บทที่ 13 เริ่มวางแผน
'คิดอะไรของเขากันนะ ไหนที่ในบันทึกว่าเขาเกลียดซูเม่ยไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้สายตาของเขาถึงได้เปลี่ยนไปอย่างนี้ หรือว่าเขาเพียงแค่แสดงต่อหน้าอ้ายเยว่กันใช่ต้องเป็อย่างนี้แน่นอน เฮอะ! คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงฉันเป็นักแสดงนะย่ะ ' ซูเม่ยไม่ได้ใจเต้นแรงเพียงแค่คำพูดและการกระทำของเขาหรอกนะ เธอนะเป็นักแสดงหากจะให้เล่นเป็ครอบครัวอบอุ่นเื่แค่นี้ง่ายมากสำหรับเธอ
"พ่อครับที่นี่มันไม่ไกลจากบ้านเราเท่าไหร่นัก หากวันหน้าอ้ายเยว่อยากมาจะมาได้มั้ยครับ "
"ได้สิหากจะมาลูกก็บอกให้แม่พามาสิ"
"อ้ายเยว่กลัวคุณย่าไม่ให้คุณแม่พามานะสิครับ วัน ๆ คุณแม่แทบไม่ได้ออกไปไหนเลยด้วยซ้ำคุณพ่อช่วยพูดเื่นี้กับคุณย่าให้หน่อยได้มั้ยครับ"
"ได้สิก่อนกลับพ่อจะจัดการเื่ในบ้านให้เรียบร้อยลูกวางใจเถอะนะจะไม่เกิดเื่ขึ้นอีก" เฉาจื่อลูบหัวอ้ายเยว่อย่างเอ็นดูและนึกสงสารลูกชาย
"ไม่ยากหรอกหากอยากจัดการให้ถูกต้อง คุณเพียงแค่ไปอำเภอกับฉันและหย่าให้เื่เท่านี้ก็จะไม่เกิดขึ้นอีก ต่อให้คุณบอกว่าคุณจะจัดการให้แต่เมื่อคุณกลับไปคิดหรือว่าจะไม่เกิดเื่อย่างที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "จู่ ๆ เธอก็ได้พูดออกอย่างลืมตัวเพราะเธอรู้สึกไม่ยุติธรรมต่อตัวซูเม่ยคนก่อนเธอเจอเื่รันทดมากกมายที่แม่สามีทำเอาไว้จะให้เธออภัยแล้วยอมทนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
"คุณแม่พูดถึงเื่อะไรครับ คุณพ่อหย่าหมายถึงอะไรแล้วอำเภอหน้าตาเหมือนโรงเรียนมั้ยครับ" ซูเม่ยเบิกตาโพลงโตเมื่อได้ยินคำพูดของอ้ายเยว่
"อ้ายเยว่เมื่อครู่มันเป็เื่ของคนโต ดูนู้นสิเพื่อน ๆ เรียกให้อ้ายเยว่ไปเล่นด้วยไปสิจ้ะ เล่นให้สนุกนะเดี๋ยวอีกไม่นานเราจะต้องออกเดินทางไปนั่งรถไฟกัน"
"ครับอย่างนั้นผมไปเล่นกับเพื่อนก่อนนะครับ" อ้ายเยว่แม้จะสงสัยแต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ถามต่อเพราะความเป็เด็กอยากไปเล่นสนุกกับเพื่อน ๆ หลังจากที่อ้ายเยว่วิ่งออกไปเฉาจื่อได้เอ่ยขึ้นมาทันที
"แม้ฉันไม่รู้ว่าที่ผ่านมาคุณแม่ทำอะไรเธอเอาไว้บ้างแต่ตอนจากนี้ฉันบอกแล้วอย่างไรว่าจะไม่มีทางให้เกิดขึ้นอีก เธอทำใจให้สบายเื่คุณแม่ฉันจะจัดการเอง" ซูเม่ยไม่ตอบอะไรเพราะไม่ว่าอย่างไรเธอจะหย่าให้ได้ แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็มีความคิดแวบเข้ามาในหัว
'ในเมื่อไม่ยอมหย่าง่าย ๆ ฉันเองนี่แหละจะทำให้คุณหย่าโดยไม่สามารถพูดอะไรได้ด้วยซ้ำ ฮึ ฮึ' เธอคิดในใจพลางแสยะยิ้ม
"ฉันอยากเข้าห้องน้ำคุณเฝ้าอ้ายเยว่อยู่ที่นี่นะ" เขามองหน้าเธอก่อนจะพยักหน้ารับรู้คิดว่าซูเม่ยจะไปเข้าห้องน้ำอย่างที่เธอบอก แต่ทว่าเมื่อเดินออกมาไกล ๆ ซูเม่ยมองซ้ายมองขวาหาร้านขายยาทันที
"นั่นไงร้ายขายยาขอให้มียาอย่างที่้าด้วยเถอะ โชคดีนะที่สวนสาธารณะอยู่ใกล้ตลาด ฉันต้องเร่งเท้าให้เร็ว ๆ เสียหน่อยเดี๋ยวจะถูกจับได้ " เธอเร่งเท้าเดินกึ่งวิ่งไปร้านยาโดยเร็ว
"เถ้าแก่ที่ร้านมียานอนหลับมั้ย่นี้ฉันเคลียดมีเื่ให้คิดมากมายจนนอนไม่หลับมาหลายวัน หากไม่ได้ยาไปในวันนี้ร่างกายของฉันคงไม่ไหวแน่ ๆ " เธอแสดงท่าทางเหนื่อยล้าร่างกายอิดโรยพูดจาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง จนเถ้าแก่ร้านยาต้องรีบจัดยาให้
"โธ่ ๆ ยังหนุ่มยังแน่นทำไมถึงมีเื่ให้คิดมากกัน มีสิร้านฉันมีทุกอย่างจะเอาชนิดรุนแรงหรือธรรมดากัน"
"เอาแบบรุนแรงกินปุบหลับในทันทีเลยมีมั้ยจ้ะ"
"มีอยู่แล้วรอประเดี๋ยวฉันจะไปจัดยามาให้" ซูเม่ยใช้มือปิดปากแอบยิ้ม ภูมิใจในฝีมือของตัวเอง
‘นี่แหละนักแสดงมืออาชีพ ฮึ ฮึ ท่านายพลรอรับหนังสือหย่าจากฉันได้เลย’
ผ่านไปเพียงไม่นานเถ้าแก่เดินออกมาพร้อมยานอนหลับที่ซูเม่ย้า
"ยามาแล้วถุงนี้สิบหยวน " เขายื่นถุงยาให้พร้อมบอกราคาซูเม่ยรีบล้วงนำเงินออกมาจ่ายเถ้าแก่อย่างเร่งรีบก่อนจะรับยาเดินออกจากร้าน
"ขอบใจเถ้าแก่มากนะคะ"
ฝั่งด้านเฉาจื่อหลังจากที่ซูเม่ยเดินไปห้องน้ำตามที่เธอบอก เขาใช้มือแนบอกของตัวเองเมื่อครู่ยามที่เธอป้อนขนมหัวใจของเขาเต้นแรกอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงสักหน่อยทำไมต้องมาใจเต้นแรงกับเธอในตอนนี้ด้วย
"นี่มันความรู้สึกอะไรกัน หรือที่ใจเต้นแรงเพราะฉันรู้สึกผิดและสงสารในสิ่งที่เธอพบเจอ ใช่มันต้องเป็อย่างนั้นแน่ ๆ ทำไมเธอถึงอยากหย่ากับฉันขนาดนั้นกัน ไม่ว่าจะพูดอย่างไรเธอไม่มีท่าทีจะเปลี่ยนใจ "
เขาคิดอยู่เพลิน ๆ อ้ายเยว่เดินเข้ามานั่งใกล้ ๆ ะโเรียกเขาจนเขาสะดุ้งใ
"คุณพ่อครับ คุณพ่อ"
"อ้าว!! อ้ายเยว่หยุดเล่นกับเพื่อนแล้วเหรอ"
"ครับเพื่อนกลับกันหมดแล้ว ว่าแต่คุณแม่ไปไหนครับทำไมไม่เห็น" เด็กน้อยหันซ้ายหันขวาหาซูเม่ยอย่างสงสัย
"นั่นสินี่เธอก็ไปนานแล้วนะทำไมยังไม่กลับ " เฉาจื่อจ้องมองไปทางที่ซูเม่ยเดินไป สักพักเขาเห็นเธอเดินมาจากไกล ๆ
"นั่นไงแม่ของลูก เราเก็บของกันเถอะจะได้เดินทางไปขึ้นรถไฟ"
"ครับ" เด็กชายว่านอนสอนง่ายช่วยพ่อของเขาเก็บของที่เตรียมมา ซูเม่ยได้เดินมาถึงทั้งสองก็เก็บเสร็จแล้ว
"แม่ไปไหนมาครับอ้ายเยว่คิดว่าคุณแม่จะทิ้งอ้ายเยว่ไปแล้วเสียอีก"
"ใครจะทิ้งลูกชายน่าเอ็นดูลงละจ้ะ หากเป็พ่อของเราก็ว่าไปอย่างนี่เก็บของกันแล้วจะไปนั่งรถไฟแล้วใช่มั้ยไปกันเถอะ " ซูเม่ยยิ้มกริ่มอุ้มอ้ายเยว่ขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่
'อีกไม่นานเกินรอแล้วอ้ายเยว่แม่คนนี้จะพาลูกออกไปจากครอบครัวนี้เอง เราจะไปอยู่ในที่สุขสบายกัน' ซูเม่ยอารมณ์ดีแตกต่างจากเมื่อครู่จนเฉาจื่อสังเกตเห็น หรือว่าเมื่อครู่นี่ที่เธออารมณ์เสียเพราะเจ็บท้อง
ทั้งสามคนเดินทางไปนั่งรถไฟรอบมณฑลอ้ายเยว่ตื่นเต้นดีใจชะเง้อหน้าดูข้างทางตลอดเส้นทางไม่นานเขาได้หลับเพราะความเหนื่อย โชคดีที่วันนี้เฉาจื่อมาด้วยเขาได้อุ้มอ้ายเยว่ให้นอนหลับในอ้อมแขนของเขา ส่วนซูเม่ยเธอนั่งเบาะตรงข้ามกับเฉาจื่อ
ยามที่สายลมทะบะใบหน้าของเธอ ทำให้เธอผ่อนคลายจนเผลอหลับตาซึมซับบรรยากาศ นานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้มาเที่ยวเล่นอย่างนี้ ไม่ว่าเธอในตอนที่อยู่อีกมิติหนึ่งวัน ๆ เธอทำแต่งานในกองถ่ายเพราะอยากเป็ที่รู้จักในแวดวงการแสดง เธอเดินสายทำงานในวงการจนไม่มีเวลาเที่ยวเล่น หรือว่าจะเป็ซูเม่ยเ้าของร่างนี้เธอเองไม่มีวาสนามาเที่ยวเตร่อย่างนี้วัน ๆ อยู่แต่ในบ้านถูกแม่สามีโขกสับจนสลบ
ธรรมชาติที่เขียวขจีสองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งหญ้า เสียงเครื่องจักรทำงานไปอย่างช้า ๆ สายลมเย็นสบายทำให้เธอปลอดโปร่งอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน
แต่ทว่าตอนนี้เองสายตาคู่หนึ่งได้จับจ้องมองเธอตลอดเส้นทาง ยิ่งเห็นเธอชัดเจนในยามที่เธอหลับตาทำให้เขาใจเต้นแรงมากกว่าเดิม
'อะไรกันหัวใจของฉันมันเต้นแรงอีกแล้ว'
18K
