ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

             “พี่เหวินไฉ เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้ไปได้”รอจนชาวบ้านทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว เจ้าใหญ่ถึงค่อยมาที่บ้านสกุลหลิ่ว ทันทีที่เข้าไปในบ้านและเห็นสภาพอันน่าอนาถของหลิ่วเหวินไฉเจ้าใหญ่ก็ถึงกับยกมือปิดปากพลางก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

            แม้ว่าหลิ่วเหวินไฉจะพักฟื้นอยู่ที่อำเภอสามสี่วันแล้วถึงค่อยกลับมาใบหน้าซึ่งเคยบวมปูดนับว่าหายไปไม่น้อยแล้ว แต่ก็ยังหลงเหลือรอยช้ำสีม่วงคล้ำให้เห็นอยู่บ้างที่ขาของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล ยามนี้บุรุษหนุ่มนั่งอยู่บนเตียงนิ่งไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายได้ยามที่เห็นเจ้าใหญ่ถอยหลังด้วยความตกตะลึง ในแววตาพลันสาดประกายแค้นใจขึ้นมา

            หญิงแพศยา!

            เป็นเพราะอีกฝ่าย เขาถึงได้มีสภาพเช่นนี้ แล้วยังกล้ารังเกียจเขาอีกหรือ!

             “เจ้าฝันอีกแล้วใช่หรือไม่ ฝันว่าข้าไม่อาจเป็นราชเลขาธิการได้ใช่หรือไม่”น้ำเสียงที่หลิ่วเหวินไฉเอ่ยถามออกมาเต็มไปด้วยความเย็นชา

            เจ้าใหญ่ถึงค่อยรู้สึกตัวว่าเมื่อครู่ตนได้แสดงท่าทางไม่สมควรออกไป จึงรีบส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปหาหลิ่วเหวินไฉที่นั่งอยู่บนเตียงส่งสายตามองเขาอย่างเป็นห่วงเป็นใยพลางมีหยดน้ำตาไหลรินออกมา “พี่เหวินไฉเกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านถึงอยู่ในสภาพนี้ แล้วท่านหมอว่าอย่างไรบ้างขาของท่านสามารถรักษาให้หายได้หรือไม่”

            แววตาของหลิ่วเหวินไฉฉายแววอันตราย ประหนึ่งหมาป่าที่เตรียมจะตะครุบเหยื่อเขาโยนหนังสือเล่มหนึ่งออกไป

            ‘ตำนานเก้าสวรรค์!’

             “พี่เหวินไฉ หนังสือของท่านขายดีจนต้องคัดลอกใหม่เลยหรือ”เจ้าใหญ่มองหน้าปกหนังสือที่ถูกทำขึ้นอย่างประณีตกระดาษที่ใช้ก็ดูคุณภาพดีกว่าฉบับที่คัดลอกในครั้งแรก

             “เจ้าลองเปิดดู” หลิ่วเหวินไฉเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            เจ้าใหญ่สีหน้างุนงง พลางเปิดหนังสือออกดูตามคำของเหลิ่วเหวินไฉ ทันใดนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป

             “เจ้าบอกว่าอีกสองปีหนังสือเล่มนี้ถึงค่อยวางขายไม่ใช่หรือ”หลิ่วเหวินไฉถาม

            เจ้าใหญ่ตื่นตกใจ “เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้ เป็นไปได้อย่างไรทั้งที่อีกสองปีถึงจะวางขายแท้ๆ ข้าจำได้”

            หลิ่วเหวินไฉหรี่ตาลงอย่างจับผิด “เจ้าจำได้? เจ้าไม่ได้ฝันเห็นหรือ”

            เจ้าใหญ่ตาเบิกโพลงด้วยความตระหนก นางเกือบจะหลุดปากออกไปเสียแล้ว ต้องบอกว่าจำได้เพราะเคยฝันเห็นแต่จะบอกว่าจำได้เพราะกลับชาติมาเกิดใหม่นั้นไม่ได้ หาไม่แล้วทุกคนคงคิดว่าเป็นนางปีศาจหรือไม่ก็อาจถูกสาดน้ำมนต์ใส่เพราะเข้าใจว่านางถูกผีเข้าเป็นแน่เรื่องเช่นนี้ตามหมู่บ้านเล็กๆ ห่างไกลมีให้เห็นเยอะแยะ เจ้าใหญ่คิดด้วยในใจรู้สึกหวาดหวั่น

             “เพราะข้าฝันเห็นเองก็เลยจำทุกสิ่งทุกอย่างในฝันได้ชัดเจน”นางรีบพูดแก้ออกไป

             “พี่เหวินไฉ หรือว่าที่ท่านมีสภาพเช่นนี้เพราะว่าหนังสือเล่มนี้...” ครั้นคิดถึงตรงนี้นางมีสีหน้าตกใจขึ้นอีกครั้งหมายความว่านางเป็นคนทำร้ายพี่เหวินไฉหรือ เพราะหากนางไม่เสนอความคิดให้อีกฝ่ายเขียนนิยายเขาก็จะเอาแต่ท่องหนังสือเหมือนดังที่เคยเป็นมา ไม่ต้องถูกคนทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้

             “ใช่ เถ้าแก่ร้านหนังสือฉีซั่นไม่เพียงพาคนมาซ้อมข้า ยังยึดเอาเงินข้าไปทั้งหมดอีกด้วยซ้ำยังบอกให้ชดใช้ค่าเสียหายให้เขาอีก”

             “ต้องชดใช้เท่าไรหรือ” เจ้าใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

            หลิ่วเหวินไฉมองเจ้าใหญ่ด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม “หนึ่งพันตำลึง!” แท้จริงแล้วเขาต้องชดใช้แค่ห้าร้อยตำลึงเท่านั้นแต่ที่บอกออกไปเช่นนั้น เพราะจะเก็บเงินอีกครึ่งหนึ่งเอาไว้เอง

             “เหตุใดพวกเขาถึงไม่ไปปล้นเสียเลยเล่า”เจ้าใหญ่อุทานอย่างตกตะลึงกับจำนวนเงินที่ได้ยิน

            หลิ่วเหวินไฉหลุบตาลง เอ่ยว่า “พวกเรายกเลิกการหมั้นหมายกันเถิดเงินจำนวนมากหมายถึงเพียงนี้ ข้าคงไม่อาจหามาชดเชยแก่พวกเขาได้ และไม่อยากให้เจ้าต้องมาเดือดร้อนไปด้วยความฝันล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง ยามนี้อย่าว่าแต่ตำแหน่งราชเลขาธิการเลย แม้แต่ตำแหน่งของข้าก็ไม่แน่ว่าจะรักษาเอาไว้ได้หากหาเงินค่าชดเชยไปคืนเถ้าแก่ร้านหนังสือฉีซั่นไม่ได้ เขาคงคิดหาวิธีให้ข้าถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งเป็นแน่ยามนี้ข้าเป็นเพียงบัณฑิตธรรมดา ไร้คนหนุนหลัง คงไม่มีอะไรไปสู้กับพวกเขาได้”

             “พี่เหวินไฉ ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้ ตอนเป็นข้าเป็นคนของท่านตอนตายก็จะเป็นผีของท่าน ขอเวลาสักหน่อย ข้าจะคิดวิธีหาเงินจำนวนนี้มาให้ได้”

            ไม่ได้ นางต้องคิดหาวิธี นางจะยอมแพ้ไม่ได้ ชาติที่แล้วหลิ่วเหวินไฉได้เป็นราชเลขาธิการชาตินี้เขาก็ต้องได้เป็นเช่นกัน

             “เสวี่ยหรู...ข้ามีดีอะไรที่ทำให้เจ้าถึงกับยอมทำเช่นนี้”หลิ่วเหวินไฉยื่นมือไปกุมมือเจ้าใหญ่ ใบหน้าและแววตาฉายความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง

            เจ้าใหญ่เดินออกจากบ้านสกุลหลิ่วด้วยสีหน้าหนักใจโดยมีหญิงม่ายหลิ่วเดินออกมาส่งยามนี้หญิงม่ายหลิ่วร้องห่มร้องไห้บอกว่า หลิ่วเหวินไฉบอกให้นางไปขอถอนหมั้นเจ้าใหญ่ที่สกุลหยวนเพราะไม่อยากทำให้หญิงสาวต้องเสียเวลา เมื่อบุตรชายของนางเป็นเช่นนี้คงไม่อาจให้ชีวิตที่ดีแก่เจ้าใหญ่ได้

            เจ้าใหญ่ฟังแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งโดยไม่รู้เลยว่าหลังจากตนเองจากไปแล้วหญิงม่ายหลิ่วก็เก็บท่าทางร้องห่มร้องไห้กลับลงไป แล้วถ่มถุยน้ำลายพร้อมกับด่าทอด้วยใบหน้าอาฆาตแค้นไล่หลัง“นางสุนัขจิ้งจอก เป็นเพราะเจ้าแท้ๆ บุตรชายของข้าเลยต้องมีสภาพเช่นนี้!”จากนั้นหันหลังเดินเข้าบ้านไปหาบุตรชาย ขณะที่ปากยังคงด่าทอเจ้าใหญ่ไม่หยุด

            หลิ่วเหวินไฉเห็นเช่นนี้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ พร้อมทั้งกล่าวเตือน “ท่านแม่วันนี้ไม่เหมือนวันก่อนแล้ว หากข้าได้ดิบได้ดี ย่อมไม่มีทางแต่งกับหญิงจากหมู่บ้านเล็กๆเป็นภรรยาแน่ แต่ในเมื่อข้ามีสภาพเช่นนี้ก็คงต้องพึ่งพานางไปก่อน”

            หญิงม่ายหลิ่วกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ข้ารู้แล้ว ตอนเดินออกไปส่งก็ไม่ได้พูดด่านางสักประโยคแต่ยามนี้มีแค่พวกเราสองแม่ลูก ดังนั้นข้าขอก่นด่าเพื่อระบายโทสะสักหน่อยเถิดหาไม่แล้วภายในใจคงจะอึดอัดมาก บุตรชายคนดีของข้ากลับต้องถูกทำร้ายจนกลายเป็นเช่นนี้ข้า ข้า…”

             “เอาละท่านแม่ พวกเราต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้แน่นอน แต่ตอนนี้ข้าหิวแล้วท่านรีบไปทำอาหารเถอะ แล้วตอนออกไปอย่าลืมปิดประตูให้ข้าด้วย”

            หลังจากไล่มารดาออกจากห้องไปได้ หลิ่วเหวินไฉเอนตัวเอาหลังพิงหัวเตียงแล้วหลับตาลงความจริงไม่ใช่ว่าเขาไม่มีวิธี เพียงแค่อยากบีบบังคับเจ้าใหญ่เท่านั้น หากอีกฝ่ายสามารถแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้แล้วเหตุใดต้องไปขอความช่วยเหลือจากคนที่เคยติดหนี้น้ำใจเขาด้วยเล่าก็น่าจะรู้ว่าเรื่องหนี้น้ำใจพวกนี้หากชดใช้คืนหมดแล้วก็จะถือว่าหมดกัน

            ครั้นเจ้าใหญ่กลับไปถึงบ้านเดิมสกุลหยวนพบว่าบรรยากาศภายในบ้านไม่ค่อยดีนัก หวางซื่อโวยวายอยากจะขอถอนหมั้นกับสกุลหลิ่วหยวนเหล่าต้ากับภรรยาก็อยากจะขอถอนหมั้นกับสกุลหลิ่วเช่นกัน เมื่อได้ยินเช่นนี้เจ้าใหญ่จึงรีบเข้าไปปลอบพวกผู้ใหญ่“ก่อนหน้านี้ตอนกู้อวี้ขาพิการ ข้าสลับการแต่งงานให้เจินเจินแต่งไปแทน ยามนี้หลิ่วเหวินไฉขาพิการแล้วข้ายังมาถอนหมั้นอีก ชื่อเสียงของข้าคงไม่มีเหลือ ต่อไปหากคิดจะแต่งงานกับสกุลดีๆก็คงจะเป็นไปไม่ได้”

             “แต่เจ้าจะแต่งกับคนพิการได้อย่างไร คนพิการจะมีอนาคตอันใดได้ต่อไปภายภาคหน้าเจ้าจะได้เป็นถึงฮูหยินขุนนางเชียวนะ!” เจียงซื่อเอ่ยอย่างร้อนใจ

            เจ้าใหญ่พูดเตือนมารดาอย่างอดทน “ท่านแม่ ขนาดกู้อวี้ยังสามารถรักษาจนหายดีได้แล้วเหตุใดพี่เหวินไฉถึงจะกลับมาเป็นปกติไม่ได้ยามนั้นกู้อวี้ถึงขั้นนอนสลบไม่ได้สติ แต่นี่พี่เหวินไฉแค่ขาหักเท่านั้น ข้าเชื่อเหลือเกินว่าเขาต้องหายดีแน่นอนอีกทั้งยังเคยมีพระรูปหนึ่งทำนายดวงชะตาเอาไว้ว่าต่อไปภายหน้าเขาจะได้เป็นใหญ่เป็นโตทำให้ภรรยาและลูกหลานพลอยมีศักดิ์มีอำนาจและชีวิตที่ดีตามไปด้วยเพราะฉะนั้นยามนี้ยิ่งทางนั้นมีชีวิตที่ลำบาก พวกเราก็ยิ่งต้องถือโอกาสทำดีกับพวกเขาให้มากๆเพิ่มลายบุปผาบนผ้าไหมนั้นง่าย หากมอบถ่านตอนหิมะตกหนักนั้นยาก[1]

            “หากยามนี้พวกเราให้ความช่วยเหลือไม่ทอดทิ้งพวกเขา พวกเขาก็ย่อมจะให้ความสำคัญแก่พวกเราต่อไปหากได้ดิบได้ดีก็จะฉุดให้ครอบครัวเรามีชีวิตที่สุขสบายตามไปด้วย ถึงตอนนั้นค่อยให้ท่านอาสามกับท่านอาสี่ไปทำงานกับพี่เหวินไฉไม่ใช่มีคำกล่าวว่าขนาดคนเฝ้าประตูหน้าจวนอัครมหาเสนาบดียังมีตำแหน่งเป็นถึงขุนนางขั้นสามหรือ”

        ประโยคนี้ของเจ้าใหญ่กล่อมทุกคนในสกุลหยวนได้อยู่หมัด

        กว่าจะพูดจนทุกคนคล้อยตาม เล่นเอาเจ้าใหญ่เหนื่อยไม่ใช่น้อย เมื่อกลับเข้าห้องไปก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงทันทีหญิงสาวหลับตาคิดวิธีหาเงินจำนวนหนึ่งพันตำลึง นางพยายามแค่นสมองคิด จะหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ใดดีใช่ เรื่องนั้นไง พอคิดได้แววตาก็เปล่งประกายทันใด

[1]เพิ่มลายบุปผาบนผ้าไหมนั้นง่ายหากมอบถ่านตอนหิมะตกหนักนั้นยาก เป็นสำนวนหมายถึงทำสิ่งที่ดีอยู่แล้วให้ดีขึ้นนั้นสามารถทำได้ง่ายแต่หยิบยื่นความช่วยเหลือให้ผู้อื่นในยามคับขันได้ทันท่วงทีนั้นสามารถทำได้ยาก