โม่หลินไม่รอช้ารีบวิ่งไปหาอะไรมามัดอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนที่จะรีบโทรแจ้งตำรวจ หลังจากผ่านไปไม่นานในที่สุดตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุและเข้าจับกุมตัวคนร้ายทันที
"ไม่เป็นไรนะลูก"แม่ของเขากล่าวปลอบโม่หลิงเอ๋อซึ่งหลังจากที่โม่หลินแจ้งตำรวจเสร็จเขาก็โทรบอกพ่อกับแม่ทันที เมื่อพ่อแม่ของเขาได้รับข่าวก็รีบกลับมาที่บ้านทันที
"ฮึกๆหนูกลัว"โม่หลิงเอ๋อกอดผู้เป็นแม่แน่นด้วยความกลัวซึ่งหลังจากที่ปลอบกันอยู่พักใหญ่ตำรวจก็เข้ามาสอบถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ซึ่งสรปุเหตุการณ์ช่วงที่โม่หลินไม่อยู่ได้ว่า ตอนนั้นโม่หลิงเอ๋อกำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นแต่ได้ยินเสียงแปลกๆจึงชโงกหน้าไปดูที่หน้าต่างก็พบว่ามีชายท่าทางน่าสงสัยคนหนึ่งกำลังปีนเข้ามาในบ้านด้วยความกลัวเธอจึงรีบปิดทีวีและรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องของตัวเองและล็อกประตูแต่เธอก็ดันลืมโทรศัพท์เอาไว้ที่ห้องนั่งเล่นด้านล่าง โชคยังดีที่โม่หลินกลับมาทันเวลา
"อย่างงี้นี่เอง งั้นชั้นขอถามเหตุการณ์จากเธอบ้าง"ตำรวจพยักหน้าเข้าใจก่อนที่หันมากล่าวถามกับโม่หลิน
"คือว่าเรื่องเป็นแบบนี้ครับ"โม่หลินเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับตำรวจฟังซึ่งตำรวจคนนั้นฟังและก็จดลงกระดาษไปด้วยเพราะว่ามันถือเป็นการให้ปากคำ
หลังจากที่พูดคุยกันอีกเล็กน้อยตำรวจก็นำตัวคนร้ายออกไปเพื่อเตรียมส่งไปดำเนินการทางกฏหมายซึ่งตำรวจก็ได้บอกว่ามันเป็นเหตุการณ์ที่ชัดเจนอยู่แล้วแถมยังมีหลักฐานมากพอรวมถึงมีภาพจากกล้องวงจรปิดในบริเวณใกล้เคียงทำให้เห็นพฤติกรรมของคนร้ายดังนั้นเขาจึงไม่ต้องไปให้ปากคำเพิ่มเติมที่โรงพัก
"ทำดีมากไอลูกชาย"พ่อของเขาเดินเข้ามาพร้อมกับตบเข้าที่บ่าของเขาเบาๆ
"ทำได้ดีมากลูกแม่"แม่ของเขาเองก็เดินมากอดเขาทั้งน้ำตาเช่นกันเพราะเธอเองก็ตกใจกับเหตุการณ์นี้เช่นกันเธอไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้า่โม่หลินกลับมาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
"ฮึก พี่ แงงงงงง"โม่หลิงเอ๋อกล่าวเรียกเขาก่อนที่จะพุ่งมากอดพร้อมกับร้องไห้โฮออกมา
"โอ๋ๆไม่ต้องกลัวนะ"โม่หลินพยายามกล่าวปลอบผู้เป็นน้องสาวของเขาซึ่งกว่าจะหยุดร้องก็กินเวลาเกือบๆ20นาที
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นในวันต่อมาน้องสาวของเขาก็ดูเหมือนจะมองเขาไปในทางที่ดีมากขึ้น ในตอนแรกพ่อกับแม่ของเขาตัดสินใจว่าจะหยุดงานเพื่อมาดูแลโม่หลิงเอ๋อแต่เขาก็ขอมาดูแลแทนเพื่อพวกท่านจะได้ไม่ต้องมาหยุดงาน ส่วนโม่หลิงเอ๋อนั้นทางโรงเรียนก็ให้หยุดเป็นกรณีพิเศษเป็นเวลา 1อาทิตย์เพื่อให้พักฟื้นสภาพจิตใจจากเหตุการณ์ที่เกิดถึงมันจะไม่ได้ร้ายแรงอะไรเพราะโม่หลินไปช่วยทันก็ตามที
"เห้อ เมื่อวานวุ่นๆทั้งวันจนไม่ได้ดูรางวัลทีค่ได้เลยให้ตายสิ"โม่หลินพึมพัมเบาๆก่อนที่จะเปิดดูรางวัลที่เขาได้รับ{30/100แต้มระบบ}{เงินสะสม2020บาท}{ช่องเก็บของ น้ำยาสุ่มค่าสถานะ+1}
"อลิส ไอยาสุ่มสถานะนี่มันคือยังไงเหมือนพวกเกมรึเปล่า"โม่หลินกล่าวถามอลิสด้วยความสงสัย
[เป็นไปตามที่โฮสต์คิด ยาสุ่มสถานะนั้นจะเลือกสุ่มสถานะ 1อย่างให้กับโฮสต์ซึ่งถ้าโฮสต์อยากรู้ว่าได้ค่าสถานะอะไรก็ต้องทำการปลดล็อกระบบสถานะ]เสียงของอลิสกล่าวอธิบาย
"ต้องให้เลื่อนระดับก่อนงั้นหรอถึงจะได้ระบบสถานะ"โมหลินกล่าวขึ้นเบาๆ นั่นเท่ากับว่าเขาจะไม่รู้ว่าเขาได้รับอะไรหลังจากที่ใช้งานยาสุ่มค่าสถานะไป
"ชั้นขอถามได้รึเปล่า ว่าสถานะมันมีแต่ด้านดีใช่มั้ย"โม่หลินกล่าวถามเพราะเขากลัวว่าถ้าสุ่มไปได้ค่าความโง่ขึ้นมาคงซวยไม่น้อย
[ค่าสถานะนั้นจะเป็นไปทางด้านบวกเท่านั้นดังนั้นโฮสต์ไม่ต้องกังวลเรื่องที่กำลังคิดอยู่]อลิสกล่าวตอบโม่หลิน
"งั้นหรอ"โม่หลินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะกดเอาน้ำยาสุ่มค่สถานะ+1ออกมาไว้บนมือ ลักษณะของมันเป็นขวดแก้วที่ด้านในบรรจุไว้ด้วยน้ำสีรุุ้ง โม่หลินเปิดฝาออกก่อนที่ยกขึ้นกระดกทันที เพราะเขารู้ว่ามันไม่มีค่าสถานะแปลกๆหรือแย่อะไร ถึงเขาจะไม่รู้ว่าได้ค่าสถานะชนิดไหนก็ตามที
อึก
วิ้งงงง
รอบตัวโม่หลินสว่างขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะรู้สึกว่าสมองของเขาเฉียบคมขึ้นการคำนวณหรือกระบวนการตอบสนองของเขานั้นเร็วขึ้น
"หรือว่าจะได้ค่าความฉลาด"โม่หลินพึมพัมเบาๆ ก่อนที่เขาจะเริ่มทดลองอะไรบางอย่างโดยการค้นหาคำถามด้านคณิตศาสตร์ต่างๆในโลกอินเตอร์เน็ต ซึ่งสรุปว่าเขาว่าโดยปกติเขาใช้เวลาในการหาคำตอบพวกนี้ประมาณ 3-5นาทีแต่ตอนนี้กลับใช้เวลาเพียงแค่ 1-2นาทีเท่านั้น ดูเหมือนว่าความเร็วในการคำนวณจะเพิ่มขึ้นสองเท่าแถมความจำของเขายังดีมากขึ้นอีกด้วย
[แสดงความยินดีด้วยที่สมองของโฮสต์ได้รับการพัฒนาให้เข้าใกล้กับมนุษย์ปกติมากขึ้น]เสียงของอลิสดังขึ้นซึ่งมันเป็นคำกล่าวจิกกัด
"หือ เธอสามารถบอกได้หรอว่าชั้นได้รับสถานะอะไร"โม่หลินกล่าวถามเพราะถ้าอลิสกล่าวบอกได้งั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องมีระบบค่าสถานะ
[เห้อน่าเศร้านักถึงจะได้รับการพัฒนาสมองแต่โฮสต์ก็ยังโง่เช่นเดิม อลิสจะขออธิบายว่าเนื่องจากอลิสนั้นได้เชื่อมต่อกับตัวของโฮสต์ดังนั้นการที่โอสต์รับรู้ได้ด้วยตัวเองทำให้อลิสก็รับรู้ไปด้วยเช่นกัน]อลิสกล่าวจิกกัดเขาอย่างเจ็บแซบแต่ก็กล่าวอธิบายเขาอยู่ดี
จบ