ยืมเพื่อนมาเป็นผัว (NC20+)

        "หมายความว่าไง ริสาเป็นคนบอกให้เธอมาที่นี่เหรอเหมียว"

        "ก็เหมียวเป็นคนขอเองว่าอยากจะมาหารัน สาเค้าก็ไม่ว่าอะไรนะคะ บอกว่าลองมาคุยกับรันก็ได้"

        "แต่ว่า.. สาจะทำแบบนั้นทำไม"

        "เหมียวสารภาพกับริสาว่าเหมียวชอบรันค่ะ เลยอยากจะขอจีบรันแบบจริงจังดู เค้าก็เลยอยากจะเปิดโอกาสให้"

        "เดี๋ยวนะ.. เหมียว.. ชอบผมเหรอ? เรายังไม่เคยรู้จักกันเลยนะ"

        "ใช่ค่ะ เหมียวเลยอยากมาทำความรู้จักรันให้มากขึ้นไงคะ"

        ถึงตรงนี้ศรัณย์มองดูเหมียวด้วยความแปลกใจยิ่งกว่าเดิม เพราะสาวสวยเอียงคอยิ้มหวานมองเขาด้วยแววตาใสซื่อพูดบอกความในใจออกมาโดยไม่มีเขินอายยิ่งทำให้เขาเดาไม่ถูกไม่รู้ว่าเธอพูดจริงหรือล้อเล่นกันแน่ และเหมือนเหมียวก็รู้ว่าเขากำลังสับสนเลยรีบฉวยโอกาสต้อนเขาให้ดิ้นไม่หลุด

        "ถึงจะยังไม่รู้จักกัน แต่เรื่องของเราคืนนั้น...... มันทำให้เหมียวนอนไม่หลับเลยค่ะ รันคงยังไม่ลืมเรื่องของเราหรอกใช่มั้ย?"

        "คืนนั้นมันเป็นเรื่องผิดพลาด.. ผมอาจจะลืมตัวไปหน่อย แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มันไปรบกวนคุณนะ"

        "แต่รันก็ทำไปแล้วนี่นา รันทำให้เหมียวคิดถึงแต่เรื่องของเราคืนนั้น.. เหมียวคิดถึงแต่รันอยู่ตลอดเวลาจนทนไม่ไหว เลยต้องยอมเสียหน้าไปขออนุญาตริสาเลยนะคะ"

        คราวนี้เธอเปลี่ยนสีหน้าแววตาที่ดูจริงใจมากขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลจนรู้สึกได้ว่ามันออกมาจากข้างในจริงๆ

        "เหมียวจะไม่ปิดบังอะไรหรอกนะ.. เหมียวก็ผ่านผู้ชายมาพอสมควร แต่ไม่เคยมีใครทำให้เหมียวคิดถึงได้ขนาดนี้มาก่อนเลย.. รันให้โอกาสเหมียวได้ไหม เราลองมาทำความรู้จักกันก่อนก็ได้นะคะ"

        "เหมียว..." ศรัณย์ถึงกับยืนนิ่งหาคำพูดต่อไม่ถูก

        "เหมียวไม่ใช่คนปากแข็งอย่างริสาหรอกนะ เหมียวชอบแสดงความรู้สึกแบบตรงไปตรงมา.. รันชอบผู้หญิงแบบนี้รึเปล่า"

        คำพูดของเหมียวทำให้ศรัณย์อดคิดชั่งใจตัวเองไม่ได้ ระหว่างผู้หญิงปากแข็งหัวดื้อและไม่ยอมรับใจตัวเองจนปล่อยให้เขาต้องรอเป็นสิบปี กับอีกคนที่เผยความรู้สึกให้กันแบบไม่ต้องมีกำแพงใดๆ.. ผู้หญิงแบบไหนคือคนที่เหมาะสมสำหรับเขามากกว่ากันมันคงไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง เพราะเขารู้แต่เพียงว่า..

        "ผมรักริสา.. รักมาตลอด.. เราเป็นเพื่อนกันมานานมาก สาเลยมาขอให้ผมช่วยปลอมเป็นคู่นอนเพื่อหลอกเหมียว.. ผมขอโทษนะ"

        "...เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ เหมียวไม่สนใจมันแล้วล่ะ"

        "ส่วนเรื่องของเรา.. เหมียวเป็นคนน่ารักมากๆ เลยนะ มีคนน่ารักขนาดนี้มาชอบมันก็ทำให้ผมดีใจอยู่เหมือนกัน.. แต่ผมคงคบกับเหมียวไม่ได้.. ขอให้เหมียวเจอคนที่ดีนะครับ ผมมั่นใจว่าจะมีผู้ชายอีกมากมายเข้ามาจีบเหมียวแน่นอน"

        เหมียวถึงกับใจละลายเมื่อได้ยินคำพูดที่อ่อนโยนจากปากชายหนุ่ม จากทีแรกที่เธอตั้งใจจะหว่านเสน่ห์เพื่อเก็บเขาไว้เล่นสนุกแก้เหงา แต่ตอนนี้ความคิดนั้นปลิวหายไปจนหมดสิ้น ท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่ดูเขินอายลูบหน้าเกาหัวขณะพูดนั่นมันมีเสน่ห์อย่างเหลือเชื่อ

        เธอรู้แค่ว่าอยากจะโผเข้ากอดเขาตรงนี้ตอนนี้ เธออยากเป็นของเขาไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตาม อยากทำอะไรก็ได้ให้เขาพูดชมหวานๆ อีก และพร้อมจะทำทุกอย่างให้เขาหันมามองเธอเพียงคนเดียวให้ได้

        ตื้ด~ ตื้ดดด...

        เสียงโทรศัพท์ของศรัณย์ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาหยิบมันขึ้นมาดูเห็นว่าริสาโทรมาก็ยิ้มหน้าบานรีบกดรับสายแล้วหันหลังหลบเหมียวที่ยืนมองอยู่

        "สา! เราคุยกันก่อนนะ"

        "ฮัลโหลรัน อยู่ห้องใช่ป่ะ"

        "อือๆ อยู่ห้องนี่แหละ มึงอยู่ไหน เดี๋ยวกูไปหา"

        "เรื่องอื่นช่างมันก่อน ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง แต่ฟังเรื่องนี้ดีๆ นะ"

        "หือ? เรื่องไรวะ?"

        "เดี๋ยวอีเหมียวอาจจะไปหามึงที่ห้องนะ อย่าหลงกลเด็ดขาด เข้าใจมั้ย!"

        "อะ-เอ่อ..."

        "ทำไมไม่ตอบล่ะ หรือว่ามันอยู่ที่นั่นแล้ว"

        ศรัณย์อึกอักพูดไม่ถูกเพราะไม่อยากทะเลาะกับริสาอีกและก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายสถานการณ์จริงๆ ที่เกิดขึ้นตอนนี้ให้ฟังดีรึเปล่า เขาเลยหันกลับไปหาเหมียวเพื่อว่าอาจจะขอให้เธอช่วยอธิบาย แต่แล้วก็ยิ่งตกใจหนักกว่าเดิมเพราะพอหันกลับไปก็พบว่าเหมียวถอดเสื้อผ้าออกเหลือไว้แค่ชุดชั้นในทั้งบนและล่าง เธอยืนมือไพล่หลังบิดตัวไปมาช้าๆ จ้องมองเขาตาหวานเยิ้ม

        "อะ-เอ่อ.. อยู่.. เอ้ย! ไม่อยู่ๆ.. ไม่ใช่ๆ ไม่ได้มาๆ"

        "เป็นไรวะ พูดอะไรไม่รู้เรื่อง ตกลงอีเหมียวไปหารึยัง?"

        "ยังๆๆ ไม่ได้มานะ กูแค่งงว่าเค้าจะมาหากูทำไม"

        "เออ นั่นแหละ.. กูบอกไว้ก่อนว่าเหมียวมันอาจจะไปหา มึงคง... ไม่เปิดประตูให้ใช่มั้ย?"

        "อะ-อืม.. ไม่หรอก แต่มึงรู้รึเปล่าว่าเหมียวจะมาคุยเรื่องอะไร"

        "มันบอกว่าจะขอจีบมึงอะสิ.. แต่กูรู้จักมันดี มันคงตั้งใจจะไปยั่วไปอ่อยมึงเก็บไว้เป็นของเล่นนั่นแหละ"

        "งั้นเหรอ..."

        ศรัณย์กำโทรศัพท์แนบหูไว้แน่นสมองเริ่มคิดอะไรไม่ออกเพราะเหมียวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอ้อมมือไปด้านหลังปลดตะขอยกทรงแล้วปล่อยมันตกลงพื้น ความรู้สึกมันแตกต่างจากที่เขาต้องมองฝ่าความมืดในคืนนี้เพราะร่างกายขาวนวลของเหมียวตอนนี้สู้แสงไฟในห้องให้เขาได้เห็นเต็มตา เธอยกมือขึ้นลูบหน้าอกบีบคลึงมันเบาๆ จ้องตาสู้แบบไม่ยอมหลบ ยิ่งเขาไล่สายตาโลมเลียไปจุดไหนเธอก็เหมือนรู้ใจใช้มือลูบบิดให้มองส่วนนั้นชัดๆ

        "ฮัลโหล รัน.. ทำไมเงียบๆ ได้ยินรึเปล่าเนี่ย.. รัน!.. ตอบหน่อย ยังอยู่รึเปล่า!"

        พอเหมียวเห็นสายตาเขาไล่แทะโลมตามร่างกายลงไปด้านล่างที่ยังมีกางเกงในบางๆ ปิดอยู่ เธอก็ไม่ลังเลที่จะถอดมันดึงรูดออกไปจากข้อเท้า สาวสวยหุ่นเพรียวบางที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งพอดีตัวแม้จะเทียบกับทรวดทรงอวบอัดของริสาไม่ได้ แต่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเหมียวที่มองมามันแสดงออกอย่างชัดเจนว่าพร้อมให้เขาลงมือ นั่นทำให้ศรัณย์เหมือนถูกสะกดให้หนีไปไหนไม่รอด

        "รันนนน! ได้ยินรึเปล่า.. ถ้าเหมียวไปหานะ ห้ามให้เข้าห้องเด็ดขาดเข้าใจมั้ย!.. ถ้าปล่อยให้เหมียวเข้าห้องได้มึงไม่รอดแน่ ได้ยินที่พูดมั้ย!"