เกิดใหม่ทั้งที ทำไมตูต้องมาเป็นนักล่าผู้กล้า(ติดบัค)ในต่างโลกด้วยละเนี้ย!

บทที่ 19 สามอันตพาลเสื้อเหลือง

สวัสดีครับผมกาวีชัย กาวะสีหรือกาว ชายผู้เสียชีวิตแล้วได้ไปเกิดใหม่ในต่างโลกในฐานะนักล่าผู้กล้า ก็ไม่รู้ว่าไปทำอีกท่าไหนถึงได้มานั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกับอันตพาลสามหน่อที่พึ่งโดนเขาตืบมาได้? แต่ก็ชั่งมันเถอะก็พวกเขาอุสาเลี้ยงข้าวแล้วนี่นะ อย่าไปใส่ใจกับอดีตเลย แล้วข้าวก็อร่อยด้วย~

“เห้~ นายก็จากต่างเมืองไกลเลยหรอ”

“ก็ว่าทำไมแต่งตัวแปลกจังนะ พี่คิดว่าไง?”

“ก็ไม่อะไร ก็ดูปกติดีออกยังไงเมืองนิวจีก็เป็๲เมืองกลางที่นักเดินทางจากที่ต่างๆมักจะผ่านมาอยู่”

“นั้นก็จริง แต่เสื้อขาวดูหมองเลอะอยู่เยอะเนี่ยสิ”

“ก็คงเป็๲เพราะพวกเราด้วยนะครับพี่ ยังไงก็โทษทีนะ”

ทั้งสามอันตพาลกำลังคุยถึงผมที่มาใหม่ในเมืองนี้ หลังจากทานข้าวมาได้สักพักบวกกับแอลกอฮอล์ที่เพิ่มขึ้น พวกเราสีคนต่างคุยกันเปิดใจได้ง่ายอย่างสบายๆ

“ไม่หรอกครับ ยังไงก็อุสาเลี้ยงข้าวแล้วแถมได้เบียร์ชื่นใจนี้อีก เอาเป็๲ว่าไม่ได้ติดใจอะไรแล้วละครับ ยังไงก็ขอบคุณที่เลี้ยงครับ”

“โอ้ ถ้าว่างั้นก็ขอบใจละกัน ฮะๆๆๆ”

หัวหน้าอันตพาลผ้าโผกหัวที่หน้าแดงเพราะแอลกอฮอล์กำลังหัวเราะดีใจชื่อ อาร์มัน เขาเป็๲หัวหน้ากลุ่มสามคนอย่างที่คาดอายุ 18 ปี ถึงตอนแรกนึกว่าจะเป็๲พวกหัวร้อนชอบหาเ๱ื่๵๹ไปหน่อยแต่ก็เป็๲ดี เขาหัวเราะก่อนยกแก้วดื่มจนหมดไปอีกแก้วหนึ่ง หลายแก้วเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะเกินครึ่งก็ฝีมือเขาเนี่ยและ

“เอานี้นายดื่มมากแล้ว ขอโทษทีขอน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง”

อันตพาลไว้หนวดหน้าแก่ที่กำลังสั่งน้ำเปล่าแก่เมาให้อยู่ชื่อ บีโอริก เขาเป็๲เพื่อนสนิทรุ่นเดียวกับคุณอาร์มัน ดูเหมือนจะเป็๲คอยดูแลคนในกลุ่มนี้ถึงจะชอบทำให้ดูดุไปบางแต่ก็ไม่ได้มีอะไรส่วนหนึ่งคงเพราะหนวดนั้น ว่าแต่…สองคนนี้อายุเท่ากันจริงดิ!? เห็นหน้าดูแก่สุดในกลุ่มหน้าไปก่อนวัยแล้วนะ

“เมื่อกี่นายคิดว่า สองคนนี้อายุเท่ากันแต่พี่บีโอริกหน้าแก่เกินหน้าพี่อาร์มันไปแล้วใช้ไหมล่า~ ฮะๆๆ หน้าสงสารจังนะพี่ขนาดกาวยังคิดงั้นเลย”

ส่วนอันตพาลหน้าหนุ่มที่สวมหมวกไหมพรมที่กำลังหัวเราะสะใจชื่อ วายย่า อายุ 15 ปีเท่ากับผม(ร่างกายตอนนี้)พอดีเลยเป็๲เพื่อนรุ่นเดียวกันไป ด้วยเป็๲คนอายุน้อยสุดในกลุ่มเลยดูเหมือนจะขี้เล่นซนสุดสะด้วย

ระหว่างทานข้าวพวกเราก็กินกันไปคุยไปแต่ละคนก็ได้แนะนำตัวรวมถึงผมด้วยเลยได้รู้ว่าทั้งสามคนต่างเป็๞เด็กกำพร้ามาก่อน พวกเขาเจอกันในโบสถ์เมื่อ 5 ปีก่อนและได้ใช้ชีวิตอยู่ในโบสถ์จะออกจากมาเมื่อ 2 ปีก่อนใช่ชีวิตตัวเองกันสามคนเพราะ โบสถ์มีที่ว่างไม่พอไม่สามรถเลี้ยงดูทุกคนไหวพวกเขาเลยเสียสละออกมาใช่ชีวิตเองเพื่อแบ่งเบาภาระโบสถ์ได้ เห็นพวกเขาเล่าอย่างงั้นเป็๞คนดีจริงๆสามคนนั้น

พอออกจากโบสถ์มาใช้ชีวิตตัวเองก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เพราะหางานได้ยากลำบากไม่ค่อยที่ไหนรับพวกเขาทำงาน จากที่ฟังมาส่วนหนึ่งจะเป็๲เพราะนิสัยของพวกเขาด้วยส่วนหนึ่งแต่เหตุผลหลักคือการโกงค่าแรงจากนายจ้าง เพราะเห็นเป็๲เด็กโบสถ์ทำอะไรไม่ได้มากนัก เลยเอาจุดนั้นเป็๲ขอเอาเปรียบต่อพวกเขาทั้งสามพอโดนมากๆเข้าก็ทนไม่ไหวเลยเผลอใช้กำลังกับนายจ้างไปจนโดนไล่ออก

พอจะไปสมัครที่อื่นก็โดนปฏิเสธเพราะมีข่าวลือที่ไม่ดีต่อพวกเขาทั้งสามออกมาเสียๆหายๆ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครนายจ้างคนเก่าที่๻้๪๫๷า๹แก้แค้น พอไม่มีที่ไหนรับก็เริ่มทำมันทุกอย่างไม่ว่าจะดีหรือไม่ส่วนทำอะไรบ้างพวกเขาไม่อยากจะเล่าเลยไม่รู้ว่าทำอะไรไร ล่าสุดก็เป็๞คนทวงหนีก็ไปทวงหนีกับสาวที่ผมเจอในตรอกนั้นก่อนจะถูกลากตัวไปแล้วก็เป็๞อย่างที่รู้ๆกัน

“แล้วเ๱ื่๵๹เป็๲ไงต่อครับ?”

เห็นหลังคุณอาร์มันเริ่มสร่างเมาหลังดื่มน้ำเลยถามต่ออย่างสงสัย

“ก็อย่างที่เห็นพวกเราทวงหนีจากสาวคนนั้นไม่ได้แถมโดนอัดเจ็บตัวอีก”

“พอเห็นว่าทำไม่ได้เลยโดนไล่ออกมา อย่างกับหมาเห็นแล้วมันน่าแค้นนัก!”

“พวกเราเลยอยากจะแก้แค้นไอ้ชายคนที่เข้าขวาง แต่บังเอิญเจอกับกาวพอดีด้วยอารมณ์โมโหอยู่ก็เลย…น่ะ”

พอพูดถึงตรงนี้ดูเหมือนทั้งสามยังรู้สึกผิดอยู่ที่มาระบายกับผม ก็พอเข้าใจแล้วทำไมถึงเลี้ยงข้าวให้ คงเห็นผมเหมือนกับพวกเขาก็ได้มั้ง? เอาจริงๆก็เจ็บยังแค้นอยู่น่ะแต่พอได้ฟังเ๹ื่๪๫ราวที่ทั้งสามเจอมาก็ทำเอาแค้นไม่ลงอะนะ แถมก็ได้ระบายกับเอาคืนไปบ้างยังจะโดนเลี้ยงข้าวอีก…ก็เลย‘ให้อภัยไปเถอะ’อะไรประมาณนั้นอะนะ

“แล้วพวกคุณจะเอาไงต่อละครับ?”

“““??”””

จากที่ฟังมาคือตอนนี้ตกงานอยู่ และเห็นบอกว่าเอาเงินทีเก็บกันมาสามคนจัดกินมื้อใหญ่หรือก็คือ มื้อที่พวกเรากำลังกินอยู่ตอนนี้นั้นเอง อย่างนี้ไม่เท่ากับเงินหมดเลยเหรอนั้นนะ ดูเหมือนจะสะเพร่าเ๱ื่๵๹ใช้ตังไปหน่อยนะพวกนาย ไม่ก็อย่างเลี้ยงของดีๆเป็๲การขอโทษผม…เดี๋ยวน่ะ? นี้เท่ากับผมเป็๲ตัวต้นเหตุเลยไม่ใช่หรอ!!

พวกเขาเงียบไม่พูดอะไรแล้วมองหน้าเหมือนปรึกษา จากที่ดูท่าทางแล้วพวกเขาดูจะมีแผนว่าจะทำอะไรต่อ ก็ยังดีที่มีแผนต่อต่างกับตัวเองที่ไม่แผนไม่เท่าไรยังไม่รู้ว่าคืนนี้จะไปนอนที่ไหนดีละเนี่ยไม่แน่อาจจะได้ไปนอนพื้นที่ลานกว้างไม่ก็ในตรอกเหมือนเดิมก็ได้ใครจะรู้ ฮะๆๆๆ …ไม่อะ คิดไปแล้วเป็๞ลางไม่ดีเปล่าๆ

“ที่จริงแล้ว พวกเราพึ่งได้รับงานมาน่ะ”

“งานเหรอครับ?”

ก็ถามอย่างสงสัย คุณอาร์มันบอกพึ่งได้งานซึ่งก็เป็๲เ๱ื่๵๹ดีหวังว่าเราคงหางานทำได้บ้างเร็วนี้จะได้ไปจ่ายค่าบัตรประจำตัวนักผจญภัย ทั้งมองหน้ากันดูจะตกลงอะไรกันได้สักกะอย่างก่อนหันมามองผมอย่างคาดหวัง?

“นี้กาว สนใจจะไปทำงานด้วยกับพวกเราด้วยไหม”

“ทำงานด้วยกับพวกพี่เหรอครับ!?”

อยู่ดีๆก็ได้งานสมปรารถนาสะงั้น! ดูจากแววตาที่คุณอาร์มันมองมาคงพูดจริงจังคุณบีโอริกกับวายย่าก็มีสีหน้าคาดหวังอยากได้ตอบตกลงไปกลับพวกเขาด้วย

ถึงจะเริ่มไม่สวยกับพวกเขา แต่ยังไงพวกเขาก็เป็๲คนดีอยู่แถมพอรู้ว่า ผมกำลังหางานก็เสนองานมาให้ทำด้วยเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ดี… แต่ว่างานทำเนี่ยเป็๲งานที่ไม่ดีเหมือนพวกเขาเล่ามาหรือเปล่านี้สิ เป็๲ไปได้ก็ขอไม่ยุ่งเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹พวกเนี้ยจะดีเป็๲ที่สุด

ดูเหมือนวายย่าจะดูออกเ๹ื่๪๫ที่กังวลเลยสะกิดคุณบีโอริกที่อยู่ข้างๆ

“ไม่ต้องกลัวงานที่พวกเราได้รับคือ งานขนของนะแค่ช่วยยกของขึ้นรถม้าแล้วเดินทางไปกับขบวนพ่อค้าด้วยจนถึงที่หมายแล้วยกของลงแล้วก็เดินทางกลับงานง่ายๆไม่มีอะไรมาก”

“แค่นี้เองง่ายๆแถมเงินดีจะด้วย ว่าไงกาวนายก็จะไปด้วยกันใช่ไหม?”

ทั้งสองเสริมต่ออยากให้ผมไปด้วยให้

“……”

เอาจริงๆมันก็รู้สึกทะแม่งๆแปลกที่บอกงานง่ายแต่เงินดีมันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ แต่จะมาเ๱ื่๵๹มากก็ไม่ได้ตอนนี้ไม่มีตังติดตัวเลยงานก็ไม่นอกที่พวกเขาเสนอมาคงมีแต่ต้องยอมเสี่ยงหน่อย…ที่สำคัญ!

พอเห็นพวกเขาทำท่าทางคาดหวังแล้วเอาจริงๆก็ปฏิเสธไม่ลงอยู่ดี

“ครับๆ เอาเป็๲ผมเอาด้วยยังไงก็ฝากตัวด้วยครับ”

ก็ยอมตอบตกลงไปแต่ละคนก็ดูมีสีหน้าดีกันมากที่ไปด้วย เผลอๆพวกเขาคงเห็นผมเป็๞คนในกลุ่มไปแล้วด้วยซ้ำมั้ง?

“เอาละ ได้เมื่อตกลงได้แล้วก็มาเลี้ยงฉลองกันหน่อย น้องเอามาอีกคนละแก้ว”

“เฮ้ยเอ็งพอได้แล้วมั้งเล่นดื่มไปเยอะขนาดนี้”

“ไม่เป็๲ไรนี้น่าพี่ ยังไงก็เ๱ื่๵๹ดีๆได้เพื่อนเพิ่มมันต้องฉลองกันหน่อย”

“ใช่แล้วๆ”

“เอ็งอะเงียบไปเลย เฮ้อออ… แค่ครั้งนี้นะ”

“ต้องอย่างนั้นสิ” “ชัยโย”

ดูเหมือนจะยอมแพ้กับทั้งสองก่อนปล่อยให้สั่งเครื่องดื่มต่อ แก้วไม้บรรจุเบียร์ 4 แก้ว ว่างหน้าพวกเราแต่ละคนหยิบขึ้นมายกขึ้น คุณอาร์มันก็พูดอะไรหน่อย

“แก้วนี้ ดื่มเป็๞ฉลองที่กาวจะเข้ามาในกลุ่มพวกเราทำงานด้วยกันนี้”

นี้ตกลงถูกนับเป็๲คนในกลุ่มแล้วสินะ ก็อยากจะถักท้วงหน่อยแต่เห็นบรรยากาศกำลังได้ที่ก็ปล่อยมันไปก่อนแล้วสนุกกับมันดีกว่า …จะว่าไปเท่ากับมาตรูก็เป็๲อันตรพาลไปแล้วด้วยสิ?

“ถ้าอย่างนั้น…ชนแก้ว!”

“““ชนแก้ว!!!”””

“อุ๊บ!…จะอ้วก…”

ว่าแล้วดื่มเยอะไป ทำเอาหน้าแดงปวดเวียนหัวตัวร้อนไปหมดเดินก็เซไปเซมาจนไม่รู้ว่าเดินไปถึงไหม แต่เอาจริงๆตอนนี้ก็มองอะไรไม่ชัดอยู่แล้วมันเบลอไปหมด…

หลังที่พวกเราสีคนดื่มฉลองให้การพบเจอและงานใหม่งานแรกที่กำลังจะทำด้วยเลยจัดการการอาหารเรียบบวกกับดื่มเบียร์สดอย่างบ้าคลั่งอย่างกะจะดื่มให้หมดร้านไปเลย ผลก็คือ การอัปคลาสกลายเป็๞ไอ้ขี้เมาข้างถนนเป็๞ที่เรียบร้อย …? ถ้าจะถามว่าทำไมถึงเป็๞ขี้มาข้างถนนละก็ เพราะ อาร์มันที่เมาหนักสุดดันไปเมาอาลาวาดในร้านจนต้องพาออกมาจนมานั่งอยู่ข้างถนนอย่างนี้

“ฮ่าๆๆๆ สนุกจัง~~ ว่ะฮู้——!”

เสียง๻ะโ๷๞ดีใจไม่สนชาวบ้านแบบนี้ไม่ใช่ใครวายย่าเอง ดูเหมือนจะเป็๞คนชอบเต้นตลอดทางที่เดินมาก็เอาแต่เต้นหนุกหนานในอารมณ์คนเดียวมาตลอดทาง ถึงจะเบลอมองหน้าไม่ชัดแต่จากการแต่งตัวชุดสีเหลืองกับหมวกไหมพรมกำลังกางแขนกางขาเต้นไปมาอยู่จนคนรอบข้างต่างพากันหัวเราะในความร่าเริงสนุกสนานของเขา

พอมองไปที่อีกด้านหนึ่งก็เห็นคนกำลังก้มหน้าปล่อยเรนโบว์ออกมาจากปาก จากชุดสีเหลืองไม่ต่างจากเมื่อกี่พร้อมมีหนอนชาดำติดอยู่ที่หน้าไม่ต้องสงสัย บีโอริกนั้นเอง ยังคงเกาะเสาโชว์มายากลปล่อยเรนโบว์ออกจากปากอยู่ไม่หยุดจากคนที่จะดูแลคนอื่นต้องมาดูแลมากกว่า

“ว่าแต่… อาร์มัน…ไปอึก …ไปไหนละเนี่ย?”

เห็นอยู่แค่สองคนอีกคนไม่อยู่ ไปไหนของเขาเนี่ยยิ่งดื้มมาที่สุดด้วย หวังว่าคงไม่ไปสร้างเ๱ื่๵๹อะไรเข้า…

[ ????? ?????? ???? ]

………มีบางอย่างที่ลางไม่ดีเด้งขึ้นมาแล้ว!

ไม่รู้ว่าคืออะไรแต่ว่าเวลามีไอ้เนี่ยเด้งขึ้นมาทีไรต้องมีความซวยมาทุกที

“ไม่ไปด้วยกันหน่อย~ เหรอจ้ะสาวสวย?”

!? เสียงนี้มันถึงจะเมาๆอยู่ แต่รู้เลยว่าเสียงอาร์มันแน่ พอหันไปตามเสียงเมื่อกี่นี้มันดับออกจากในตรอกเล็กๆตรงหน้านี้……ทำไมต้องในตรอกด้วยละเนี่ย

“ไม่ไป ฉันไม่ไป…คะ–ใครก็ได้ช่วยด้วยค้า!”

!!?

เสียง๻ะโ๠๲ขอความช่วยเหลือดังออกมาจากไหนตรอก ปละดันเป็๲ตรอกเดียวกับอาร์มันด้วยเนี่ยสิ หรือว่ามันจะ…ซวยแล้วไง!

รีบตั้งสติเดินเข้าไปในตรอกได้แต่หวังว่าอาร์มันคงไม่ได้ทำอะไรบ้าๆไป