“โง่เง่า! คนอื่นซื้อไข่ในราคาปกติ แต่แกกลับซื้อมาในราคาที่สูง สะใภ้โง่เอ๊ย!!”
เมื่อมาถึงบ้าน แม่เฒ่าหนิงก็เริ่มลงไม้ลงมือโดยใช้ทั้งร่างกายและวาจา จนเหอไหลตี้ชอกช้ำไปทั้งตัว เผ้าผมที่ถูกกระชากหลุดลุ่ยกระเซอะกระเซิง ใบหน้าบวมเบ่งราวกับหมู
“แม่ใจเย็นๆ ถึงเราจะซื้อไข่มาแพงก็จริง แต่อย่าลืมว่ามีแค่เราเท่านั้นที่มีไข่”
หนิงต้าหนิวเอง แม้จะมีความสงสารภรรยาอยู่บ้าง ทว่าไม่กล้าต่อต้านผู้ให้กำเนิด จึงได้แต่ทัดทานเสียงเบา
“ใช่ๆ ใช่แล้วแม่ สะใภ้บ้านโจวก็บอกไม่ใช่เหรอว่าเธอขายไข่ให้พวกเราไม่ได้ขายให้เสิ่นต้ายา แม่ลองคิดดูนะ ถ้าคนอื่นไม่มีไข่ คนพวกนั้นก็จะเปิดแผงขายไข่ต้มชาไม่ได้ นี่ไม่ใช่การกำจัดคู่แข่งเหรอ”
ท่าทีของแม่เฒ่าหนิงอ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “แต่วันนี้บ้านเสิ่นก็ยังเปิดแผงไม่ใช่เหรอ?”
สะใภ้รองบ้านหนิงที่เผอิญเห็นเสิ่นชิงหลัวและแม่เฒ่าเสิ่นกลับมาใน่เวลานั้นพอดีเอ่ยขึ้น
“บ้านเสิ่นเปิดแผงก็จริง แต่กลับมาเร็วกว่าปกติ ของอาจจะเหลือก็ได้นะคะ”
“เสิ่นต้ายาต้องขายไม่หมดแน่ๆ! ทั้งไข่และน้ำซุปของบ้านเสิ่นราคาแพงมาก และไม่มีทีท่าว่าจะลดราคาลงเลย”
ไม่เหมือนกับแผงไข่ต้มชาร้านอื่นที่แรกเริ่มก็ราคาถูกกว่าแผงบ้านเสิ่นอยู่แล้ว แต่พอมีคู่แข่งมากขึ้นก็เริ่มมีการแข่งขันตัดราคาลงเพื่อเรียกลูกค้า
“ใช่แม่ แผงบ้านเสิ่นขายให้แต่ลูกค้าหน้าเดิมๆ ของในหม้อคงจะเหลือบานเบอะ ฉันเห็นพวกเขาเก็บแผงไวมาก” หนิงต้าหนิวเอ่ยเสริม
“แสดงว่าที่รายได้ลดลงก็เพราะต้นทุนไข่ที่มากขึ้น แต่ฉันนับดูแล้วเงินก็ยังหายอยู่ดี”
“เดี๋ยวนะ หรือว่าพี่สะใภ้ใหญ่ลดราคาไข่ต้มชาลงจากวันก่อน โง่จริง!” จู่ๆ สะใภ้รองก็ฉุกคิดขึ้นมาได้
“แล้วจะทำไมล่ะ? ถ้าไม่ลดแผงเราก็ขายไม่ออก” เหอไหลตี้สวนขึ้นทันควัน
“ตายๆๆ” น้ำเสียงของแม่เฒ่าหนิงเต็มไปด้วยความปวดใจ
ต้นทุนไข่สดสูงขึ้นผกผันกับราคาไข่ต้มชาที่ลดลง ก็ไม่แปลกที่แม้จะเพิ่มปริมาณการขายไข่ต้มชาแต่รายได้ที่ได้รับกลับลดลง
ในขณะที่บรรยากาศของบ้านหนิงถูกปกคลุมด้วยความเศร้าโศก ทว่าที่บ้านเสิ่นนั้นกลับต่างออกไป...
เสิ่นชิงหลัวกำลังนั่งถักนิตติ้งไหมพรมอยู่บนเตียงเตาด้วยท่าทีแสนสบาย
เื่ไข่ที่ตอนนี้กำลังสร้างความวุ่นวายใจให้กับผู้ประกอบการทั้งหลายไม่ได้กระทบกับอารมณ์ของเธอเลยสักนิด เนื่องจากว่าการค้าขายของเธอนั้นได้หยุดลงแล้ว เพียงแต่เหตุผลนั้นไม่ได้เป็อย่างที่คนอื่นร่ำลือกัน
หลายวันมานี้เสิ่นชิงหลัวได้พยายามคิดหาวิธีหาเงิน โดยให้มีความเสี่ยงน้อยที่สุด ดังนั้นการค้าขายอาหารแบบเดิมจึงตัดออกไปได้เลย
เธอเคยอ่านนิยายของยุคนี้มามากและได้เห็นว่าตัวเอกหลายต่อหลายเื่มีนิ้วทองคำ บ้างก็ขนเสบียงมาจากยุคที่ตนจากมา บ้างก็มีระบบห้างสรรพสินค้า แต่แล้วเธอล่ะ?..
การเดินทางข้ามเวลาครั้งนี้แม้จะมีสมาร์ตโฟนที่เชื่อมต่อกับแอปพลิเคชันได้หลากหลายก็จริง แต่แอปพลิเคชันสำหรับชอปปิ้งนั้นจำเป็ต้องใช้เงิน! เธอมีเงินเพียงแค่ห้าพันหยวนเท่านั้น ด้วยเงินจำนวนนี้หากซื้อสิ่งของอุปโภคบริโภคสำหรับตัวเองนั้นย่อมไม่มีปัญหา ทว่าจะทำให้งอกเงยนั้นเป็ไปได้ยาก
จะให้เธอเอาเงินที่มีไปซื้อสินค้าจากเถาเป่าแล้วนำสินค้าไปขายในตลาดมืดหรือตลาดนกพิราบเพื่อรับเงินเหรอ? จะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร
พอคิดถึงเื่การหาเงิน เสิ่นชิงหลัวก็เศร้าใจจนเผลอเหม่อลอยทำให้นิ้วมือเรียวเล็กที่ถือโทรศัพท์อยู่ เกิดกดพลาดไปจิ้มโหมดสะท้อนหน้าจอ
ทันใดนั้นเองหน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ฮะ?” ยังดีที่เวลานี้แม่เฒ่าเสิ่นนั้นหลับไปแล้ว หญิงสาวจึงสบายใจ
เสิ่นชิงหลัวตรวจสอบหน้าจอตรงอยู่พักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้รู้ว่าหน้าจอโปร่งแสงนี้จะถูกกำหนดให้มีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่เห็นมัน และสามารถควบคุมมันได้โดยใช้สมองสั่งการ
แบบนั้นก็ดีเลย เธอจะได้แอบเล่นมันโดยที่ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนอย่างตอนหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา
[ติ๊ง! โฮสต์ค้นพบฟังก์ชันใหม่: การสะท้อนหน้าจอ]
[ของรางวัล: การหมุนวงล้อเสี่ยงทาย 6 ครั้ง]
เมื่ออ่านข้อความแจ้งเตือนบนจอโปร่งแสง ดวงตาของเด็กสาวก็เบิกกว้าง
ยอดเยี่ยมอะไรแบบนี้! ฮูเล่ๆ
เสิ่นชิงหลัวถูมือทั้งสองข้างด้วยความรู้สึกยินดีระคนตื่นเต้น ในหัวก็ได้แต่ภาวนาขอให้ได้รับรางวัลดีๆ
“ถ้าอย่างนั้นจะรออะไรอยู่ล่ะ หมุนวงล้อห้าครั้งเลย!~”
[ติ๊ง! หมุนวงล้อ x 5 กำลังดำเนินการ...]
[ยินดีด้วยคุณได้รับรางวัลเป็เงินมูลค่า 1 หยวน เงินได้ถูกส่งไปยังช่องว่างมิติแล้ว]
[ยินดีด้วยคุณได้รับรางวัลเป็น้ำยาโทนิกชำระล้างไขกระดูกเสริมความงาม ของรางวัลได้ถูกส่งไปยังช่องว่างมิติแล้ว]
[ยินดีด้วยคุณได้รับรางวัลเป็ทักษะการบูรณะสิ่งของขั้นต้น ใบทักษะได้ถูกส่งไปยังช่องว่างมิติแล้ว]
[ยินดีด้วยคุณได้รับรางวัลเป็ทักษะการสรรค์สร้างขั้นต้น ใบทักษะได้ถูกส่งไปยังช่องว่างมิติแล้ว]
[ยินดีด้วยคุณได้รับรางวัลเป็การยกระดับมิติเป็ระดับ 5 ของรางวัลจะถูกใช้โดยอัตโนมัติ]
[ยินดีด้วยคุณได้รับรางวัลเป็น้ำยาโทนิกเสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย 20% ของรางวัลถูกส่งไปยังช่องว่างมิติแล้ว]
เมื่ออ่านการแจ้งเตือนทั้งหมดจบ เสิ่นชิงหลัวก็อ้าปากค้าง การจับรางวัลทั้งหกครั้งนี้สร้างความพึงพอใจให้เธอเป็อย่างมาก ทุกอย่างเป็สิ่งที่ดีทั้งนั้น
โดยไม่รอช้า เด็กสาวเปิดใช้งานใบทักษะการบูรณะสิ่งของและทักษะสรรค์สร้างทันที จากนั้นก็หยิบน้ำยาโทนิกเสริมความแข็งแรงของร่างกายขึ้นมาดื่ม ส่วนน้ำยาชำระไขกระดูกเสริมความงามเอาไว้ก่อนดีกว่า เนื่องจากเธอเห็นคำเตือนโตๆ ที่ว่า
[การชำระจะเ็ปมากและอาจมีสิ่งสกปรกและกลิ่นไม่พึงประสงค์เกิดขึ้น]
ร่างกายนี้ย่ำแย่เกินไป ค่อยๆ เป็ค่อยๆ ไปดีกว่า
ทันทีที่ของเหลวไหลลงคอ ความรู้สึกอุ่นสบายก็อาบไปทั่วเรือนร่าง เสิ่นชิงหลัวเลียริมฝีปากก่อนจะรำพึงรำพัน
“นี่ขนาดเสริมความแข็งแกร่งแค่ 20% นะยังดีขนาดนี้ ครั้งต่อไปฉันต้องพยายามเพื่อให้ได้มันมาให้ย่าอีกสักขวดสองขวด”
ยิ่งเห็นผลลัพธ์จากของรางวัลก็ยิ่งมีแรงบันดาลใจ เสิ่นชิงหลัวรีบค้นหาฟังก์ชันที่ถูกซ่อนไว้ เพื่อที่จะได้รับหมุนวงล้อจับรางวัลอีกสักหลายๆ ครั้ง
น่าเสียดายที่การดำเนินการในวันนี้ถูกลิขิตให้เสียเวลาไปเปล่าๆ จวบจนนาฬิกาบนหน้าจอโปร่งใสบอกว่าเวลาเที่ยงคืนมาถึงแล้ว เด็กสาวจึงได้หยุดสายตาแล้วตัดสินใจเข้านอนไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย...
วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ในที่สุดเสิ่นชิงหลัวก็ได้วุฒิบัตรระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายมา เท่านั้นยังไม่พอทางหัวหน้าหมู่บ้านได้มีการประกาศให้เด็กชายหญิงที่มีสำมะโนครัวในหมู่บ้านมาสมัครคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยคนงาน ชาวนาและทหาร แน่นอนว่าจะมีการคัดเลือกคุณสมบัติกันในภายหลัง
ในไม่ช้าประกาศของหัวหน้าหมู่บ้านนี้ได้เข้าหูของนางหลี่เจี๋ยที่อยู่ในตัวเมือง
ทันทีที่ทราบข่าวนางหลี่เจี๋ยพร้อมด้วยเสิ่นอันอันก็เร่งรุดเดินทางมายังหมู่บ้านหว่านเจี๋ย
“จำไว้ว่าลูกต้องแสดงความสามารถพิเศษให้หัวหน้าหมู่บ้านและเลขาธิการพรรคดู ทำให้ดีล่ะ” เมื่อเดินทางมาถึงทางเข้าหมู่บ้านนางหลี่เจี๋ยก็ไม่ลืมเอ่ยกำชับลูกสาว
เพราะไม่รู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะใช้เวลาคัดเลือกนานแค่ไหน ในระหว่างการตัดสินเสิ่นอันอันจึงมีความจำเป็ต้องอาศัยในหมู่บ้านหว่านเจี๋ยไปจนกว่าจะมีการประกาศผล
หนึ่งก็เพื่อเสนอหน้าให้หัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านเห็นว่าบ้านเสิ่นยังมีเด็กสาวที่ชื่อเสิ่นอันอันที่ทั้งฉลาดและพร้อมไปด้วยคุณสมบัติ
สองก็เพื่อทำให้ทุกคนมั่นใจว่าหากเสิ่นอันอันได้ที่นั่งในมหาวิทยาลัย เธอจะกลับมาอยู่ในหมู่บ้านเพื่อพัฒนาหมู่บ้าน
และสามก็เพื่อมาขัดขวางเสิ่นชิงหลัวผู้น่าชิงชัง!
“ฉันรู้แล้วค่ะ แต่แม่คะ เราต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน” เด็กสาวรับคำพลางทำหน้าบึ้งตึง
สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความยากจนแร้นแค้น เสิ่นอันอันคิดไม่ออกเลยว่าวันเวลาที่ต้องอยู่ที่นี่จะยากลำบากขนาดไหน
“ก็จนกว่าแผนนี้จะสำเร็จ อดทนเอาหน่อย” นางหลี่เจี๋ยไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนแก่บุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนได้ และเพราะความไม่ชัดเจนนี้เองทำให้เสิ่นต้าเหว่ยผู้เป็สามีไม่อาจลางานและติดตามมาได้
สองแม่ลูกสนทนากันไม่นานฝีเท้าก็เดินทางถึงบ้านสกุลเสิ่น นางหลี่เจี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่เคาะประตู
ในขณะนั้นเองเสิ่นชิงหลัวที่กำลังนั่งถักไหมพรมอยู่บนเตียงเตาก็ช้อนสายตามองผู้มาเยือนด้วยแวบหนึ่ง ก่อนจะถอนสายตากลับมาพินิจงานในมือตัวเองต่ออย่างไม่สนใจ พลางคิดในใจว่าคนพวกนี้มาเร็วกว่าที่คาด
1K
