ตอนที่ 12 – แตกกลุ่ม
“เดี๋ยว” เอกราชเรียกพันธกรเอาไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกไป “ออกเดินทางนี่ หมายความว่าไง?”
ทุกคนที่เหลือรอดชีวิตหันมาทางเอกราชเป็ทางเดียว เอกราชก็ออกจะสงสัยจริงๆ ที่พันธกรบอกว่าให้ ‘ออกเดินทาง’ พวกเขามีเป้าหมายที่จะไปอย่างนั้นหรือ?
“ก็ตามนั้นแหละครับ ออกเดินทาง” พันธกรว่าแล้วทำท่าจะเดินออกไป แต่วาสุกรีก็หยุดเขาเอาไว้ก่อน
“น้องพัน แล้วจะไปที่ไหน? เรามีที่ให้ไปด้วยเหรอ?” วาสุกรีถาม พันธกรก็หันมาตอบ พลางมองควันไฟสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากอาณาเขตของพวกเขา
“ไปหาอาณาเขตใหม่” พันธกรตอบกลับมา “เอามาเป็ที่อยู่อาศัย” เขาตอบกลับมาสั้นๆ แค่นี้ ทำเอาปฏิคมถึงกับอึ้งไปเลย เขาถามพันธกรขึ้นมาทันที
“อาณาเขตเราโดนโจมตีไปแล้วเพราะฝืนคำสั่งของพวกมัน” ปฏิคมบอกออกมา “แล้วแกคิดว่าอาณาเขตอื่นจะรอดเหรอ? ในเมื่อพวกเราตั้งใจก่อฏต่อพวกมันแบบนี้? มันต้องทำลายอาณาเขตอื่นด้วยแน่ๆ ฝ่ายเราเป็ฝ่ายเปิดศึกเองนะ อาณาเขตอื่นไม่รอดหรอก”
“เอาน่า ลองตามหาดูก่อน” พันธกรว่าอย่างมีความหวัง ถึงแม้จะน้อยมากก็ตาม “บางทีอาจจะมีอาณาเขตที่ไม่โดนทำลายก็ได้”
แล้วในตอนนั้นเอง ภัทรกับชัชชัยก็วิ่งออกมาจากซอยหนึ่ง พันธกรออกจะใ เพราะคิดว่าพวกเขาคงจะตายไปแล้ว ภัทรกับชัชชัยมาถึง ชัชชัยก็จ้องมองหน้าเอกราชอย่างหาเื่ ทำเอาเอกราชมองกลับอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเขาก็ถามขึ้นมา
“มีปัญหาอะไร? มองหน้าฉันแบบนั้นน่ะ?” เอกราชถามออกไป ชัชชัยก็ตวาดกลับใส่ทันที
“ก็เพราะแกคนเดียวนั่นแหละ! แผนถึงพังหมดเลย แกดันออกไปให้ไอ้พวกเอไอมันเห็น เื่ทั้งหมดถึงได้เป็แบบนี้! ที่อาณาเขตเราถูกถล่ม ที่ทุกคนต้องตาย ก็เป็เพราะแกคนเดียว!”
เอกราชออกจะโมโหแต่ก็เถียงไม่ออก น้ำท่วมปาก ใช่ เขารู้ดีว่าเป็คนเริ่มต้นทุกอย่าง ถ้าเขาไม่ออกไปให้ศัตรูเห็นคงไม่เกิดเื่แบบนี้ขึ้น อาณาเขตคงไม่เสียหาย ทุกคนคงไม่ตาย เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่เสียใจ เพราะพ่อของเขาก็ดันมาโดนลูกหลงจนตายไปแล้วด้วยเหมือนกัน แต่เอกราชยังไม่อยากยอมรับผิดตอนนี้ เขาเลยเถียงออกมาข้างๆ คูๆ
“พวกแกเองนั่นแหละ เอาแต่หลบซ่อน ไม่ยอมออกไปต่อสู้เอง” เอกราชบอกออกมา ทั้งที่จริงๆ คำพูดนั้นขัดกับในใจอย่างมาก แต่เขาก็ยังฝืนพูดออกมาจนได้ “ผิดที่พวกแกนั่นแหละที่ไม่ยอมโจมตีพวกมัน”
ปราชญาจะพุ่งเข้าไปหาเอกราช หวังจะฝากหมัดสักหมัด แต่โดนทรัพย์สินรั้งร่างกายเอาไว้ได้ ทรัพย์สินะโออกมา “น้องปราช ทำอะไรแบบนี้ก็ไม่ดีขึ้นหรอก!!”
“ดีสิ พี่!” ปราชญาจะเข้าไปทำร้ายเอกราช “ไอ้นี่ ผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิด! มันยังพูดออกมาหน้าตาเฉย อย่างนี้มันต้อง!!”
เอกราชรู้ตัวดีว่าตัวเองเป็คนผิด ขณะที่ทรัพย์สินรั้งร่างของปราชญาเอาไว้ เขาเลยหันหลังเดินออกไปเลย พันธกรที่เห็นดังนั้นก็เลยะโถามว่าเอกราชจะไปไหน?
“ไม่ต้องมาสนใจหรอก” เอกราชพูดออกมาเสียงเบา พันธกรจะเข้าไปห้ามแล้ว แต่ปราชญาเข้ามากั้นเขาเอาไว้
“ใช่ น้องพัน ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก” ปราชญาว่าออกมาแล้วหันไปทางเอกราช “แกออกไปซะได้ก็ดี ไอ้ตัวซวย ไอ้ตัวคนเริ่มต้นทุกอย่าง!”
น่าแปลก ปกติเอกราชได้ยินคำพูดกล่าวหาเขาแบบนี้ เขาจะพุ่งกลับเข้าหาคนพูดด้วยความโกรธ แต่เขาเพียงแค่เดินจากไปจากที่ตรงนั้นเท่านั้นเอง ทำเอาพันธกรถึงกับงุนงง เพราะเขาก็รู้จักกิตติศัพท์ของเอกราชมาบ้างเหมือนกัน เอกราชออกเดินไปคนเดียวและไม่หันหลังกลับมาอีกแล้ว
“พี่เอก!” พันธกรเรียกเขาเอาไว้ “เฮ้ย! เดี๋ยวก็โดนฆ่าตายหรอก ออกไปคนเดียวแบบนั้น”
“ให้พวกเอไอฆ่ามันน่ะดีแล้ว!” ปราชญาบอกออกมาอย่างโมโห พันธกรส่ายหน้า เขาจะเดินตามเอกราชไป แต่ปฏิคมก็มาฉุดแขนเขาเอาไว้เสียก่อน
“ไอ้คม แกก็เป็ไปด้วยหรือวะ?” พันธกรหันมาถามเพื่อนสนิท ปฏิคมเลยตอบ
“ปล่อยเขาไปเถอะ อย่างที่พี่ปราชบอก เขาเป็คนเริ่มต้นหายนะเอง” ปฏิคมบอก “คนพรรค์นี้ออกจากกลุ่มไปได้ก็ดีแล้ว เดี๋ยวจะหาเื่ซวยให้เราอีก”
นั่นมันขัดใจพันธกรอย่างมาก เอกราชออกไปคนเดียวก็เท่ากับไปตายเลยเชียวนะ พันธกรจะเดินตามไปอีก แต่ก็ถูกปฏิคมดึงแขนเอาไว้อีกครั้งพร้อมกับบอก “ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ไอ้พัน? ปล่อยเขาไปน่ะดีแล้ว”
“แต่เขาเป็พวกเรานะ!” พันธกรร้องออกมา “เป็ ‘เพื่อน’ ร่วมสนามรบด้วยกัน จะปล่อยเขาไปอย่างงั้นเหรอ?”
“หา? ‘เพื่อน’ เหรอ?” ชัชชัยกล่าวออกมาบ้าง “ถึงจะเหลือมันเป็คนสุดท้ายบนโลก ฉันก็ไม่ยอมรับมันเป็ ‘เพื่อน’ หรอก คนพรรค์นี้ หาเื่ซวยให้คนอื่น”
พันธกรถอนหายใจออกมา แล้วเขาก็เลิกล้มความตั้งใจที่จะตามเอกราชไป กรพลที่ยืนอยู่อย่างนั้น ก็ตัดสินใจอะไรบางอย่าง เขาออกเดินตามหลังเอกราชไป
“พี่พลจะไปไหน?” พันธกรถามขึ้นมา แล้วเขาก็รู้ในทันที “จะตามพี่เอกไปด้วยเหรอ?”
“พี่ทิ้งมันไม่ได้หรอก” กรพลพูดขึ้นแค่นั้น ก่อนจะเดินตามเอกราชไป พันธกรจะร้องเรียก แต่กรพลก็ไม่หันกลับมาอีกแล้ว เขาหันไปมองกลุ่มที่เหลือรอดชีวิตที่ยังคงอยู่
“เอาล่ะ ตอนนี้...” ทรัพย์สินดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง “เพิ่งจะสิบโมงเอง ตามที่น้องพันบอก อาณาเขตเราล่มสลาย ทุกคนตายไปหมดแล้ว เราไปหาอาณาเขตอื่นอาศัยอยู่กันดีกว่า”
ชัชชัยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วเขาก็บ่นด้วยอารมณ์ร้อน “เป็เพราะไอ้บ้านั่นคนเดียว ฉันถึงต้องมาตกระกำลำบากแบบนี้”
“เอาน่า เพื่อน” ภัทรเอามือลูบหลังชัชชัยเบาๆ เป็เชิงปลอบ แต่นั่นไม่ได้ช่วยดับไฟในใจของชัชชัยได้เลย เขาโกรธเอกราชมาก ที่โรงเรียนก็ทำตัวมีปัญหา พอมาเื่นี้ก็ยังก่อปัญหาไม่เลิก
แล้วคณะเดินทางที่เหลือก็ออกเดินไปตามถนนที่มีแต่อุบัติเหตุเต็มไปหมด มีรถชนกัน บางคันก็พลิกคว่ำ บางคันก็เสยอีกคันขึ้นมา บนพื้นมีเศษขยะ เศษกระดาษทั้งเป็แผ่นและหนังสือพิมพ์ขาดวิ่น สองข้างทางเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของอาคารที่เคยสวยงามมาก่อน แต่บัดนี้ มันแทบไม่เหลืออะไรอีกแล้ว แล้วก็มีพันธุ์ไม้ชนิดหนึ่งงอกขึ้นไต่ตามตัวอาคารเต็มไปหมด พันธกรเพิ่งจะเห็นนอกอาณาเขตเป็ครั้งแรก เขามองดูสภาพนอกอาณาเขตแล้วก็รู้สึกเสียใจทีเกิดเื่แบบนี้ขึ้น
“ตอนที่พวกมันบุกเข้ามาในโลก มันเป็ยังไงบ้างนะ?” ภัทรถามออกมา ขณะเดินอยู่ในแถว “เห็นพวกผู้ใหญ่ที่เห็นเหตุการณ์เล่าออกมาว่า จู่ๆ จานบินก็บินไปทั่วโลกและยิงะุเลเซอร์...คงเหมือนกับที่เราโดนยิงมานั่นแหละ แล้วทุกคนก็แตกตื่นวุ่นวาย...”
“แกจะพูดทำไมวะ ไอ้ภัทร?” ชัชชัยกล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด ภัทรเลยเงียบปากไปเลยทันที คณะเดินทางยังคงเดินทางไปตามถนนอยู่ แต่แล้วจู่ๆ ทรัพย์สินก็หยุดเดิน แล้วบอกให้พรรคพวกด้านหลังหลบด้านหลังรถเก่าๆ คันหนึ่งทันที
“เกิดอะไรขึ้น พี่สิน?” พันธกรถามออกมา ทรัพย์สินเลยชี้ไปข้างหน้าพร้อมกับบอก “มีพวกเอไอสองสามตนอยู่ด้านหน้านู่น เราจะฝ่าไป”
“ให้เป็หน้าที่พลซุ่มยิงอย่างผมเถอะ” ปราชญาบอกออกมา ก่อนจะนอนราบไปกับพื้นแล้วตั้งปืนสไนเปอร์เล็ง โดยเล็งไปที่ศีรษะของเอไอตนหนึ่ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าตรงเป้า เขาก็กดลั่นไก ะุปืนแหวกผ่านอากาศพุ่งเข้าใส่ศีรษะของเอไอตนหนึ่งจนะเิแตกดังโพละ! เอไออีกสองตนที่เหลือทำท่าใ แล้วก็หันมาทางที่ะุถูกยิงมาทันที
ทรัพย์สินออกจากที่ซ่อนแล้ววิ่งเข้าไปประจันหน้ากับพวกเอไออีกสองตนทันที พวกเอไอเอาปืนเลเซอร์ออกมาเตรียมจะยิงใส่เขา แต่ทรัพย์สินไวกว่า เขาจัดการยิงปืนลูกซองของเขาใส่บริเวณศีรษะของเอไอทั้งสองตนจนส่วนศีรษะะเิ คอของพวกมันขาดและก็มีของเหลวสีดำพวยพุ่งออกมา แล้วร่างของมันก็ทรุดลงไปกับพื้น ก่อนจะละลายกลายเป็ของเหลวสีดำสนิทติดอยู่กับพื้น
“ฟู่ว!” ทรัพย์สินเป่าลมออกมาทางปาก “เกือบไปแล้วไหมล่ะ?”
“พี่สินทำไมทำแบบนั้น?” วาสุกรีที่ถือปืนกลชนิดหนึ่งถามออกมาบ้าง “ขืนมันยิงโจมตีสวนกลับมาจะทำยังไง?”
“พี่คิดดีแล้วน่าถึงได้พุ่งออกไป” ทรัพย์สินตอบกลับมา “เอาล่ะ เดินทางต่อกันเถอะ”
แล้วทุกคนก็ออกจากหลังรถยนต์ที่พวกเขาซ่อนอยู่ และเดินไปตามทางข้างหน้า พันธกรมองคราบสีดำที่น่าจะเป็เืของพวกเอไอแห้งติดกรังอยู่กับพื้น ร่างของพวกมันสลายไปแล้ว เหลือแต่เพียงคราบเืเท่านั้น กลิ่นของมันเหมือนกลิ่นของยางไหม้
ปฏิคมส่ายหน้าออกมา พันธกรก็ถือปืนพกที่บรรจุะุไว้เต็มแล้วเดินต่อไป ครึ่งชั่วโมงถัดมา มันยังไม่มีวี่แววของอาณาเขตอื่น
“พี่สิน” ภัทรถามขึ้น “ถามจริง พี่รู้จักทางที่จะไปอาณาเขตอื่นเหรอ?”
ทรัพย์สินหันกลับมาตอบทันที “ใครจะไปรู้? พี่ก็ออกเดินโดยเดาสุ่มไปเท่านั้นแหละ”
“เอ้า!” ชัชชัยโมโหขึ้นมาทันที “แล้วแบบนี้ เดินไปอีกกี่ชั่วโมงถึงจะเจอ!? บ้าหรือเปล่า? เป็ผู้นำแต่ดันมาเดินมั่วแบบนี้ ใช้ได้ที่ไหน?”
ทรัพย์สินหันไปมองชัชชัยด้วยสายตาโมโห แต่ชัชชัยก็โมโหเหมือนกัน เขาเลยไม่กลัวทรัพย์สิน ชัชชัยกำปืนพกในมือไว้แน่น ขณะที่ทรัพย์สินตอบออกมา
“พี่ก็ใช่ว่าจะเคยออกมานอกอาณาเขต แล้วใครจะไปรู้ว่าอาณาเขตอื่นมันอยู่ตรงไหน?” ทรัพย์สินบอก “อย่าลืมสิ ว่าเราไม่เคยติดต่อกับอาณาเขตอื่นเลย เดินไปก่อนเถอะ อาจจะเจอก็ได้”
“โห พี่ ‘อาจจะ’ เหรอ?” ชัชชัยหยุดเดินทันทีแล้วก็นั่งลงกับพื้นสกปรก “เดินไปกันเองเหอะ ผมขอตายที่นี่ดีกว่า”
“ไอ้ชัย” ภัทรเดินมาหาเพื่อน พร้อมกับฉุดแขนเขาให้ลุกขึ้น แต่ชัชชัยไม่ยอมลุก เขาเลยบอกออกมา “อย่าเพิ่งยอมแพ้สิวะ ต้องมีอาณาเขตอื่นอยู่แน่นอน”
“มีที่ไหนกัน? ไม่มีหรอก!” ชัชชัยตอบออกมาอย่างโมโห “เราคงถูกฆ่าตายกันก่อนแหละ”
“นี่” ภัทรเริ่มไม่พอใจเพื่อนสนิทขึ้นมาแล้ว “อย่าพูดแบบนั้นได้ไหม? ถ้าเป็จริงจะทำยังไง?”
“ก็ดีน่ะสิ ตายไปเลย!” ชัชชัยตอบออกมาอย่างยอมแพ้ “จะได้ไปจากโลกที่ล่มสลายนี่เสียที”
ทรัพย์สินหันมามองชัชชัยแล้วก็ส่ายหน้าออกมา แต่ทันใดนั้นเอง กระจกของอาคารข้างๆ ก็แตกออกมา แล้วพวกเอไอในชุดเครื่องแบบสีดำก็พากันกรูออกมาทางหน้าต่างนั่น ชัชชัยหันไปเห็น เขาก็รีบลุกแล้ววิ่งไปก่อนคนอื่นทันที ก่อนที่พวกทรัพย์สินจะวิ่งไปก่อนเสียอีก
“อ้าว? ไหนบอกว่าจะไม่เดินต่อแล้วไง!?” ทรัพย์สินะโถามชัชชัยขึ้นมา เขาหันหน้ามาหาทรัพย์สินอย่างโมโห แต่เขาก็ไม่มีเวลาจะมาโกรธใครแล้ว พวกเด็กม.ปลายที่ยังรอดชีวิตอยู่ ต่างพากันวิ่งหนีตายไปตามถนน แสงเลเซอร์ถูกยิงมาจากด้านหลังและกระทบกับกำแพงอาคารจนเกิดะเิลุกเป็ไฟทันที วรรณสากรีดร้องออกมาอย่างใ แล้วเธอก็เผลอสะดุดล้มลงกับพื้นจนเข่าเป็แผล พันธกรที่ได้ยินเสียงเธอร้องพร้อมๆ กับปฏิคมก็รีบหันกลับมาช่วยเหลือเธอ
“รีบลุกเร็ว สา!!” พันธกรประคองตัวเธอเอาไว้ วรรณสารู้สึกเจ็บแปลบที่เข่า แต่เธอก็ต้องวิ่ง ไม่อย่างนั้นถูกฆ่าแน่ ะุเลเซอร์ถูกยิงออกมาอีกจนกระทบกับตัวรถยนต์ข้างๆ ริมทางเท้าจนะเิเสียงดัง วรรณสายกมือปิดหูอย่างหวาดกลัวขณะที่กำลังวิ่งไปด้วย
“ไม่ได้การแล้ว ขืนวิ่งต่อไปแบบนี้ก็ต้องวิ่งตลอดไป!” ทรัพย์สินะโออกมา แล้วเขาก็เห็นโรงเรียนแห่งหนึ่งอยู่ทางด้านขวาข้างหน้านี่เอง เขารีบบอกให้ทุกคนเข้าไปหลบในนั้น พันธกรพยุงร่างวรรณสาเอาไว้ ก่อนจะพาเธอเข้าไปทางประตู กลุ่มเด็กม.ปลายรีบวิ่งเข้าในอาคารเรียนทันที แต่พวกเอไอก็ตามมาทัน ทรัพย์สินที่ตอนนี้อยู่ในโรงเรียนแล้ว เขาหันรีหันขวางอย่างหาทางหลบซ่อน แล้วเขาก็เจอบันไดขึ้นไปอีกชั้นพอดี เขารีบสั่งให้คนอื่นตามเขามา
คนอื่นๆ รีบวิ่งตามทรัพย์สินไป ทรัพย์สินวิ่งขึ้นมาบนชั้นสองก็เจอห้องเรียนห้องหนึ่ง เขารีบเปิดประตูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก เขาเปิดประตูเข้ามา แล้วก็บอกให้ทุกคนเข้าไปหลบภายในห้องนี้ทันที พอปราชญาเข้ามาเป็คนสุดท้าย เขาก็ปิดประตูทันทีพร้อมกับล็อกกลอนด้วย
ทรัพย์สินเหงื่อแตกเต็มใบหน้า กลุ่มเด็กๆ ม.ปลายเข้าไปหลบด้านหลังโต๊ะเรียนหนังสือ ทรัพย์สินบอกให้ทุกคนเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านล่างและขึ้นมาข้างบน บรรดาพวกเอไอวิ่งผ่านห้องเรียนที่พวกเขาหลบซ่อนไปจนพวกมันหายไปหมด ชัชชัยเห็นดังนั้นก็เลยถาม
“เราปลอดภัยหรือยัง?” ชัชชัยถาม แต่ไม่มีใครตอบเลยสักคน เขาเลยะโดังลั่น “โอ๊ย! ตอบสักคนสิ”
“เงียบๆ!!” ทรัพย์สินรีบบอกให้ชัชชัยเงียบทันที แต่ชัชชัยยืนขึ้นอย่างอารมณ์เสีย ในตอนนั้นเอง เอไอตนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้าประตูห้องเรียนที่พวกเขาหลบซ่อนอยู่พอดี แล้วมันก็มองเห็นชัชชัยที่กำลังยืนอยู่
“แย่แล้ว!!” ภัทรร้องออกมาแล้วรีบบอกให้ชัชชัยหลบไปเสียก่อน แต่มันสายไปเสียแล้ว เอไอตนนั้นทุบกระจกที่บานประตูจนแตกแล้วก็เปิดกลอนก่อนจะบุกเข้ามา พันธกรใช้ปืนพกของตัวเองยิงใส่ส่วนศีรษะของมันหนึ่งนัด จนมันล้มไปทันที ร่างกายกลายเป็ของเหลวละลายบนพื้น
แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากที่กำลังวิ่งลงมาตามเสียงปืนของพันธกร ทรัพย์สินรีบบอกให้ทุกคนออกไปจากสถานที่นี้ทันที พันธกรรีบพยุงวรรณสาให้ออกวิ่งไปด้วย ทรัพย์สินวิ่งลงไปด้านล่างของโรงเรียน แต่ก็เจอพวกเอไอกำลังขึ้นบันไดสวนมาเหมือนกัน
“ไม่ได้การแล้ว! เราต้องขึ้นไปอีกหลายชั้น” ทรัพย์สินสั่งการทุกคน ทุกคนก็ทำตามเขา ทรัพย์สินออกวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบนเรื่อยๆ พร้อมกับคนอื่นๆ วรรณสารู้สึกเจ็บแผลที่เข่ามากจนเธอถึงกับต้องหยุดวิ่ง
“สา!” พันธกรที่พยุงเธอไว้ร้องออกมา วรรณสาทั้งเหนื่อยแล้วก็เจ็บาแ พันธกรเลยตัดสินใจให้วรรณสาขี่หลังเขาทันที และเขาจะทำหน้าที่แบกวรรณสาขึ้นบันไดไปเอง
“จะบ้าเหรอ พัน?” วรรณสาเอ่ยออกมาอย่างเหลือเชื่อ แต่พันธกรไม่มีเวลาแล้ว เขารีบบอกให้วรรณสาปีนขึ้นหลังเขา วรรณสารีบทำตาม พันธกรต้องแบกทั้งกระเป๋ายังชีพและตัววรรณสาพร้อมกับกระเป๋าของเธอ แล้วขึ้นบันไดไปอย่างเชื่องช้า ตอนนั้นเอง ทรัพย์สินที่เห็นพันธกรอยู่รั้งท้ายสุดเลยก็ะโขึ้น
“น้องพัน! เร็วๆ เข้า” ทรัพย์สินะโดังลั่น พันธกรก็เลยตอบกลับไป
“พยายามอยู่ครับ!”
ปฏิคมหันมาเห็นพันธกรกำลังแบกวรรณสาอยู่ เขาก็อาสาเอากระเป๋าของวรรณสาออกไปจากหลังของเธอ เพื่อให้พันธกรเบาแรงมากขึ้น พันธกรถึงกับหายเหนื่อยไปอีกหน่อย เมื่อกระเป๋าของวรรณสาถูกปฏิคมหิ้วไปแทน แต่ตัววรรณสาก็ยังหนักอยู่ดี เขาก้าวขึ้นบันไดแต่ละก้าวอย่างเชื่องช้า จนพวกเอไอใกล้จะเข้ามาหาเขาแล้ว
“น้องพัน!!” ทรัพย์สินะโออกมาอีกครั้ง พันธกรหันไปมองด้านหลัง แล้วเขาก็เห็นเอไอตนหนึ่ง กำลังจะเข้ามาทำร้ายเขา เขาเลยจัดการใช้เท้าถีบมันจนตกบันไดลงไป และเขาก็พยายามออกแรงวิ่งขึ้นบันไดไป ทรัพย์สินเห็นดังนั้น เขาก็เลยรีบวิ่งลงมาด้วย พร้อมกับบอกว่าจะช่วยแบกวรรณสาไปด้วยกัน วรรณสารู้สึกผิดเหลือเกินที่เป็ตัวถ่วงให้กับคนอื่นๆ เธอขอโทษพันธกรออกมา
“พัน สาขอโทษ...” วรรณสาจะว่าออกมา แต่พันธกรรีบห้ามเธอไว้ ขณะแบกร่างของเธอไปพร้อมกับทรัพย์สิน
“เอาไว้ก่อน” พันธกรพูด ใบหน้าของเขามีเหงื่อไหลเต็มไปหมด แล้วพวกทรัพย์สินก็ขึ้นมาจนถึงชั้นหกจนได้ เป็ชั้นบนสุด ไม่มีที่ให้ขึ้นไปอีกแล้ว ทรัพย์สินรีบมองหาห้องเรียนเพื่อหลบซ่อน แต่ก็เห็นห้องพักอาจารย์พอดี เขาเลยรีบเปิดประตูเข้าไปในนั้น ก่อนจะบอกให้ทุกคนเข้าไปหลบ พอทุกคนเข้าไปหมดแล้ว เขาก็ปิดประตูแล้วล็อกกลอนจากภายใน
ทรัพย์สินรีบไปแอบซ่อนหลังโต๊ะของอาจารย์คนหนึ่ง คนอื่นๆ ก็ทำเช่นกัน พวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเอไอใกล้เข้ามาแล้ว วรรณสายกมือปิดปาก น้ำตาไหลออกมาด้วยความหวาดกลัว พันธกรที่เห็นดังนั้นก็ปลอบใจวรรณสา
“สา ไม่ต้องกลัว มีพันอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวหรอก” เขาบอกออกมา วรรณสาที่ได้ยินดังนั้นก็จับแขนเขาเอาไว้แน่น ปฏิคมที่มองเห็นภาพนั้น เขาก็รู้สึกอิจฉา แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้า จะมาอิจฉาอะไรกันตอนนี้ได้?
แล้วพวกเอไอก็วิ่งผ่านประตูหน้าห้องพักอาจารย์ไปจนหมด คราวนี้ ชัชชัยไม่ทำผิดเป็ครั้งที่สองแล้ว ทั้งหมดเฝ้ารอเวลากว่าสิบนาที พอภัทรเห็นว่าไม่มีใครอยู่นอกบานประตูแล้ว แล้วก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเอไอแล้วด้วย เขาเลยถามคนอื่นขึ้นมา
“เราสมควรจะออกไปได้หรือยังครับ?” เขาถามพวกทรัพย์สิน ทรัพย์สินก็แอบย่องไปที่ประตู ก่อนจะค่อยๆ ปลดกลอน แล้วเอาหน้าออกมาดูซ้ายขวา ก็พบว่าไม่มีใครแล้วจริงๆ เขาเลยถอนหายใจ ก่อนจะบอกให้ทุกคนออกมาได้
ชัชชัยที่เป็คนทำให้ทุกคนต้องซวย ต้องระเห็จหนีขึ้นมาถึงชั้นหก เขาก็ขอโทษคนอื่นออกมา “ขอโทษนะ เป็เพราะผมเอง มันเห็นผม มันก็เลย...”
“ไม่หรอก” พันธกรว่าขึ้นมาบ้าง “เป็เพราะเสียงปืนของผมนี่แหละ พวกมันถึงได้กรูกันเข้ามา”
วรรณสาที่ยังคงเจ็บแผลที่เข่าอยู่ เธอรู้สึกผิดเอามากๆ ที่ดันเป็ตัวถ่วงให้พันธกรกับทรัพย์สิน เธอจะลุกขึ้นเดิน แต่ก็ต้องร้องโอดโอยเพราะเจ็บแผลที่เข่า
“ทำไมมันเจ็บขนาดนี้นะ?” วรรณสาว่าออกมา ทำเอาพันธกรต้องหันมา แล้วเขาก็ถามอาการของวรรณสา วรรณสาก็บอกว่าเธอเจ็บที่เข่าอย่างมาก
“ปฐมพยาบาลสิ อาจจะเป็แผลใหญ่ก็ได้” พันธกรแนะนำขึ้นมา วรรณสาก็ลืมไปเลยว่าตัวเองเป็แพทย์สนาม เธอหยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลแผลออกมา ก่อนจะถอดรองเท้าคอมแบ็ต แล้วเลิกขากางเกงขึ้น พอพันธกรเห็นแผลที่เข่าของวรรณสา เขาก็ถึงกับร้อง
“เืออกเต็มเลย” พันธกรทำท่าจะทำแผลให้วรรณสา แต่วรรณสาบอกจะทำเอง แล้วเธอก็จัดการทำแผลให้ตัวเอง เธอร้องออกมาหน่อยอย่างแสบแผลเมื่อใช้แอลกอฮอล์เช็ดรอบๆ ปากแผล แล้วเธอก็พันผ้าพันแผลให้กับเข่าของตัวเอง มันถึงเริ่มหายเจ็บขึ้นมาบ้าง
“ไหวไหมสา?” พันธกรถามขึ้นมาอย่างเป็ห่วง ปฏิคมที่เห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาบ้าง ก่อนจะบอกกับทุกๆ คน
“เราพักผ่อนกันก่อนดีไหม?” ปฏิคมบอกกับทุกคน “พวกมันคงออกไปจากโรงเรียนแล้วล่ะ ในเมื่อหาพวกเราไม่เจอ เราพักกันที่นี่สักชั่วโมงหนึ่งดีไหม?”
ทรัพย์สินที่ถือปืนลูกซองได้ยินดังนั้น เขาก็เห็นดีด้วย เขาเลยบอกให้ทุกคนกลับเข้าไปในห้องพักอาจารย์เมื่อกี้เหมือนเดิม แล้วจัดการเปิดหน้าต่างเสียให้อากาศระบาย ก่อนที่พวกเขาจะมานั่งกันกลางห้องพักอาจารย์ วาสุกรีรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมา เขาเลยล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบขวดน้ำออกมา ในกระเป๋ามีขวดน้ำเปล่าทั้งหมดสามขวด วาสุกรีเปิดฝาแล้วก็ยกน้ำดื่มเข้าไปเสียมาก ทรัพย์สินเห็นดังนั้นจึงเตือนขึ้นมา
“ประหยัดน้ำไว้หน่อยก็ดีนะ เราไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น” ทรัพย์สินบอก “เผื่อเราต้องหลงทางข้างนอกหลายวัน ประหยัดน้ำดื่มไว้หน่อยก็ดี”
“ขอโทษครับ พี่สิน” วาสุกรีขอโทษออกมา ทรัพย์สินก็บอกว่าเขาไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่เตือนเท่านั้น
“ว่าแต่อาหารที่เขาใส่ให้เราเป็อะไรอ่ะ?” ชัชชัยล้วงเข้าไปในกระเป๋า ก่อนจะพบว่าอาหารที่ฝ่ายผู้นำอาณาเขตให้มา เป็แค่ขนมปังก้อนเดียว เขาถึงกับโมโหทันที “จะบ้าเหรอ? ขนมปังแค่ชิ้นเดียวจะไปอิ่มได้ไง?”
“น้องชัย อาณาเขตเราก็ใช่ว่าจะมีอาหารเยอะ” ทรัพย์สินพูดเตือนขึ้นมา ก่อนจะเปิดกระเป๋าของตัวเองดูด้วย พบว่ามีขนมปังใส่ในถุงพลาสติกอยู่เหมือนกันกับกระเป๋าของชัชชัย เขาถอนหายใจออกมา
“เราต้องประหยัดเสบียงกันเอาไว้” ทรัพย์สินบอกออกมา “โลกภายนอกล่มสลายไปหมดแล้ว อาหารต้องเสียหมดแล้วแน่ๆ เราต้องประหยัดการกินกันเอาไว้ก่อนนะ”
ชัชชัยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ขณะที่พันธกรดูในกระเป๋าของเขาบ้าง ก็พบขนมปังก้อนเดียวใส่ในถุงพลาสติกอยู่เหมือนกันกับคนอื่นๆ เขาถอนหายใจแล้วบอกออกมา
“อย่างที่พี่สินบอกนั่นแหละ พวกเราอาจต้องแบ่งปันอาหารกันก็ได้” พันธกรว่าออกมา “และน้ำก็ด้วย พวกเราประหยัดเสบียงเอาไว้อย่างที่พี่สินบอกเถอะ”
271
![[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758873761_78716960.webp)
