ธานต์เมธากลับถึงบ้านพร้อมกับภรรยาธานุภาพเข็นรถออกมาสีหน้าเครียดจัดคนเป็ลูกงุนงงและอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องรับแขกก่อนพบว่าเพียงฟ้ากำลังนั่งดูละครโทรทัศน์ เมื่อเห็นเขาหล่อนยิ้มกว้างวิ่งเข้าไปโอบรัดรอบเอวพิมพ์วลัญช์สะท้านในอก คิดไว้แล้วว่าสักวันมันต้องเป็แบบนี้
“ธานต์ค่ะฟ้ามีข่าวดีจะบอกกับคุณ”เพียงฟ้าจงใจให้พิมพ์วลัญช์ได้ยิน
“ปล่อยผมฟ้า!มีเื่อะไรก็พูดมาแต่ไม่ต้องมากอดผม!”
“ฟ้าท้องกับคุณค่ะ”เพียงฟ้าะโลั่น
ร่างบางชะงัก หันไปมองคนทั้งคู่มือบางสั่นระริกรีบเดินหนีไปที่ห้องนอนชายหนุ่มอยากรีบตามไป แต่กลับทำไม่ได้เพราะเพียงฟ้ากำลังรัดเขาแน่นธานต์เมธาแกะมือคู่ขาออกนั่งลงตรงหน้า สบตาเพื่อค้นหาความจริง
“แน่ใจนะว่าท้องกับผม?”ชายหนุ่มถามจ้องมองแววตาแข็งกร้าวเพราะถ้าหากเพียงฟ้าโกหกเขาจะเอาเื่ให้ถึงที่สุด
เพียงฟ้ารู้สึกร้อนๆ หนาวๆกับสายตาที่เขากำลังมองมา แต่หล่อนก็ยังทำใจดีสู้เสือ
“แน่ใจสิคะธานต์ ทำไมถามแบบนี้ ฟ้ามีคุณแค่คนเดียวนะคะ”เพียงฟ้าออดอ้อน
“ดี!ผม้าผลตรวจอยู่ที่ไหนเอามาให้ผม!”
คู่ขาเก่าชะงักใช้ความคิด ลืมไปสนิทธานต์เมธาไม่ใช่คนโง่คงต้องหาคนท้องสวมรอยไปตรวจแทน
“ฟ้ายังไม่ได้ไปตรวจที่โรงพยาบาลหรอกนะคะฟ้าแค่ใข้ที่ตรวจการตั้งครรภ์ตรวจเท่านั้นเองค่ะ”เพียงฟ้าตอบตะกุกตะกัก
“แล้วไหนล่ะ ที่ตรวจการตั้งครรภ์เอามาให้ผมดู!”ชายหนุ่มเริ่มหัวเสียและเริ่มรู้สึกแปลก
“ฟ้าทิ้งไปแล้ว ไว้พรุ่งนี้ฟ้าจะไปตรวจที่โรงพยาบาลเอาผลตรวจมาให้คุณนะคะ”
“ไม่เป็ไรพรุ่งนี้ผมจะไปด้วย!”
“ไปทำไมล่ะคะธานต์พรุ่งนี้คุณทำงานไม่ใช่เหรอค่ะฟ้าไปคนเดียวได้”
“ผมหยุดได้ฟ้า ผมเป็เ้าของบริษัท ยังไงคงไม่มีใครว่าผมหรอกหากผมจะหยุด!”
เพียงฟ้าเริ่มหน้าซีด แผนจะพังหมดไหมเนี่ย หล่อนกะว่าจะไล่นางพิมพ์วลัญช์นั้นออกไปแล้วก็อาศัยอยู่ที่นี่พอหล่อนยั่วยวนเขาได้อีก จะปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับเขาให้อยู่หมัดแต่เขาดันฉลาดจนแทบหาแผนตั้งรับไม่ทัน
“งั้นไม่เป็ไรค่ะ ฟ้าจะไปกับคุณก็ได้ ฟ้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ”
“นอนที่นี่เลยก็ได้ ผมจะพาคุณไปแต่เช้า!”
“เอ่อ ไม่เป็ไรค่ะธานต์ฟ้าค่อยมาพรุ่งนี้ก็ได้!”เพียงฟ้าบ่ายเบี่ยง
“นอนที่นี่ซะ อย่าเื่มากฟ้า!”
“ทราบแล้วค่ะธานต์ฟ้าจะทำตามที่ธานต์บอก”คู่ขาเก่ารีบรับปากเพราะกลัวสายตา
“ผมจะบอกอะไรคุณไว้อย่างนะฟ้าถ้าทุกอย่างที่คุณพูดมาเป็เื่โกหก อันดับแรกผมจะแจ้งความข้อหาหลอกลวงและถึงแม้ผลตรวจออกมาว่าคุณท้อง ผมก็จะรอวันคลอดและตรวจดีเอ็นเอ หลังจากนั้น หากผลตรวจออกมาว่าเขาเป็ลูกของผมผมจะรับดูแลแต่ลูกเท่านั้น ไม่รวมถึงตัวคุณด้วย... ผมบอกไว้เลยนะ ว่าผมไม่ชอบการโกหกหากผมรู้ว่าคุณโกหกผมจะไม่เอาคุณไว้แน่!”ชายหนุ่มบอกเสียงกร้าว
เพียงฟ้ากายสั่นระริก พลาดหรือเปล่า ยังหรอก,,,ยังไงหล่อนก็ต้องทำตามแผนให้สำเร็จ หากมีโอกาสมีอะไรกับเขาหล่อนจะทำให้ตัวเองท้องให้ได้
พิมพ์วลัญช์นั่งน้ำตาไหลรินรวบเสื้อผ้าลงกระเป๋า หล่อนอยู่ร่วมห้องกับเขาไม่ได้อีกแล้ว ไม่มีหน้าพอที่จะอยู่ที่นี่เขามีผู้หญิงที่กำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่ด้วย แล้วหล่อนละเป็ใคร มีความหมายอะไรกับหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ออกมาจากห้องเป็จังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มเดินมาพอดี
ร่างสูงชะงักจ้องมองหน้าภรรยาด้วยสายตาไม่เข้าใจพิมพ์วลัญช์เมินหน้าหนีพยายามเดินเลี่ยงแต่ชายหนุ่มกลับรั้งท่อนแขนหญิงสาวไว้เสียก่อน
“จะไปไหนพิมพ์?”ถามเสียงเครียด
“ฉันจะไปจากที่นี่”หญิงสาวบอกเขาทั้งน้ำตา
“ทำไมต้องทำแบบนี้พิมพ์ยังไงคุณก็เป็ภรรยาผมที่ถูกต้องตามกฎหมาย” ไม่อยากให้หล่อนไป ทุกอย่างกำลังดีขึ้นทำไมต้องเป็แบบนี้
“แล้วจะให้พิมพ์ทนได้ยังไงในเมื่อคุณมีเมียอีกคนอยู่ที่นี่ด้วยทั้งคน!”ความปวดร้าวแล่นพล่าน
“พิมพ์ผมไม่คิดว่าเื่มันจะเป็แบบนี้ผมจะรับผิดชอบเฉพาะเด็กไม่เกี่ยวกับเพียงฟ้าสักนิด!”
“คุณจะปัดความรับผิดชอบไม่ได้หรอกนะคะคุณเพียงฟ้ามีลูกกับคุณ คุณจะปัดเธอออกจากชีวิตได้ยังไง!”หญิงสาวเตือนสติเขา
“แต่ผม้าคุณเพียงคนเดียวพิมพ์!”ชายหนุ่มสารภาพความรู้สึกตนเอง
“มันสายไปแล้วค่ะ ปล่อย!พิมพ์จะไปลาคุณพ่อ!”
มือหนายอมปล่อยท่อนแขนร่างบางลากกระเป๋าโดยมีสาวใช้คนสนิทคอยช่วยเหลือ เพียงฟ้ายืนยิ้มพราย หล่อนชนะแล้วตอนนี้เหลือแค่ทำให้ตัวเองท้องเท่านั้น
“ผมไม่วันปล่อยคุณไปหรอกพิมพ์ผมจัดการเื่พวกนี้เสร็จเมื่อไหร่ ผมจะตามคุณกลับมา...”เขาบอกกับตนเองก่อนจะกลั้นความเจ็บไว้
ธานุภาพชะงักเมื่อเห็นหน้าสะใภ้ที่กำลังเดินมาหาชายวัยกลางคนรู้สึกผิดไม่น้อยที่เกิดเื่เช่นนี้ขึ้น แล้วเขาจะไปตอบยายอิ่มได้ยังไงไหนจะมารดาของพิมพ์วลัญช์ที่สูญเสียไปเพราะเขาเป็ต้นเหตุอีกเล่าพิมพ์วลัญช์เดินตรงเข้ามาหาก่อนคุกเข่าลง
“คุณพ่อพิมพ์ขอลาไปก่อนนะคะ”หล่อนบอกพลางก้มลงกราบบนตักชายผู้มีพระคุณ
“หนูพิมพ์ พ่อไม่อยากให้หนูไปเลย...”
“พิมพ์อยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกค่ะ...”
“พ่อเข้าใจ หนูจะไปอยู่ที่ไหน”
“พิมพ์จะไปอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของพ่อที่เชียงใหม่ค่ะ”หญิงสาวบอกน้ำตาเริ่มไหลริน
“พ่อขอโทษลูก พ่อขอโทษ!”ธานุภาพบอกคำเดิมซ้ำๆเพราะเขาไม่รู้จะพูดเช่นไร
มือที่เหี่ยวย่นตามวัยรั้งร่างสะใภ้เข้ามากอดไว้หล่อนเป็คนดี แม้ว่าฐานะของพิมพ์วลัญช์จะสูงส่งมากขึ้นแค่ไหนหล่อนก็ยังดูแลเขาเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไป
“ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก ส่งข่าวมาหาพ่อบ้าง...”
“ค่ะ พิมพ์ไปก่อนนะคะ”
ร่างบางเดินออกมาจากห้อง เห็นสามืยืนมองอยู่ พิมพ์วลัญช์เดินหลบเลี่ยงธานต์เมธารีบเดินตาม เพียงฟ้ายืนกอดอกมองยิ้มเยาะออกมา
“ไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมาเลยนะคะคุณพิมพ์เพราะเวลานี้ระหว่างฟ้ากับธานต์เรากำลังจะสร้างครอบครัวด้วยกัน!”เพียงฟ้าะโส่งท้าย
“หุบปาก แล้วไปอยู่ในที่ของเธอซะเพียงฟ้าอย่าให้มันมากไป เธออยู่ที่นี่ในฐานะอะไรเจียมตัวซะบ้า งอย่าให้ฉันหมดความอดทน!” ธานต์เมธากำลังเกรี้ยวกราด
เพียงฟ้ารีบเดินหนี เพราะเวลานี้เขาดูน่ากลัว หญิงสาวไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้วเวลานี้น้ำใสๆ กำลังเอ่อล้นดวงตา หล่อนไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว รีบเร่งฝีเท้าไปที่รถมือหนาคว้าข้อมือบางตวัดให้หันมาเผชิญหน้า ใบหน้าเรียวสวยอาบหยาดน้ำตายกมือบรรจงเช็ดให้
“ผมขอโทษนะพิมพ์ อย่าไปได้ไหม...”พยายามอ้อนวอนอีกครั้ง
“ปล่อยฉันไปเถอะค่ะคุณธานต์เมธาคุณทำมันสำเร็จแล้วล่ะค่ะ ที่คุณเคยบอกฉันหากว่าฉันแต่งงานกับคุณเมื่อไหร่...ฮึก... ฮึก... ฮือๆๆๆ แล้วฉันจะต้องเ็ป ฉันเ็ปแล้วคุณธานต์ฉันรับรู้กับมันแล้วความเ็ปนั้นสมใจคุณแล้วค่ะ ฉันยอมคุณแล้ว ไว้ฉันจะส่งใบหย่ามาให้คุณนะคะลาก่อนค่ะ”
ร่างบางหันหลังเดินต่อไปจนถึงรถของตนเองหญิงสาวสะอื้นออกมาไม่หยุดขณะที่นั่งรถอยู่ น้าสำรวยคนขับรถที่เอ็นดูหญิงสาวเห็นหล่อนเป็เช่นนี้ยิ่งทำให้นึกสงสาร ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีกลับมีเื่ให้มาพลัดพรากกันอีก ไม่น่าเลยจริงๆ
3K
![หนึ่งดาบสังหาร ปรมาจารย์อสูร [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711610857_86701450.webp)
![ผมเกิดมาเป็นตัวประกอบในบทตัวร้าย [ Yaoi/จีนโบราณ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678700647_64406571.webp)
