ให้ฉันคืนเถอะ เงินที่ยืมเธอมาเมื่อตอนนั้นน่ะ
ตอนที่ 1 กวดวิชากับเธอคนนั้น
“โทษนะครับ ไม่ทราบว่าเธอคนนี้เคยเรียนที่นี่ไหมครับ” โคโอริได้พูดพร้อมกับเปิดรูปในสมาร์ทโฟนของเขาให้
อาจารย์ที่ทำงานในโรงเรียนกวดวิชาที่เขาเคยเรียนด้วยดู
“อ๋อ มิคุจังน่ะหรอ เธอเคยเรียนที่นี่ค่ะ มีธุระอะไรรึเปล่าคะ” อาจารย์กวดวิชาตอบโคโอริด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
“ครับ คือผมอยากจะถามอะไรสักอย่างหนึ่งเกี่ยวกับมิคุจังน่ะครับ”
“ได้สิคะ ว่าแต่อะไรสักอย่างหนึ่งนี่คืออะไรหรอคะ”
“ผมอยากทราบข้อมูลส่วนตัวทั้งหมดที่เธอกรอกไว้ตอนสมัครเรียนที่นี่ครับ” โคโอริพูดกับอาจารย์ด้วยน้ำเสียงปกติ
“ข้อมูลส่วนตัวของมิคุจังหรอ โอเคค่ะ” อาจารย์พูดพึมพำตามโคโอริ เนื่องจากกำลังทำงานอยู่จึงไม่ค่อยมีสมาธิ
ในการฟังโคโอริเท่าที่ควร
“ดะเดี๋ยวก่อนสิคะ ทำไมฉันถึงต้องเอาข้อมูลของมิคุจังให้กับคุณด้วยล่ะคะ” อาจารย์พูดกับโคโอริด้วยใบหน้าที่
เลิ่กลั่ก
“ผมเป็คนรักของเธอครับ ให้ข้อมูลของเธอกับผมไม่ได้หรอ” โคโอริตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมใบหน้าที่
จริงจัง ทำให้อาจารย์นั้นถึงกับเขินและหน้าแดงจนพูดไม่เป็คำเลยทีเดียว
“คะคะคนรัก อย่างนั้นหรออออ มิคุจังมีคนรักแล้วอย่างงั้นหรอ คบกันได้ยังไง เมื่อไหร่ เธอคือใคร ทะทะเธออออ”
อาจารย์นั้นใมากถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว
“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมล้อเล่นครับ ถ้าผมเป็คนรักเธอแล้ว ผมจะมาถามอาจารย์ทำไมล่ะ” โคโอริพูดแทรกในขณะที่
อาจารย์นั้นกำลังโวยวายเพราะใ
“โธ่ นี่เธอล้อเล่นอะไรเนี่ย ฉันใหมดเลยนะคะ” อาจารย์อมแก้มแล้วพูดด้วยท่าทีที่งอแงกับงอนนิดหน่อย
“ถ้าเธอไม่ใช่คนรักของมิคุจัง แล้วเธอเกี่ยวข้องยังไงกับมิคุจังหรอคะ” อาจารย์ถามกับโคโอริพร้อมกับหันหน้าหนี
ด้วยสีหน้าที่ยังงอนอยู่นิดหน่อย
“คงเป็คนรู้จักล่ะมั้งครับ” โคโอริหันหน้าหลบอาจารย์ แล้วตอบแบบนิ่งๆพร้อมเอามือขวาวางไว้บนหัว
“คนรู้จัก...หรอคะ” อาจารย์ทำหน้างงด้วยความสงสัยพร้อมพูดออกมา
“แล้วทำไมเธอถึงอยากได้ข้อมูลส่วนตัวของมิคุจังล่ะคะ”
“ผมอยากจะคืนเงินที่ยืมเธอมาเมื่อตอนนั้นน่ะ” โคโอริพูดพร้อมอมยิ้ม
“เอ๊ะ คืนเงินอย่างงั้นหรอ...” อาจารย์พูดพร้อมทำหน้าสงสัย
“เธอมีรูปถ่ายของมิคุจังก็ต้องสนิทกันพอสมควรสิ แล้วเธอไม่มีช่องทางการติดต่อเขาเลยหรอ”
“ไม่มีเลยครับ ตอนที่ผมรู้จักเธอคนนั้น พวกเราสองคนนั้นก็ยังเด็กอยู่เลยครับ เลยไม่ได้ขอช่องทางการติดต่ออะไร
เอาไว้”
“อ๋อ ถ้างั้นฝากให้ฉันคืนให้เอาไหมล่ะ ฉันเป็คนรู้จักของมิคุจัง เอ้อลืมไป ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ฉันชื่อซูบารุนะ
เป็อาจารย์ของกวดวิชาแห่งนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
“จะว่าไปก็ลืมแนะนำตัวเลย ผม โคโอริ ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับอาจารย์ซูบารุ”
“เรียกฉันว่าพี่ซูบารุก็ได้ พวกเราอายุห่างกันไม่กี่ปีเอง ไม่ต้องเรียกฉันว่าอาจารย์หรอก”
“โอเคครับ พี่ซูบารุ” โคโอริยิ้มแล้วพูดพร้อมยื่นเข้ามาหาอาจารย์ซูบารุ
นั่นทำให้อาจารย์ซูบารุนั้นเขินจนหน้าแดงเลยทีเดียว
“กะกะใกล้ไปแล้วนะ โคโอริคุงบ้า บ้า บ้า บ้าที่สุด” อาจารย์ซูบารุเขินจนพูดติดๆขัดๆ แล้วเธอชอบพูดคำว่าบ้า
กลบเกลื่อนเวลาเขิน
“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ พี่ซูบารุ” โคโอริพูดพร้อมกับงงว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่เขาก็ยังไม่เอาหน้าถอยห่าง
จากอาจารย์ซูบารุ
“ช่างมันเถอะน่า โคโทริบ้า บ้า บ้า บ้าที่สุด” อาจารย์ซูบารุเขินเลยลืมตัวเผลอผลักโคโอริออกไป
นั่นทำให้โคโอริล้มลง
“ขอโทษๆ โคโอริคุง เป็อะไรมากไหม ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ แงงงง” อาจารย์ซูบารุขอโทษโคโอริพร้อมน้ำตาเหมือน
เด็กน้อยที่ร้องไห้งอแงตอนทำผิด
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมไม่เป็อะไรหรอกครับ แค่นี้เอง”
"เอาเป็ว่า ถ้าให้ข้อมูลของมิคุจังกับผมไม่ได้ ก็รบกวนเอาข้อมูลติดต่อผมไปแล้วส่งไปให้มิคุหน่อยละกันนะครับ
แล้วผมฝากบอกมิคุทีนะครับว่า “ไว้เจอกันนะ”" โคโอริพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนหลังจากที่ล้มลงไปที่พื้น
ในขณะที่โคโอริลุกขึ้นจากพื้น เขาก็เหลือบไปเห็นป้ายประกาศที่แปะไว้บนกำแพงซึ่งป้ายนั่นเขียนเอาไว้ว่า
“รับสมัครอาจารย์ และผู้ช่วยอาจารย์”
“แล้วก็ผมจะเตรียมเอกสารมาสมัครเป็อาจารย์ที่นี่นะครับพี่ซูบารุ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ” หลังจากที่เห็นป้ายโคโอริ
ได้พูดกับอาจารย์ซูบารุพร้อมหยิบใบสมัครเป็อาจารย์ที่โต๊ะของอาจารย์ซูบารุไปหนึ่งแผ่น
“เอ๋ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ” อาจารย์ซูบารุอุทานเสียงสูงด้วยความใ
“ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ พี่ ซู บา รุ” โคโอริพูดเสร็จก็เดินออกจากกวดวิชาไป
“ดะเดี๋ยวก่อน โธ่ เป็คนเอาแต่ใจจริงๆเลย โคโอริคุงคนบ้า บ้า บ้า บ้าที่สุดเลย” อาจารย์ซูบารุอมแก้ม ขณะที่
กอดอกตัวเองอย่างแน่นพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงงอนเหมือนเด็กประถม
โปรดติดตามตอนต่อไป เขียนโดย : natsurenbo
164
