และข้าก็หลับไปเพราะร่างกายของข้ามาถึงขีดจำกัดของมัน...
เสียงทุกอย่างมันเงียบลงอีกครั้ง ไม่มีเสียงคลื่นทะเล ไม่มีเสียงลมปะทะใบเรือ หรือเสียงฝีพายที่กระทบน้ำ
มีเพียงความเงียบ และความมืดมิดที่หาจุดสิ้นสุดมิได้
และข้าก็ลืมตาตื่นขึ้น ในคุกโสโครก ที่มีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันกับข้า นั่งอยู่หลายสิบคน กลิ่นเหงื่อ กลิ่นฉี่... รวมถึงกลิ่นเหม็นประหลาดที่ข้าไม่สามารถอธิบายมันได้ มันคละคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณห้องขัง
ข้าเริ่มมองไปรอบๆ เด็กบางคนหวาดกลัวจนตัวสั่น บางคนร้องไห้ไม่หยุด และบางคนนิ่งจนทำเอาข้าขนลุก
ข้ามองไปยังเด็กคนหนึ่งที่กำลังก้มหน้าร้องไห้ พยายามที่จะเดินเข้าไปใกล้
แต่ทันทีที่เขาเห็นข้า...เขากลับพยายามถอยหนี...
ไม่นานนัก มีเสียงฝีเท้าดังก้องที่โถงทางเดินหน้าห้องขัง... ปรากฏเป็ชายร่างใหญ่ที่ข้าไม่วันลืมชื่อของมัน
"Varik...Hardrada"
ข้าพูดขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะเดินไปหามัน มีเพียงแค่ลูกกรงเหล็กเพียงเท่านั้นที่ขวางข้ากับมันเอาไว้
ข้าจ้องมองมันอยู่อย่างนั้น ด้วยสายตาที่นิ่งแต่แฝงไปด้วยความแค้น
มันหยุดอยู่ตรงหน้าข้า จ้องมองมาในตาข้า แล้วพูดขึ้นว่า
"แววตาแบบนี้ของเ้า มันกลับมาแล้ว..."
"ดี เพราะข้าวางเงินเดิมพันไว้สูงลิบ"
"แล้วก็...อย่าตายง่ายๆ ล่ะ Edrin"
มันพูดจบแล้ว ก็เดินออกไปเหมือนกับว่าข้าเป็เพียงแค่อากาศ...
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหลายสิบก็ดังก้องโถงทางเดิน ผู้คุมพร้อมอาวุธครบมือ เปิดประตูห้องขัง
และกวาดต้อนพวกเด็กๆ ทุกคน ให้เดินออกไป รวมถึงข้า
มันเป็ทางเดินแคบๆ มืดและเหม็นอับ ทอดยาวไปจนเห็นบันไดทางขึ้นที่มีแสงส่องลงลงมาเล็กน้อย
เสียงของผู้คนที่โห่ร้อง อย่างบ้าคลั่งดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อข้าเดินเข้าใกล้ปลายทาง ราวกับว่ากำลังเฝ้ารอการแสดงบางอย่าง
และเมื่อเดินโผล่พ้นบันไดนั่น ภาพที่ปรากฏตรงหน้า คือฝูงชนมากมายเกินกว่าจะนับ กำลังโห่ร้องเสียงดังเหนือหัวของข้า
จนทำเอาเด็กบางคนที่อยู่ในขังห้องเดียวกันขาสั่น บางคนร้องไห้ฟูมฟาย บางคนถึงกับฉี่ราดรดกางเกง
พื้นที่ตรงนี้เป็ลานโล่งรูปวงกลมขนาดใหญ่ ปูพื้นด้วยทรายหยาบๆ และรอยเืแห้งๆ อยู่เต็มไปหมด ผนังด้านข้างมีหนามแหลม
มีซากศพที่ถูกเสียบแทงด้วยหนามแหลมพวกนั้นอยู่ 4 ถึง 5 ศพ ที่ข้าพอจะมองเห็น
ข้าเห็นเศษซากของนิ้วมือ และแขนที่ถูกตัด กองอยู่ปนกับรอยเืแห้งๆ บางจุด
ข้ารู้สึกประสั่นกลัวเล็กน้อย และนึกย้อนถึงคำพูดของ Varik ที่มันพูดกับข้าตอนอยู่บนเรือ และหน้าห้องขัง
"นี่สินะ...สังเวียนเื"
ข้าพูดกับตัวเองเบาๆ ไม่นานจากนั้นเสียงแตรเขาสัตว์ถูกเป่า เพื่อหยุดเสียงของฝูงชนให้สงบเงียบ
มีพวกมันคนหนึ่งกล่าวบางอย่างเสียงดัง แต่ที่ข้าจับใจความได้คือ
"สังเวียนเื รุ่นเด็ก จะเริ่มเชือดกันในตอนนี้ อาวุธจะถูกโยนลงตรงกลางลาน เด็ก 100 คน มีผู้เหลือรอดเพียงหนึ่งเดียว"
เมื่อมันกล่าวจบไม่นานนักเสียงแตรเขาสัตว์ถูกเป่า เป็สัญญาณว่า การเข่นฆ่า ได้เริ่มต้นแล้ว
อาวุธมากมายถูกปล่อยลงมาจาก้า ร่วงหล่นตกลงที่กลางลานสังหารแห่งนี้
เด็กกลุ่มหนึ่งจากอีกด้านของลาน เริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาเริ่มหาอาวุธ และบางคนก็เริ่มใช้ผนังหนามให้เป็อาวุธ
ข้ายืนนึ่งอยู่ครู่ก่อนที่จะเริ่มวิ่งอย่างไรจุดหมาย
จู่ๆ เด็กคนหนึ่ง ตัวสูงกว่าข้า ตัวใหญ่กว่าข้า ก็พุ่งข้ามาหวังจะชนให้ข้าล้ม
ข้าเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะวิ่งต่อโดยเว้นระยะห่างจากผนังหนามให้ปลอดภัยส่วนตัวใหญ่คนนั้น ข้าไม่รู้...
ขณะที่ข้ากำลังวิ่ง สายตาข้ามองไปเห็น Varik ที่ยืนอยู่้าในมือถือดาบเล่มหนึ่ง บอกเป็นัยว่า "เ้าต้องใช้มัน"
มันโยนดาบลงมาในจังหวะที่ข้ากำลังจะถึงตำแหน่งที่มันอยู่ ดาบหล่นลงตรงพื้นไม่ไกลมากนัก
และมีเด็กอีกคนที่อยู่ไม่ไกลจากมันเช่นกัน....
ข้าวิ่งเร็วขึ้น พลางกับข้านั้นรู้ว่า...หากไปถึงดาบเล่มนั้นช้ากว่านี้...มันจะต้องเป็ข้าที่ต้องตาย...
ข้าวิ่งมาถึงตรงจุดที่ดาบตกอยู่ก่อนเด็กคนนั้นเพียงไม่กี่วินาที...
ข้าก้มหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะชักมันออกแล้วมองไปยังเด็กคนดังกล่าว... เขาจ้องมองข้าด้วยสายตาที่หวาดกลัว
ตัวสั่นเทาราวกับว่าข้ากำลังจะสังหารเขาในทันที...เขาฉี่ราดกางเกงตรงนั้นก่อนจะล้มลงไปอยู่ที่พื้น
และร้องไห้ออกมาอย่างสิ้นหวัง... ข้าเลือกที่จะถอยออกมา และปล่อยเขาไป...
ทันทีที่หันหลังมานั้น ตรงหน้าข้าก็ได้ปรากฏเด็กอีกคนหนึ่ง พร้อมดาบในมือ...
ข้าหยุดมองเพื่อประเมินเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้ามาด้วยอาการที่สั่นกลัวไม่ต่างกันกับข้า
เขาฟาดดาบใส่ข้า อย่างไม่ลืมหูลืมตา จนมันโดนเข้าที่หน้าอกข้าแบบถากๆ
มันเป็แผลที่ไม่ลึก แต่ข้าก็รู้สึกถึงเืและความเจ็บที่เกิดขึ้น...แม้มือจะสั่นเทา แต่ข้ายังคงกำดาบเอาไว้แน่น...
ในจังหวะนั้น เขาตัดสินใจจับดาบหันพุ่งตรงเข้ามาหวังจะแทงข้าให้สิ้น
ข้าใช้ดาบของข้าปัดมันออกเพื่อเปิดช่องให้สามารถเอี้ยวหลบมาด้านข้างได้ และใน่วินาทีอันสั้นนั้นเอง ข้าแทงดาบเข้ากลางอกเขา ซึ่งนี่...เป็ครั้งแรกที่ข้าได้สังหารมนุษย์ มือข้าสั่นไม่หยุด แม้ยังจับดาบที่ปักคาอกของเด็กคนนั้นเอาไว้แน่น เขามองเข้ามาในตาข้าและร้องไห้ แววตาที่สิ้นหวัง เหมือนกับว่ายังไม่พร้อมที่จะจากโลกนี้ไป และเขาก็สิ้นใจทั้งที่ยังมองข้าอยู่...
"อ๊ากกกก...!"
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านขวามือของข้า มีเด็กหนึ่งมีเืเปื้อนอยู่เต็มหน้า วิ่งมาพร้อมขวานในมือ เตรียมพร้อมที่จะปลิดชีวิตข้าด้วยขวานเล่มนั้น
ข้ารู้สึกตัวแม้มือจะยังสั่น...ข้าพยายามที่จะดึงดาบออกจากร่างอันไร้ิญญาร่างนี้...แต่ดาบมันติดแน่นอยู่ราวกับว่ามันได้ถูกยึดเอาไว้กับร่าง หรือเพราะแรงแค้นของผู้ตายก็ไม่อาจรู้ได้...
ไม่กี่อึดใจหลังจากนั้นเด็กเ้าของเสียง ก็จามขวานเข้าหาข้าในแนวดิ่ง...ข้าตัดสินใจกลิ้งหลบไปข้างหน้าเพื่อให้พ้นระยะ
ขวานเล่มนั้นสับเข้าไปเต็มแรงที่ร่างอันไร้ิญญา..จนขาดครึ่ง...พื้นทรายตรงนั้นถูกชโลมไปด้วยเืสีแดงชาด
ข้ามองไปทางผนังนาม แล้วจึงเกิดความคิดที่จะรอดจากเด็กคนนี้ขึ้นมาได้
ข้าแกล้งทำเป็เหมือนกับว่าข้าสู้เขาไม่ได้พร้อมค่อยๆ ถอยหลังไปหาผนังหนาม...และหยุดอยู่อย่างนั้น โดยที่หนามแหลมๆ แทบจะทิ่มข้าจากด้านหลัง
ข้าแกล้งทำเป็ขาสั่นราวกับว่ากำลังหวาดกลัว...เพื่อหลอกให้เด็กคนนี้ตายใจ
เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าข้า...น้ำตาเริ่มไหลออกมา
"ข้าขอโทษ...ข้า...อ๊ากกกก!"
เขากล่าวขอโทษข้า ก่อนจะะโออกมาดังลั่น พร้อมเหวี่ยงขวานออกมาในแนวดิ่ง...หวังสังหารข้า
ข้าใช้จังหวะที่ขวานอยู่เหนือหัวของเขา...โน้มตัวต่ำลงพร้อมกลิ้งสวนไปข้างหน้า และหยุดอยู่ตรงข้างหลังของเขา
ขวานเล่มนั้นจามเข้าไปที่ผนังหนามแหลมอย่างเต็มแรง จนทำให้มันคิดอยู่แบบนั้น และข้าก็ใช้จังหวะที่เด็กคนนี้เผลอ ถีบเขาจากด้านหลัง...
ร่างของเขาพุ่งเสียบเข้ากับหนามแหลมอย่างจัง...และจากนั้นเขาก็สิ้นใจตายไปอย่างช้าๆ ....
"ข้า..ขอ..โท..ษ"
ข้าพูดขึ้นมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นไม่เป็จังหวะ จากภาพที่เห็นตรงหน้า...
ข้าหันหลังกลับไปมองรอบๆ ลานสังหารนี้...สำหรับข้า....มันไม่ต่างจากนรกเลยสักนิด
กลิ่นของเื...กลิ่นเน่าจากเศษซากอวัยวะ และศพที่เน่าตายจากการสังหารก่อนหน้า...
อีกทั้งเสียงกรีดร้อง..เสียงร้องไห้...และเสียงของโลหะที่กระทบกัน
มันทำให้ข้าแทบจะคุมสติตัวเองไม่อยู่....
ภายใต้แรงกดดันมหาศาลนี่ ท่ามกลางเสียงต่างๆ ที่มันดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
ข้ามองเห็นมัน... "Varik"
มันยืนขึ้น มองมาที่ข้า...พลางตบมือเป็จังหวะ ราวกับว่าถูกใจในการสังหารของข้า ใบหน้าของมันปรากฏเป็รอยยิ้มที่น่าสะอิดสะเอียนอย่างถึงที่สุด
ข้ากัดฟันแน่น..มือกำแน่น..และพูดกับตัวเองในใจว่า "ข้าจะต้องไม่ตาย...จนกว่า Varik จะถูกฆ่า"
และทุกอย่างก็พลันเงียบลงไปอย่างงั้น....เหมือนตอนก่อนหน้า...ที่บ้าน ที่ชายหาด ที่เรือ....
ข้าหลับตาลงอีกครั้ง โดยหวังว่าข้าจะหลุดพ้นจากนรกแห่งนี้เสียที....
และข้าก็รู้สึก... เสียงโห่ร้องที่ดังกึกก้อง เสียงปรบมือดังสนั่นสั่นไหว และเสียงของแตรเขาสัตว์ที่ดังขึ้นอีกครา...
ข้าลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...พลันเห็นมือของข้าที่เปื้อนเื ร่างกายข้าเต็มไปด้วยาแ...และดาบในมือของข้าที่หักไปแล้ว...
ที่ลานสังหารแห่งนี้ รอบๆ ตัวข้า มีศพนอนกองอยู่เต็มไปทั่วบริเวณ....
และข้า...คือคนเดียว ที่รอด....
ข้าไม่มีความดีใจ ไม่มีความสะใจ ไม่มีความโล่งใจ ไม่มีความเ็ปใดๆ ...มีเพียงแต่ความรู้สึก...
ว่างเปล่า...
และความจริงอีกข้อหนึ่งที่ฝังรากลึกเข้าไปในหัวข้า โดยที่ข้าไม่ทันได้รู้ตัว...
ข้ากำลังชินชา...
กับความตายที่อยู่รอบตัว
ข้ายืนอยู่ตรงนั้นสักพัก ก่อนจะมีชายสองคน ในชุดสีดำ พร้อผ้าปิดหน้า จะมองเห็นได้เพียงแค่ดวงตาที่แสนเยือกเย็น
พวกเขาเดินมาใกล้ๆ และบอกกับข้าว่า
"จากนี้ไป..เ้าคือทรัพย์สินของ the Syndicate of Chain..."
"เตรียมใจให้พร้อมสำหรับนรกขุมต่อไป..."
พวกเขาหิ้วปีกข้าที่แทบจะยืนไม่อยู่...ลากข้าออกไปจากลานสังหารนี่ ผ่านซากศพมากมาย ทั้งจากที่ข้าสังหาร...และจากที่พวกเขาเข่นฆ่ากันเอง...
ขณะที่ข้ากำลังถูกหิ้วออกไปนั้น...ข้าได้ยินเสียงตัวเองกรีดร้องอย่างทรมาน...เสียงของแซ่ที่ถูกโบยลงบนิั...เสียงของกระดูกที่หัก...เสียงของโลหะที่กระทบกัน...เสียงของกลุ่มคนมากมายที่กำลังฝึกการต่อสู้...และกลิ่นเืที่คาวคละคลุ้งไม่ยอมจางหาย... ข้าหลับตาลงอีกครั้งภาวนาให้ทั้งหมดนี่จบลงเสียที...
แต่แล้วในทันใดนั้นเอง เหมือนกับว่าคำภาวนาของข้านั้นส่งถึงใครบางคนได้รับรู้ ข้ารู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างออกไป...บางอย่างที่อ่อนโยนและอบอุ่น มันเหมือนกับว่ามีร่างเล็กๆ กำลังหนุนมาที่ไหล่ซ้ายของข้า...ข้ารู้สึกถึงมันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และข้าก็ตัดสินใจ...ลืมตาขึ้นมาในที่สุด
ในเบื้องหน้าของข้าคือกองไฟ...กองเดิมที่ข้าและทุกคนนั่งกินมื้อค่ำด้วยกัน กลิ่นของซุปเนื้อแห้งยังคงอยู่...ลมทะเลทรายยังคงพัดไหว...ข้าได้ยินเสียงของต้นปาล์มและพงหญ้ารอบๆ ตัว ไหวสั่นตามแรงลม
และข้างๆ ข้า...ทางด้านซ้าย...Liora กำลังนั่งหลับพลางหนุนไหล่ของข้าอยู่.... ข้าสังเกตตัวเองอีกทีและพบว่า เธอนำผ้าห่มมาห่มให้ข้าั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้
"ขอบคุณนะ Liora...สำหรับทุกอย่าง"
ข้ากล่าวขึ้นมาเบาๆ โดยเกรงว่าหนูน้อยจะเผลอตื่น....
จากนั้นข้าจึงค่อยๆ ขยับตัวและประคองเธอเอาไว้ พร้อมค่อยๆ อุ้มเด็กสาวขึ้นมา พาไปส่งที่เตียงของเธอที่อยู่ใกล้ๆ กับ Rowan ที่กำลังนอนพักฟื้น
ข้าวาง Liora ลงอย่างนิ่มนวลและเบามือที่สุด ก่อนจะห่มผ่าให้เธอดังเดิม
และข้าก็นั่งเฝ้าเธออยู่อย่างนั้น พร้อมผ้าห่มผืนเดิมที่เธอห่มให้แก่ข้า
นั่งพิงเตียงของเด็กสาว
จนร่างกายของข้า...เริ่มปล่อยให้ข้าได้หลับตาลงอีกครา...
2K
