บทที่ 27 ของขวัญเป็เสือดำ
ผู้เฒ่าอวี้พาถังโย่วโย่วออกมาจากร้านประเมินของโบราณ
ถังโย่วโย่วนอนซบอยู่ในอ้อมอกของผู้เฒ่าอวี้ แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนหวานว่า "อาจารย์ วางหนูลงได้แล้วค่ะ"
เพราะร่างกายของผู้เฒ่าอวี้ดูไม่แข็งแรงนัก เขาอายุมากแล้ว อย่าให้เขาเหนื่อยเลย
"โย่วโย่วพูดอะไรนะ เป็ไปไม่ได้เลยที่อาจารย์จะอุ้มเธอไม่ไหว" ผู้เฒ่าอวี้พูดพลางปัดหนวด
แต่ไม่นานก็ถูกตบหน้าอย่างรวดเร็ว สองคนเดินออกจากตรอกไม่นาน ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อ
ในที่สุดเขาก็ยอมรับชะตากรรม ถอนหายใจพลางกล่าวว่า "คนแก่ไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้วสินะ"
"อาจารย์ วางหนูลงเถอะค่ะ"
ถังโย่วโย่วดึงแขนเสื้อของตัวเองเช็ดหน้าผากของผู้เฒ่าอวี้ ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย แก้มอูม ๆ เหมือนลูกท้อสุกเต็มที่
"ก็แล้วแต่ ปู่จะไม่บังคับแล้ว แต่โย่วโย่วเพิ่งเป็ศิษย์ของปู่ได้วันแรก ปู่ต้องมอบของขวัญให้เธอสักอย่าง" ผู้เฒ่าอวี้วางถังโย่วโย่วลง
"ของขวัญอะไรคะ" ถังโย่วโย่วได้ยินว่ามีของขวัญ ดวงตาก็วาวระยับด้วยดวงดาวเล็ก ๆ
เธอเห็นผู้เฒ่าอวี้หยิบไม้ยาวออกมาจากเอว เขย่าเศษยาสูบออก ไม่ถึงสองนาทีก็มีเสือดำตัวหนึ่งที่มีความยาวตัวประมาณหนึ่งถึงสองเมตร ตัวดำสนิท เดินออกมาอย่างสง่างามจากอีกฟากของตรอก
มันดูเหมือนจะได้กลิ่นควันบุหรี่ของผู้เฒ่าอวี้จึงเดินตามมา
"อ๊ะ! สุนัขตัวใหญ่!"
ถังโย่วโย่วมองเห็นเสือดำตัวนี้ แล้วรีบหลบไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง โดยยื่นแต่หัวเล็ก ๆ ออกมามองเสือดำตรงหน้า
ส่วนเสือดำตรงหน้าเธอได้ยินคำพูดของเธอ
ทันใดนั้นก็เผยเขี้ยวออกมา
หากมันสามารถพูดได้ก็อยากจะโต้กลับถังโย่วโย่วทันทีว่า เธอต่างหากที่เป็สุนัข! ทั้งครอบครัวของนายเป็สุนัข! ฉันเป็เสือดำสายพันธุ์แท้นะ!
สุนัขตัวไหนจะมีรูปร่างใหญ่โตและน่าเกรงขามเช่นนี้!?
"สืออันไม่ต้องกลัว เสือดำตัวนี้เป็สัตว์เลี้ยงที่ปู่เลี้ยงมาั้แ่เล็ก ถูกควบคุมด้วยข้อตกลงของเรา มันถูกฝึกมานานแล้ว ไม่มีความก้าวร้าวและค่อนข้างเชื่อฟัง" ผู้เฒ่าอวี้ตบหัวเสือดำด้วยกล้องยาสูบ
เขามองด้วยดวงตาที่เ็า และเสือดำก็ร้องคำรามเสียงดัง ก่อนจะนอบราบลงบนพื้น
"นี่คือของขวัญที่อาจารย์มอบให้เธอ"
"อ๊ะ..."
ถังโย่วโย่วมีดวงตากว้างเต็มไปด้วยความสงสัย แม้ว่าผู้เฒ่าอวี้จะพูดเช่นนั้น แต่เธอก็ยังคงกลัวอย่างมากขณะมองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าที่ใหญ่กว่าเธอสองเท่า
ใครจะไปเลี้ยงเสือดำเป็สัตว์เลี้ยงกันล่ะ! บ้าไปแล้ว!
"อย่ากลัวนะ ั้แ่นี้ไปมันก็เป็ของเธอแล้ว"
"นี่คือลูกเสือดำที่ปู่บังเอิญพบเมื่อปีก่อน ในเวลาแค่ปีเดียวก็เติบโตขนาดนี้แล้ว ลองััมันดูสิ"
เขาผลักเบา ๆ ให้เธอยื่นมือไปแตะ
ถังโย่วโย่วหลับตา ใบหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามยับยู่ยี่ เธอยื่นมือเล็ก ๆ ไปแตะตัวเสือดำอย่างระมัดระวัง แล้วรีบดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะ?"
ไม่คิดเลยว่าััจะนุ่มนวลขนาดนี้ ถังโย่วโย่วประหลาดใจ เสือดำก็เป็สัตว์ในวงศ์แมว ขนของมันนุ่มและรู้สึกสบายมาก
ถังโย่วโย่วลืมตาขึ้น ั์ตาดำสะท้อนเงาของเสือดำ เธอมองเสือดำที่นอนอยู่บนพื้นตรงหน้าซึ่งมีขนาดเท่า ๆ กับเธอ แล้วยื่นมือไปััอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"นุ่มจังเลย!" หลังจากััเธอก็กลั้นไม่อยู่และเอ่ยปากพูดออกมา
ผู้เฒ่าอวี้หัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่า ๆ ๆ ถ้าสืออันชอบก็ดีแล้ว ในเมื่อปู่ไม่สามารถอุ้มเธอได้ ก็ให้มันแบกเธอเดินทางไปเลยแล้วกัน นอกจากนี้เสือดำยังปกป้องเธอได้ด้วย"
ถังโย่วโย่วมองไปที่เสือดำตรงหน้า ริมฝีปากสีชมพูเม้มเล็กน้อย พูดเสียงหวานแหวเหมือนเด็ก "อาจารย์คะ มันชื่ออะไรคะ?"
"อาจารย์ไม่เคยตั้งชื่อมันมาก่อน แต่เดิมก็เรียกมันว่าเสี่ยวเฮย ตอนนี้มอบให้เธอแล้ว เธอก็ตั้งชื่อเองเถอะ" ผู้เฒ่าอวี้ลูบหนวดพลางกอดอก
"งั้น... งั้นเรียกว่า เฮยจ่ายแล้วกัน"
ถังโย่วโย่วเองก็เป็คนที่ไร้ความสามารถในการตั้งชื่อ จึงคิดชื่อขึ้นมาอย่างลวก ๆ
"เฮยจ่าย? ก็ได้ ถ้าเธอชอบก็ดีแล้ว"
"จ่ายจ่าย!"
เมื่อครู่ถังโย่วโย่วลูบเสือดำ ตอนนี้เธอจึงไม่กลัวมันอีกแล้ว เธอยืนปลายเท้า ใช้มือหนีบหูของเฮยจ่าย ความรู้สึกนี้ก็เยี่ยมยอดไม่แพ้กัน
"มาเถอะ สืออันลองขึ้นไปบนตัวมันสิ ปู่จะพาเธอไปเดินตลาดสักรอบ ให้เธอได้เห็นโลกของพวกเราในวงการเซียนหยก"
"ค่ะ!"
ถังโย่วโย่วพยักหน้าน้อย ๆ คลานขึ้นไปบนตัวของสิ่งมีชีวิตสีดำแล้วเกาะหลังของมันไว้แน่น
เสือดำก็เป็สัตว์ที่มีััพิเศษ เมื่อรู้ว่าถังโย่วโย่วเป็เ้านายตัวน้อย มันก็ยอมให้เธอปีนขึ้นตัวโดยไม่มีการต่อต้าน รอจนกระทั่งถังโย่วโย่วนั่งดีแล้ว มันจึงลุกขึ้นยืนจากพื้น
ด้วยเหตุนี้ ทั้งเสือดำ เด็กน้อย และคนแก่ จึงออกจากตรอกและเดินอย่างเปิดเผยบนถนน
ก่อนหน้านี้แม้ผู้เฒ่าอวี้จะเลี้ยงเสือดำ แต่ไม่เคยพาออกมานอกตรอกเลย ดังนั้นจึงมีหลายคนไม่รู้จักมัน แต่ตอนนี้บนถนนมีผู้คนสัญจรไปมา เห็นเสือดำขนาดใหญ่แบกเด็กทารกน้อยน่ารักเดินบนถนน ราวกับเป็การพบเห็นปรากฏการณ์มหัศจรรย์ของโลก
ตอนแรกผู้คนยังรู้สึกกลัว แต่หลังจากเห็นเสือดำไม่มีท่าทีดุร้าย พวกเขาเริ่มมีความกล้ามากขึ้นและคอยสังเกตดูกลุ่มคนเ่าั้
แม้กระทั่งเริ่มซุบซิบพูดคุยกันเบา ๆ
"เสือดำตัวนี้เชื่อฟังจังนะ น่าจะพามาจากโรงละครสัตว์แน่"
"น่ารักจังเลย! ก็แค่แมวตัวใหญ่ ๆ เด็กเล็ก ๆ ที่นั่งบนตัวมันก็น่ารักมาก น่าเอ็นดูจริง ๆ"
"โอ้! ฉันก็อยากมีแมวตัวใหญ่แบบนี้จัง"
"ฉันอยากไปลูบหัวมันจริง ๆ!!"
"......"
พวกเขาเดินไปจนถึงตลาดหยกและของโบราณที่ค่อนข้างห่างออกไป ที่นี่เป็ถนนหนึ่งสาย สองข้างถนนเต็มไปด้วยแผงค้าขายเล็ก ๆ ที่พ่อค้าวางบนพื้น มีผู้คนเดินไปเดินมา ส่วนใหญ่เป็นักสะสมที่กำลังเลือกซื้อสิ่งของที่ตนเอง้า
การมีเฮยจ่ายอยู่ พอพวกเขาก้าวเข้าสู่ตลาดก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ขณะเดินไปตามทาง ผู้เฒ่าอวี้พูดกับถังโย่วโย่วที่อยู่ข้าง ๆ ว่า "สืออัน ดูสิ นี่คือตลาดค้าหยกและของโบราณในเมืองหลวง"
"ถ้าโชคดี เธอจะสามารถซื้อของที่มีมูลค่าสูงขึ้นหลายเท่าด้วยเงินเพียงเล็กน้อย แต่ถ้าโชคไม่ดีก็จะขาดทุนยับเยิน พ่อค้าที่นี่ส่วนใหญ่ทำธุรกิจขนาดเล็ก กำไรก็ไม่มากนัก"
"ที่นี่เป็แหล่งรวมของคนหลากหลาย ทั้งมือใหม่หน้าซื่อ หรือพ่อค้าใจคด ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีพ่อค้าที่ซื่อสัตย์ แต่พ่อค้าที่ดี ๆ มักจะไม่มาขายของที่นี่ เว้นแต่จะ้าขายของเร่งด่วน"
"สืออัน จำไว้ให้ดีว่าในอาชีพของเรา ยิ่งของที่้าขายเร่งด่วนเท่าไร ยิ่งมีปัญหามากเท่านั้น"
ถังโย่วโย่วได้รับการสอนจากประสบการณ์ของผู้เฒ่าอวี้
"ทำไมล่ะคะอาจารย์?" ถังโย่วโย่วเบิกตากว้าง เงยหน้ามองอย่างสงสัย
16K
