การแหกปากโวยวายมาทั้งวันเล่นเอาอวิ๋นจืออ่อนระโหย ครั้นโดนบ่าวผู้เฒ่าทั้งสองคนขังไว้ในเรือนก็ร้องไห้งอแงจนผล็อยหลับ ระหว่างนั้นเผลอสะดุ้งตื่นหนึ่งครา ศีรษะกลับปวดร้าวรุนแรง
ยามลืมตาอีกครั้ง กลับพบลู่เฮ่อเหนียนผู้เป็บิดานั่งอยู่ข้างกาย จ้องด้วยใบหน้ากลัดกลุ้มใจ
ความทรงจำของอวิ๋นจือที่มีต่อลู่เฮ่อเหนียนยังคงเป็ของชาติก่อน เมื่อชาติที่แล้วนางไม่เคยกล้าออดอ้อนลู่เฮ่อเหนียนเลย เพราะรู้ว่าตราบใดที่ลู่เฮ่อเหนียนเห็นนางก็จะทำหน้าถมึงทึงเคร่งขรึมท่าเดียว ยามที่จิ่นผิน เหวยซื่อ และเหวยเทียนห้อมล้อมพันแข้งพันขาเขา นางทำได้แต่มองอยู่ไกลๆ แม้กระทั่งวันที่ออกเรือนกับจูฉุนอี้เขาก็ไม่เคยออกมาส่งอำลา
เนื่องด้วยมารดาเป็สาเหตุ บิดาจึงตั้งแง่ออกห่างจากนางมาโดยตลอด
อวิ๋นจือพลิกตัวอย่างเ็า หันไปเหม่อมองหมู่ดาวที่เรียงร้อยอยู่นอกหน้าต่าง
“จือจือยังโกรธพ่ออยู่ไหม” ลู่เฮ่อเหนียนเหนี่ยวหัวไหล่น้อยๆ ของลูกสาว ั์ตาสีนิลเผยร่องรอยความเศร้าโศกเสียใจ
สำหรับอวิ๋นจือคำว่าพ่อนี้ช่างห่างไกลและไม่คุ้นชินเอาเสียเลย ชาติที่แล้วเป็เยี่ยงไรชาตินี้ก็เป็เยี่ยงนั้น
อวิ๋นจือไม่มีใจจะแสร้งปรับความรู้สึกกันระหว่างพ่อลูก เอาแต่เหม่อมองความมืดที่เบื้องนอก “ข้า้าท่านแม่...ข้า้าท่านแม่...”
ใจอวิ๋นจือเต้นแรงยิ่ง ตอนที่อิ้นเกอร์ถูกจิ่นผินผลักตกน้ำ เขาจะร้องเรียกหานางเช่นนี้อยู่ในน้ำด้วยหรือไม่! ทันใดนั้นหยาดน้ำตาก็ไหลริน บนดวงหน้ายุ้ยๆ น่ารักน่าชังเปื้อนหยาดน้ำตาแห่งความเศร้าโศก
ตาลู่เฮ่อเหนียนแดงระเรื่อ เขาคว้าบุตรสาวเข้ามาในอ้อมกอด “จือจือ แม่เ้าแค่ป่วย นาง้าการพักผ่อนเงียบๆ”
“ท่านแม่ป่วย แต่ท่านกลับปล่อยให้นางรอคอยความตายอยู่ในนั้น!!” อวิ๋นจือสะบัดมือเขาทิ้งอย่างรุนแรง
“เป็ความผิดของพ่อเอง! พ่อจะเชิญแพทย์มือหนึ่งในเมืองหลวงมารักษาแม่เ้า”
อวิ๋นจือไม่เคยเห็นบิดาโศกเศร้าเสียใจถึงเพียงนี้ เขาสะอึกสะอื้น ราวกับเด็กตัวน้อยๆ
อวิ๋นจือััได้ว่าเขาร้องไห้เพราะท่านแม่ แต่จะอย่างไรเล่าสุดท้ายเขาก็ยังกลั่นแกล้งท่านแม่อยู่ดี!
“จือจือ โลกนี้มีเื่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกมาเนิ่นนาน รอจนเ้าเติบใหญ่ก็จะเข้าใจเอง...” ลู่เฮ่อเหนียนลูบศีรษะบุตรสาวด้วยความรักใคร่ พลางเอ่ยเสียงสั่น
กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอะไร ไม่ใช่เพราะเชื่อคำใส่ร้ายป้ายสีของโต้วสือสยาและยายเฒ่าสกุลลู่หรอกหรือ ถึงได้กล่าวหาเื่ภูตผีปีศาจไร้สาระนี่! ชาติที่แล้วท่านแม่สิ้นชีพอย่างอนาถด้วยเงื้อมมือเพชฌฆาตเหล่านี้นี่แหละ!
อวิ๋นจือยิ้มเ็าอยู่ในใจ ทว่ากลับตีหน้าซื่อไม่รู้ประสีประสา
“ท่านโหว ฮูหยินเรียกท่านไปห้องหนังสือขอรับ” พ่อบ้านแห่งจวนโหวนามอู๋เฉิงเดินเข้ามากล่าว
ลู่เฮ่อเหนียนประคองอวิ๋นจือให้นอนลงบนเตียงเตาผิงอย่างนุ่มนวล สั่งอิ๋นชุนยกขนมถั่วเหลืองบดที่นางชอบมา หลังจากนั้นไม่นานชิวฮว่าก็ยกผลไม้และขนมกินเล่นมาอีก
ปากก็ว่ากักบริเวณแต่กลับได้รับการปรนนิบัติเยี่ยงนี้ นี่เป็การปฏิบัติที่อวิ๋นจือมิเคยััทั้งสองชาติ ทว่าความปรารถนาดีของบิดาหาได้ทำให้นางประหลาดใจไม่ กลับกันนางกลับยิ้มหยัน
อวิ๋นจือมองไล่หลังตามลู่เฮ่อเหนียนที่เดินจากไป พลันเรียกชิวฮว่าให้มาหา “พี่ชิวฮว่าช่วยไปเก็บดอกเย่ว์จี้[1]ที่หน้าประตูห้องหนังสือ มาเสียบประดับในเรือนสักหน่อยได้หรือไม่”
ชิวฮว่ารับคำอย่างมิรีรอ ยามที่นางเริงร่าใกล้ออกไปนั้นกลับถูกอวิ๋นจือเรียกอีกครั้ง “เงี่ยหูฟังให้ข้าด้วยว่าท่านพ่อกับท่านย่าคุยอะไรกัน”
ชิวฮว่าตกตะลึง พยักหน้าแล้วเดินจากไป
อิ๋นชุนสังเกตอวิ๋นจือ เว้นเสียจากรูปร่างหน้าตาที่เหมือนเด็กอายุห้าขวบคนหนึ่งแล้ว กิริยาท่าทาง ลักษณะการพูดจากลับละม้ายคล้ายผู้ใหญ่! นับั้แ่คุณหนูอวิ๋นจือตกน้ำและมีคนช่วยขึ้นมาเมื่อตอนกลางวันก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน!
หรือว่าจะถูกผีสิง
เป็ไปไม่ได้ นอกจากกิริยาการพูดจาที่ผิดแผกจากแต่ก่อนอยู่มากแล้ว นอกนั้นหาได้มีอะไรผิดปกติไม่
อิ๋นชุนรีบหยุดคิดเช่นนั้นทันที
ในเรือนกวนจวี ครั้นโต้วสือสยาฟังคำกล่าวของจือซย่าก็กัดฟันกรอดจงเกลียดจงชัง “เขายังรักนางสารเลวนั่นอยู่!”
จือซย่าเดินเข้าไปปลอบ “ฮูหยินอย่าโกรธไปเลยเ้าค่ะ ท่านอุตส่าห์ให้กำเนิดบุตรธิดาเพื่อท่านโหวอย่างยากเย็น หัวใจของท่านโหวย่อมมีท่านอยู่เป็แน่ เจียงซั่นชูเป็แค่คนใกล้ตาย เดาว่าท่านโหวคงแค่รำลึกถึงความหลัง จึงไปเยี่ยมนาง”
“หึ! แค่นางเด็กเลี้ยงแกะลู่อวิ๋นจือโวยวายเข้าหน่อย เขาก็รีบร้อนตามตัวหฺวาชิงเฟิงให้ไปจับชีพจรที่เรือนส่วนใน! ข้าจะดูว่านางแม่มดนั่นจะมีชีวิตอยู่ได้อีกสักกี่วัน!” โต้วสือสยาประสานมือ ั์ตาเปี่ยมด้วยประกายขุ่นเคือง
ประกายขุ่นเคืองแปรเปลี่ยนเป็ร้อนแรงและเคียดแค้นสุดซึ้ง คล้ายว่านางคิดบางอย่างได้ “จือซย่า เื่ที่สั่ง เ้าทำเสร็จหรือยัง”
“ฮูหยินวางใจเถิดเ้าค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว แค่รอท่านออกคำสั่ง” จือซย่ายิ้มมีเลศนัย
ชิวฮว่าจีบกลีบดอกเย่ว์จี้อันหอมหวนที่ยังไม่ผลิบานสามสี่ดอก ปักไว้กลางแจกันสีมรกตที่พรวนดินเรียบร้อย
อวิ๋นจือนั่งเท้าคางสองข้างมองอิ๋นชุนถักเล่าจื่อ[2] ครั้นเห็นชิวฮว่ากลับมาก็รีบถามเบาๆ ทันทีว่า “ได้ยินอะไรมาบ้าง”
ชิวฮว่าทำปากจู๋พลันกล่าวว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่า ไว้รอจนคุณชายน้อยทั้งสองอายุครบเดือน จะเชิญจังชิวเสวียนมาทำพิธีขับไล่ภูติผีปีศาจสักสองสามวันเ้าค่ะ”
อวิ๋นจือตะกายขึ้นเตียงเตาผิง บนดวงหน้างดงามเต็มไปด้วยความระแวงและใคร่รู้ “จังชิวเสวียนคือใคร”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/bda8e0532a28be00bbebbbebb7b3e4f6
[1] เย่ว์จี้ ดอกกุหลาบจีน
[2] เล่าจื่อ งานหัตถกรรมจีนโบราณ เป็การนำเชือกมาถักขึ้นรูปคล้ายกระเป๋าใบน้อยๆ เอาไว้ใส่ข้าวของ หรือทำเป็รูปพวงห้อยตกแต่งผม พัด หรือสายรัดเอวของชายและหญิง
3K
