ครูขา หนูยอมก็ได้

        รถครูขับไปไม่นานก็ถึง  รถจอดที่อพาร์ทเมนท์แห่งหนึ่งที่ตัวอำเภอ  สุเดินถือของเดินตามครูไปเงียบๆ  ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว  ครูไขประตูเข้าไป  ในห้อง มีแค่ที่นอนที่ากับเพื้น  ราวตากผ้าและเสื้อผ้าครูแขวนไว้เพียงไม่กี่ตัว  สุมอง และคิดว่า ครูน่าจะเพิ่งมาอยู่มั้ง เลยมีของยังไม่เยอะอะไร   เธอวางสมุดที่ถือมาที่ผดต๊ะญี่ปุ่น   สุคิดในใจ  ครูเค้าน่าสงสารนะ ไม่มีของอะไรเลย    แล้วเธอก็คิดอีก บ้าน่า  สงสารบ้าบออะไรกัน เธอเกลียกครูจะตายไป  ครูพูดเป็๲คำแรก  “นั่งทำการบ้านไปให้เสร็จนะ”  สุกลับหันมอง แล้วพยักหน้ารับคำ  โอย เธอเกลียดตัวเองจริงๆ  เธอไปรับปากคนแบบนี้ได้ยังไง  ห้องครูไม่มีแอร์  ครูเปิดพัดลมส่องไปที่สุเบาๆ ช่วยให้สุทำการบ้านได้สบายยิ่งขึ้น

          “ไหน  ข้อนี้ ไม่ถูกนี่ ขอครูดูหน่อย”    เสียงครูพูดที่ข้างๆหูเธอ จนสุนั่งนิ่ง     ครูนั่งลงข้างๆสุ แล้วเริ่มสอนคณิตศาสตร์ข้อที่สุทำผิด   โอย สุหลงไหลครูเข้าเสียแล้ว  สุชอบที่ครูมาพูดใกล้ๆตัวเธอแบบนี้   เธอชอบที่ครูดมกลิ่นตัวเธอ แล้วชมว่าหอม   ตอนนี้ สุหน้าแดงไปหมด ครูเองก็สังเกตได้  ก็ยิ่งแกล้งเข้าใกล้เข้าไปอีก  ครูพลอยวางคางเธอไว้บนไหล่สุ แล้วหันหน้าไปหอมที่ซอกคอสุ  ค่อยๆ ไซร้เบาๆ ช้าๆ  สุเองหายใจแรงขึ้นๆ  ตัวสุ อ่อน ทพิงอยู่บนตัวครูพลอย เธอไม่มีมาด หรืออะไรแล้ว เธออยากให้ครูกอดธอเหลือเกิน

            ครูพลอยดึงตัวสุขึ้นมานั่งบนตักตัวเอง  ครูกอดสุไว้แน่น   สุเงยหน้ามองครู  อมยิ้ม  แล้วพูดเบาๆกับครู  “ครูพลอยไม่โกรธ เกลียด หนูเหรอ”   ครูพลอยอมยิ้มแล้วตอบว่า  “เธอต้องให้ครูลงโทษแล้วครูจะหายโกรธ”    สุตอบครูพลแยว่า “ครูจะตีหนูยังไง หนูยอมครูคนเดียวเลย”  “จริงหรือ” ครูพลอยถามย้ำ  สุตแบ  “จริง”  

            “งั้นเธอถอดเสื้อในออกสิ ครูจะลงโทษเธอ”  ครูบอกลูกศิษย์    สุพยักหน้า ยิ้มเขิลๆ  ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนักเรียนออกแล้วค่อยๆ ถอดเสื้อในออกมายื่นให้ครูพลอย  ครูพลอยรับแล้ววางไว้   ครูพลอยไม่ได้สนใจหน้าอกของสุเลย  ครูได้บอกต่อว่า “ ติดกระดุมซะ แล้วตามครูมา“   สุติดกระดุมเสื้อ แล้วลุกตามครู    พอครูเดินจะออกจากฟ้อง  สุเอื้อมมือไปจับแขนครู  ”ครูพลอย เสื้อนักเรียนบางอ่ะครู  คนอื่นเห็นหน้าอกหนูแน่“   ครูพลอย จูงมือ ดึงสุออกมา แล้วล๊อคห้อง

            ครูพาสุขับรถไปเซเว่น  หน้ามหาลัยแห่งหนึ่งบริเวผรใกล้ๆนั่นล่ะ  แล้วบอกสุ “ ลงไปหาอะไรกินกัน”  สุเดินเข้าเซเว่น  เดินแบบห่อไหล่ก้มๆ  ไม่ให้คนเห็นหน้าอกเธอ  บางครั้งพอคนเยอะซึ่งส่วนมากเป็๲นักศึกษา ทำให้สุอายมาก สุ ก็เอาือกอดอกตัวเองไว้  ครูพลอยได้แต่ยิ้ม  ยิ่งสุอายแค่ไหน ครูยิ่งยิ้มแสดงความพึงพอใจแล้วทั้งคู่ได้ของกิน ก็ขับรถกลับห้อง

            ถึงห้อง ทั้งสองคนก็กินข้าวกันเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามัน  หวานมาก กินไป จับมือกันไปบ้าง  ครูยกกระเป๋า้สื้อผ้า ที่อาม่าอากง เอามาให้พลอย ข้างในมีเสื้อผ้าพลอยครบ    คืนนั้น  สุนอนหลับบนแขนครู  จนถึงเช้า

            "ตื่นๆ เด๋วไปโรงเรียนสาย"  ครูพลอย แต่งตัวเสร็จแล้ว เขย่าปลุกสุเบาๆ    สุลืมตา ๻๠ใ๽ที่เห็นครูแต่งตัวเสร็จแล้ว จึงลุกพรวดคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำทั้งสองขึ้นรถไปโรงเรียนด้วยกัน    

        วันนี้ที่โรงเรียน  สุเงียบลง วันๆ เอาแต่นั่งอมยิ้ม  จนเพื่อนๆแซวว่าสุไม่สบายหรือป่วยแน่ๆ  ที่เปลี่ยนไปขนาดนี้  วันนี้ทั้งวัน ไม่มีวิชาครูพลอยเลย   สุได้แต่นั่งชะเง้อและคิดถึงครูทั้งวัน  ตอนเลิกเรียน สุใจร้อน  รีบเดินไปรอครูใกล้รถของครูโดยๆม่ให้ใครเห็น  เวลาครึ่งชั่วโมงที่สุรอครูพลแย  แต่สุรู้สึกว่านาน เพราะรอด้วยความร้อนรน  อยู่ๆ ครูพลอยเดินมาข้างหลังเงียบๆ แล้วเอามือจี้เอวสุ    สุ๻๷ใ๯ ร้องดรี๊ด  จนมีนักเรียนหลายคนหันมามอง  ครูเดินไปเปิดรถ สุรีบเปิดประตูเข้าไผนั่งอย่างไว  ครูยิ้มและค่อยๆขับรถออกจากโรงเรียน

         “ทำไมครูหายไปเลย”  สุพูดแต่สายตามองอยู่นอกกระจกรถ

         ครูตอบ  “ครูยุ่งค่ะวันนี้   ว่าแต่ ถามทำไม  คิดถึงครูเหรอ“

         ”บ้า ไม่อ่ะ  เฉยๆ“  สุตอบไม่ตรง  เพราะหน้าสุแดงระเรื่อทะลุสีผิวเลย

         รถจอดที่ใต้หอพัก  ครูไขห้องพัก  สุเดินตามเข้าไป  ถอดรองเท้า เมื่อสุปิดประตู  ครูหะนหน้ามาหาสุ ครูพลอยหยิบกระเป๋าจากมือสุไปวางกับพื้นข้างห้อง   ครูพลอยยืนมองหน้าสุ ครูพูดเสียงเบาๆ แต่แข็ง  “หมาน้อยของครู”  แล้วครูพลอยก็กดตัวสุให้คุกเข่าลงท่าคลาน   ครูลูบหัวเบาๆ  สุแปลกใจที่ทำไมเธอกลับชอบที่ได้เป็๲หมาน้อยของครูพลอยคนนี้    เธอทำตามที่ครูสั่งอย่างว่าง่าย   เมื่อครูลูบกัว สุกลับร้องเสียงเบาๆว่า ”เอ๋งๆ“