ตอนนี้จ้าวเทียนกับคนส่วนใหญ่ในตระกูลลี่ได้กลับเข้าไปด้านในแล้ว ส่วนคนที่ได้รับาเ็สาหัสก็กำลังรอรถพยาบาลมารับไปรักษา
มองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าลี่เหยาเหยารู้สึกเ็ปภายในส่วนลึกของจิตใจ
ก่อนหน้านี้เธอคิดมาเสมอว่าในโลกยุคปัจจุบันที่แสนสงบสุขการฝึกศิลปะการต่อสู้เป็เพียงเื่ไร้ประโยชน์
แท้จริงแล้วนั่นเป็สิ่งที่เธอเข้าใจผิดมาตลอด สิ่งที่เห็นมันเป็เพียงภาพลวงตาเท่านั้น โลกนี้ไม่เคยสงบสุขเลย การต่อสู้เข่นฆ่านั้นมีอยู่ทุกที่ทุกเวลาเราจะได้รู้ก็ต่อเมื่อมันเกิดขึ้นกับตัวเราเอง
เมื่อถึงตอนนั้นเราถึงจะได้เห็นถึงเื้ัอันโหดร้ายของโลกใบนี้…
วันนี้ เมื่อเหตุการณ์เ่าั้เกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอเอง ชื่อเสียงเงินทองที่มีมันไม่สามารถช่วยชีวิตคนที่เธอรักได้เลย
หากวันนี้จ้าวเทียนไม่อยู่ที่นี่ล่ะ…
ตระกูลของเธอ…
ครอบครัวที่เธอรัก…
ทั้งหมดคงถูกลบหายไป…
สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงแค่เศร้าเสียใจและมองดูมันเกิดขึ้นเท่านั้นเหรอ…
เธอรู้สึกหวาดกลัวเหลือเกิน
….
“ เหยาเหยา…ทำไมพวกเรากับเขาถึงเหมือนอยู่คนละโลกกันเลย ” กงเสี่ยวเหมยที่ยืนอยู่ด้านข้างพูดขึ้นมาเบาๆให้ได้ยินกันเพียงสองคน
“ พี่…พี่เสี่ยวเหมยหมายถึงอะไร ” เธอแกล้งไม่เข้าใจ แล้วถามกลับไป
“ พี่รู้นะ…เธอก็รู้สึกเหมือนกับพี่ ” กงเสี่ยวเหมยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ตัวเธอนั้นฝึกฝนการต่อสู้มาั้แ่เด็ก ภาพเหตุการณ์ทำนองนี้เธอเคยพบเจอมาหลายครั้งแล้ว ทำให้ตั้งสติได้ไวกว่าลี่เหยาเหยา
เมื่อได้ยินแบบนั้น ลี่เหยาเหยาก็ได้หันกลับมามองใบหน้าของหญิงสาวด้านข้าง เธอรู้สึกได้ว่าอีกฝ่าย้าจะบอกบางอย่างที่สำคัญมากกับเธอ
“ รู้ไหม…ครั้งแรกที่พี่ได้รับรู้เื่ราวพวกนี้ ตอนนั้นคนในตระกูลของพี่าเ็ล้มตายไปหลายคน มันมากกว่าที่เธอเห็นในวันนี้อีก”
“ ในตอนนั้นหลังจากที่เื่ราวทุกอย่างจบลง ตัวพี่นั้นเศร้าเสียใจอยู่หลายวันภายในใจได้แต่กล่าวโทษโลกใบนี้ที่มันโหดร้าย ทำไมเื่แบบนี้ต้องมาเกิดกับตัวพี่”
“ จนกระทั่งวันหนึ่ง…พี่ถึงได้รู้ ” กงเสี่ยวเหมยหลับตานึกถึงภาพเ่าั้ในอดีต แล้วพูดต่อ
“ โลกของพวกเรานั้นแตกต่างจากคนธรรมดา พวกเราที่เกิดมาในตระกูลใหญ่ มีเส้นทางให้เลือกแค่สองทาง”
“ ทางแรกคือการหลบหนี…ละทิ้งการต่อสู้แย่งชิงตัดขาดกับตระกูล แล้วหันไปใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา เธอก็จะมีชีวิตที่สงบสุขไม่ต้องกลัวว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้น”
ลี่เหยาเหยาเมื่อได้ยินแบบนั้นแววตาเธอก็เปลี่ยนไปทันที หากเธอเลือกเส้นทางนี้ แล้วครอบครัวของเธอล่ะมันเป็เส้นทางที่เห็นแก่ตัวมาก
“ ทางที่สองคือยอมรับในโลกที่โหดร้ายนี้แล้วทำตัวเองให้เข้มแข็งขึ้น เพื่อในวันหนึ่งข้างหน้าเราจะสามารถปกป้องครอบครัวของเราได้ ”
“ ตัวพี่ในตอนนั้นมีอายุสิบสองปีเมื่อพี่ได้ตัดสินใจเลือกแล้ว ก็หันมาเริ่มฝึกฝนการต่อสู้อย่างจริงจัง แม้ว่ามันอาจจะเป็การเริ่มต้นที่ช้าไปซักหน่อย แต่อย่างน้อยตัวพี่ในตอนนี้ก็สามารถดูแลตัวเองได้ไม่ต้องรอแต่ให้คนอื่นมาปกป้อง ” กงเสี่ยวเหมยพูดด้วยแววตาเป็ประกาย
“ ฉัน…ฉันอยากเข้มแข็งขึ้น ” ลี่เหยาเหยาพูดขึ้นด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว เธอรู้สึกโล่งใจมากที่ได้พูดประโยคนี้ออกไป
ที่จริงแล้วเธอนั้นเป็ผู้หญิงที่มีจิตใจที่เด็ดเดี่ยวมาก ไม่อย่างนั้นในตอนอายุ16ปี เธอคงไม่กล้าตัดสินใจออกจากตระกูลไปทำตามความฝันของตัวเอง
ในวันนี้เธอก็ได้เป็ซุปเปอร์สตาร์อย่างที่ตั้งใจไว้แล้ว เธอสามารถทำในสิ่งที่คนอื่นนับล้านคนทำไม่สำเร็จ
งั้นตอนนี้…
เธอก็แค่ต้องทำมันอีกครั้ง…
เธอมีต้นทุนที่ได้เปรียบกว่าในอดีตมากด้วยชื่อเสียงและเงินทองที่เธอสะสมมาตลอด…
ลี่เหยาเหยาได้หลับตาลง
ภาพการต่อสู้ของโม่ซินหยานปรากฏขึ้นในความคิดเธอเป็ฉากๆ เธอคนนั้นมีพลังอันแข็งแกร่ง ความสามารถอันไร้คู่ต่อสู้แบบที่เธอไม่เคยพบมาก่อน และภาพสุดท้ายที่เธอนึกถึง คือภาพของจ้าวเทียนที่ก้าวเข้ามาปกป้องทุกคนในตระกูลของเธอ
เมื่อลี่เหยาเหยาลืมตาขึ้นมา แววตาของเธอนั้นก็เปล่งประกายความมุ่งมั่นอันแรงกล้าออกมา
เธอพบแล้ว…
เป้าหมายของเธอ…
‘ ฉันต้องเป็ปรมาจารย์ให้ได้…เพื่อที่จะได้ต่อสู้เคียงข้างเขา ปกป้องคนที่ฉันรัก! ’
วิ้งงงง!
เมล็ดพันธุ์แห่งทวยเทพก็ได้ตื่นขึ้นทันที มันได้ตอบสนองต่อเจตจำนงของเธอที่้าจะแข็งแกร่งขึ้น
!!
ลำแสงสีทองพุ่งทะลุท้องฟ้าลงมาปกคลุมตัวของลี่เหยาเหยาเอาไว้ พลังแห่งเทพ์โบราณ ได้ถูกดึงดูดเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ร่างของลี่เหยาเหยานั้นลอยอยู่เหนือพื้นประมาณ2เมตร เธอตกอยู่ในภวังค์ไม่ได้รับรู้เื่ราวรอบๆตัวแม้แต่น้อย
“ นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น” กงเสี่ยวเหมยมีสีหน้าแตกตื่น เธอพยายามจะเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกพลังอันมหาศาลผลักออกมา
ฟุ่บ!
จ้าวเทียนปรากฏตัวขึ้นทันที เพียงแค่เขาวาดฝ่ามือไปด้านหน้าเบาๆ เสาลำแสงสีทองก็หดเล็กลงมา กลายเป็ลูกพลังงานวงกลมสีทอง
“ นี่มัน…การยอมรับโดยสมบูรณ์ ” จ้าวเทียนรู้สึกพูดไม่ออก เขาเคยตั้งใจว่าวันหนึ่งเมื่อเขาไปถึงขอบเขตเซียนของโลกใบนี้ แล้วจะรับเอาเมล็ดพันธุ์แห่งทวยเทพไปมันมีส่วนช่วยให้เขาทำสิ่งต่างๆได้มากมาย
ถึงขนาดมีความคิดที่จะเตรียมสิ่งตอบแทนให้ลี่เหยาเหยามากมายในอนาคต
แต่นี่คืออะไร หากมันเลือกที่จะหลอมรวมกับลี่เหยาเหยาแบบสมบูรณ์แบบนี้เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว แผนการที่วางไว้ในอนาคตกลับกลายเป็ไร้ประโยชน์
‘ ฉันอุตส่าห์ใช้ปราณหมื่นตะวันฟื้นฟูแกขึ้นมา แต่แกกลับทำกับฉันแบบนี้’
สายตาจ้าวเทียนเปลี่ยนเป็เ็า เขาหันไปบอกกับคนอื่นที่ยืนมุงอยู่รอบๆ
“ กันบุคคลภายนอกออกไป ห้ามไม่ให้ใครมารบกวนเด็ดขาด ”
“ ถ้าใครฝ่าฝืนก็ฆ่าได้เลย!”
ผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆสะดุ้งด้วยความใ เมื่อได้เห็นความเด็ดขาดของจ้าวเทียน ทุกคนรู้ดีว่าเื่นี้ไม่ใช่เื่ธรรมดาแน่นอน
แม้แต่ตอนต่อสู้กับปรมาจารย์ก่อนหน้านี้จ้าวเทียนยังไม่จริงจังขนาดนี้
“ ไม่ต้องห่วง…ฉันรับรองจะไม่ให้ใครเข้ามาขัดขวางแน่นอน ” ลี่สวีฉิงรับปากด้วยเสียงจริงจัง เธอได้รับการรักษาจากจ้าวเทียนจนฟื้นฟูอาการาเ็มาได้8ส่วนแล้ว
จ้าวเทียนเมื่อได้ยินดังนั้นก็กล่าวคำขอบคุณออกไป จากนั้นได้ยื่นมือไปัักับลูกพลังสีทองนั้น
‘ ขอฉันสั่งสอนเทพโบราณที่ไม่รู้ความตนนี้หน่อยเถอะ!’
วูป!
ดวงจิตเขาหายเข้าไปในดวงแสงทันที…
ย้อนกลับไปในตอนที่เมล็ดพันธุ์พึ่งตื่นขึ้น
ลี่เหยาเหยาตอนนี้ ตัวเธอได้ยู่บนวิหารขนาดใหญ่ ที่ลอยอยู่ในทะเลดวงดาวอันกว้างใหญ่ในจักรวาล
เบื้องหน้าของเธอมีแท่นบรรทมขนาดใหญ่มันยาวเกือบร้อยเมตร
“ ในที่สุดเราก็ได้พบกัน…ลูกหลานข้า” เสียงอ่อนโยนของหญิงสาวคนหนึ่ง ดังขึ้นในความคิดของเธอ
!!
เมื่อเธอเงยหน้ามองขึ้นไป ก็ได้พบกับหญิงสาวที่มีหน้าตาสวยงามแบบที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อน
เป็ความงดงามที่มาพร้อมกับความสูงส่งไม่ว่าสตรีคนใดที่ได้เห็นก็ต้องก้มหน้าลงด้วยความอับอาย แม้แต่ตัวเธอที่มีความมั่นใจในหน้าตาของตัวเองก็ยังต้องยอมรับว่าด้อยกว่า
ขนาดร่างกายของหญิงสาวนางนั้นใหญ่โตเป็อันมากหากเธอลุกขึ้นยืนคงจะมีความสูงเกือบร้อยเมตร เธอสวมชุดแต่งกายแบบจีนโบราณสีขาวดูงดงาม เธอนอนอยู่บนแท่นบรรทมด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน
“ คุณเป็ใคร…แล้วตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน ” ลี่เหยาเหยาถามขึ้นด้วยความสับสน แต่เธอก็พอััได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย
“ ข้าคือเทพธิดาซวนเฉวียน…สถานที่แห่งนี้คือภายในเมล็ดพันธุ์แห่งทวยเทพที่อยู่ในตัวของเ้า ”
“ ข้ารู้ว่าเ้ามีคำถามมากมาย…ไว้หลังจากที่พวกเราหลอมรวมกัน เ้าจะเข้าใจทุกอย่างเอง ตอนนี้มีอยู่สิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุดที่เ้าต้องตัดสินใจ ”
“ ลี่เหยาเหยา…เ้า้าสืบทอดพลังของข้า เทพ์โบราณหรือไม่ ” เทพธิดาซวนเฉวียน ถามขึ้นด้วยเสียงจริงจัง
เธอเฝ้าดูหญิงสาวคนนี้มานานั้แ่เกิดทั้งนิสัยใจคอ ความมุ่งมั่นตั้งใจ เธอเหมาะสมที่สุดแล้ว ในบรรดาผู้สืบทอดทั้งหมดที่เธอเคยพบมาเป็เวลานับล้านปี
“ ฉัน…ฉันจะเป็อย่างไรหลังจากสืบทอดพลังของคุณ ” เธอถามขึ้นด้วยความกังวล
“ นี่เ้ากำลังคิดว่าจะถูกข้าครอบงำอยู่ใช่หรือไม่…ข้าอ่านความคิดของเ้าได้ ไม่ต้องกลัวหรอกลูกหลานของข้า หลังจากที่เ้ารับสืบทอดพลังของข้า เราทั้งคู่นั้นจะหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์”
“ ดวงจิตของข้าในตอนนี้ก็จะสลายหายไป เ้าจะได้รับประสบการณ์และความรู้ทั้งหมดของข้า นั่นรวมไปถึงความแข็งแกร่งที่เ้า้าด้วย ข้าขอรับรองว่าเ้าฝึกฝนไปไม่เกิน10วัน พลังของเ้าจะเหนือกว่าปรมาจารย์หญิงที่เ้าเจอในวันนี้อีก”
“ นั่นรวมไปถึงเ้าเด็กบ้าจ้าวเทียนที่เ้าหลงรักนั่นด้วย” เมื่อเอ่ยชื่อจ้าวเทียน น้ำเสียงเทพธิดามีอารมณ์หมั่นไส้เล็กน้อย
“ คุณรู้จักจ้าวเทียนด้วยเหรอ” ลี่เหยาเหยาพูดออกมาด้วยความเขินอาย ตอนนี้ตัวเธอนั้นมีความรู้สึกว่าสิ่งที่เทพธิดาตรงหน้าบอกมานั้นเป็ความจริงทุกอย่าง อีกฝ่ายมีเจตนาที่ดีต่อเธอ
“ เ้าต้องระวังชายคนนี้ให้ดี ตอนที่เขาพบเจอดวงจิตของข้า เขาก็แอบวางแผน่ชิงเมล็ดพันธุ์แห่งทวยเทพไปจากเ้าแล้วรู้หรือไม่” เทพธิดาพูดด้วยความโมโห ผู้สืบทอดของเธอนั้นไม่ได้รู้เื่อะไรเลย
“ เ้าจำวันที่ชายคนนั้นรักษาข้อเท้าให้เ้าได้ไหม เพราะตัวเขาได้ฝึกฝนวิชาหมื่นตะวันของพี่ชายข้า ทำให้รับรู้ถึงเมล็ดพันธุ์ในตัวเ้าได้ ในตอนนั้นเขาก็ได้ทิ้งปราณของตัวเองไว้หลังจากนี้ไม่ว่าเ้าจะอยู่ที่ไหน เขาจะสามารถหาเ้าเจอได้อย่างง่ายดาย ”
เมื่อได้ฟังที่เทพธิดาบอกออกมา ลี่เหยาเหยาก็ยิ่งเขินหนักเข้าไปใหญ่ เพราะคำพูดที่บอกว่าไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนจ้าวเทียนก็สามารถหาเธอเจอได้อย่างง่ายดาย ความหมายคือจ้าวเทียนกำลังสนใจเธอใช่ไหม
บนแท่นบรรทมเทพธิดาที่สามารถอ่านใจของลี่เหยาเหยาได้เธออยากจะเอาเท้าก่ายหน้าผาก
ช่างเถอะ…ถึงอย่างไรชายคนนั้นก็เป็คนดี ตัวเธอััได้ เธอก็เลยไม่ได้ห้ามไม่ให้ผู้สืบทอดของเธอไปรักจ้าวเทียนแต่เธอแค่เตือนให้ระวังไว้
ซึ่งลี่เหยาเหยาเองก็เข้าใจสิ่งที่เทพธิดาสื่อออกมา และจากการกระทำทุกอย่างของจ้าวเทียนที่เธอเห็น อีกฝ่ายนั้นไม่ใช่คนที่เห็นแก่ตัว เธอเชื่อว่าจ้าวเทียนไม่มีทางคิดร้ายกับเธอ
!!
แกร่กๆ
หืม
“ การสั่นะเืแบบนี้…มีคน้าจะฝ่าเข้ามา ” เทพธิดาพูดขึ้นเมื่อรับรู้ถึงอะไรบางอย่าง
ชิ้ง !
สายตาเธอมองออกไปทางทะเลดวงดาว้า
“ ฮ่า ฮา ไอเด็กนี่กล้าดี…ดูเหมือนคนรักของเ้าจะเข้ามาตามแล้ว ดีเลยข้าขอสั่งสอนมันให้เ้าเลยก็แล้วกัน ต่อไปในอนาคตมันจะได้ทำตัวดีๆกับเ้า” เทพธิดาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็า
เธอลุกขึ้นมาจากแท่นบรรทมด้วยท้วงท่าวางอำนาจ พลังของเทพ์โบราณะเิออกมาทันที ร่างของเธอขยายใหญ่กว่าเดิมนับสิบเท่า
ลี่เหยาเหยาเองที่ได้เห็นก็อดกังวลแทนจ้าวเทียนไม่ได้ แม้จะรู้ว่าเทพธิดาคงไม่ทำอะไรรุนแรง แต่เธอก็ยังกลัวว่าจ้าวเทียนจะเผลอไปกระตุ้นโทสะของเทพธิดาเข้า
“ ลี่เหยาเหยา เธออยู่ตรงนั้นใช่ไหม!”
เสียงของจ้าวเทียนดังขึ้น
เทพธิดารีบปิดผนึกลี่เหยาเหยาเอาไว้ ไม่ให้เธอพูดเตือนจ้าวเทียน เธอกลัวจ้าวเทียนจะหลบหนีไป
“ ฉันอยู่ตรงนี้…นายรีบเข้ามาเลย ” เทพธิดาได้ใช้เวทย์เลียนแบบเสียงของลี่เหยาเหยาตอบไป
ลี่เหยาเหยาที่ได้เห็นแบบนั้นก็รู้สึกพูดไม่ออก ทำไมเทพธิดาผู้สูงส่งถึงขี้เล่นแบบนี้ เธอเหงาเกินไปใช่ไหม อยู่คนเดียวมาเป็ล้านปี
“ เธอเป็ใคร…ลี่เหยาเหยาอยู่ไหน ”
จ้าวเทียนถามด้วยน้ำเสียงเ็า เวทย์ของเทพธิดาตบตาเขาไม่ได้
“ ฮ่า ฮา เ้ามาตามหาผู้หญิงคนนั้นเหรอ…เธอกำลังถูกข้าดูดกลืนอยู่ ถ้าเ้ายังไม่รีบมาช่วยดวงจิตเธอก็จะสลายไป ” เทพธิดายิ้มขึ้นอย่างซุกซน เธอหันไปพยักหน้าให้กับลี่เหยาเหยา ให้ทายว่าจ้าวเทียนจะกล้าเข้ามาช่วยไหม
“ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลี่เหยาเหยาแม้แต่น้อยฉันจะทำลายดวงจิตของเธอให้สูญสิ้น! ”
จ้าวเทียนพูดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว
เมื่อได้ยินสิ่งที่จ้าวเทียนพูด ลี่เหยาเหยาก็มีสีหน้ามีความสุข ผู้ชายคนนี้เป็ห่วงเธอขนาดนี้เลยเหรอ
เทพธิดาที่เห็นใบหน้าดีใจของลี่เหยาเหยาก็รู้สึกหมั่นไส้นิดๆ แต่ก็เอาเถอะความรู้สึกชายคนนี้เป็ของจริง หลังจากนี้เธอคงฝากผู้สืบทอดไว้กับอีกฝ่ายได้
“ บอกไว้เลยนะหนุ่มน้อย หากเป็โลกภายนอกข้าคงสู้เ้าไม่ได้ แต่ภายในเมล็ดพันธุ์นี้วัดกันที่ความแข็งแกร่งของจิติญญา ตัวข้าเป็ถึงเทพ์โบราณ ข้าสามารถกำจัดเ้าได้เหมือนบี้มดตัวหนึ่ง ”
“ ถ้ากล้าก็เข้ามา!” เทพธิดาพูดขึ้นอย่างถือดี
“ ดี!...ฉันจะรอดู ”
แคว่กกกก!
มิติถูกฉีกขาดออก รอยแยกสีดำขนาดใหญ่ได้แบ่งครึ่งทะเลดวงดาวออกจากกัน
คึก!
มือขนาดใหญ่โผล่ออกมาจากรอยแยก มันพยายามฉีกกระชากให้รอยแยกนั้นกว้างขึ้นจักรวาลสั่นะเือย่างรุนแรงเหมือนจะพังทลาย
“ นี่…นี่มันเป็ไปไม่ได้ ” เทพธิดาใจนแข้งขาอ่อน ทรุดลงไปนั่งลงบนแท่นบรรทม
ขนาดร่างกายของเธอยังเทียบไม่ได้กับเล็บมือของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ ความแตกต่างมันมากเกินไป
แคว่กกกก!
หลังจากรอยแยกถูกฉีกกว้างขึ้นจากเดิมนับสิบเท่า มือนั้นก็หดกลับเข้าไปในรอยแยก ชายคนหนึ่งในชุดจักรพรรดิสีทอง ก็ได้ก้าวออกจากรอยแยกสีดำ
ร่างของเขานั้นใหญ่โตยิ่งกว่าดวงอาทิตย์สิบเท่า ออร่าของเขาปกคลุมไปทั่วทั้งจักรวาลตอนนี้เพียงแค่ความคิดเดียวของเขา ก็สามารถลบจักรวาลในเมล็ดพันธุ์ทวยเทพให้หายไปได้สบาย
“ ร่างทิพย์สิบตะวัน…เทพโลกาขั้น 9 งั้นเหรอ ” เสียงของเทพธิดาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
“ ไม่ใช่สิ…ออร่าปกคลุมทั่วจักรวาลแบบนี้ เ้าคือจักรพรรดิเทพ ! ” เทพธิดาตอนนี้รู้สึกอยากจะสลายตัวเป็ฝุ่นหายไปจากตรงนี้เสียจริงๆ แต่เพราะพลังของจ้าวเทียนทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้
ใบหน้าที่สวมมงกุฎจักรพรรดิสีทองก้มมองลงมาที่วิหารเทพธิดา ที่ไม่ต่างจากเศษฝุ่นเบื้องหน้า สายตาเขามองไปที่เทพธิดาอย่างเ็า
“ ฉันมาถึงแล้ว!”
6K
