หม่าฟานที่เห็นเ้านายของตนได้นั่งร่วมโต๊ะกับคนอื่น ๆ มันเองก็อยากกินด้วยจึงได้วิ่งไปออดอ้อนคุณย่าที่ดูท่าทางจะหลงมันไม่น้อย แต่คุณย่าที่ระมัดระวังเื่ต่าง ๆ ไม่อนุญาตให้หม่าฟานเข้าร่วมโต๊ะตามมารยาทที่เธอเคยได้รับการสั่งสอนมา
หม่าฟานเห็นว่าการออดอ้อนไม่ได้ผลก็นอนแผ่กลิ้งไปมาพร้อมกับทำตาปริบ ๆ ราวกับว่าน้ำตาของมันจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ จื้อเซินไหลที่เห็นมันทำตัวเกเรก็เริ่มหมั่นไส้ เขากำลังจะเดินเข้าไปโยนมันออกจากห้องอาหาร แต่แม่ของเขากลับหลงมารยาของเ้าหม่าฟานเข้าเสียก่อน คุณแม่คนงามจึงได้อุ้มหม่าฟานแล้วปลอบมันเบา ๆ เธอยังสั่งคนทำอาหารชุดเล็กแล้ววางไว้ข้าง ๆ โต๊ะกินข้าวให้มันกินด้วยกันเสียอีก
หม่าฟานที่ได้กินอาหารอร่อย ๆ ก็ระริกระรี้ขึ้นมาทันที แถมมันยังออดอ้อนคลอเคลียแม่ของเขาจนเขาแทบอยากเตะมันไปไกล ๆ อย่างหมั่นไส้ คนอื่น ๆ ที่เห็นท่าทางของมันต่างพากันหัวเราะที่หม่าฟานกลับมาอารมณ์ดีที่ได้อาหารของตนเองซึ่งเหมือนกับพวกเขา จนจื้อเซินไหลได้แต่ถอนหายใจกับนิสัยของเ้าแมวแสบตัวนี้ เอาเถอะ ไหน ๆ ทุกคนก็ไม่ว่าอะไร เขาเองก็ี้เีจะกลั่นแกล้งมันแล้วด้วย เขาจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลยไปเสียอย่างนั้น
หม่าฟานหลังได้รับอนุญาตให้กินด้วยในห้องอาหารั้แ่วันนั้น มันจึงถือวิสาสะมาร่วมทานอาหารกับคนในบ้านอย่างหน้าด้าน ๆ เสียเลย จื้อซินไหลหมดคำจะพูดกับนิสัยของแมวของเขาแล้วจริง ๆ เขาได้แต่ปลดปลงว่าคงแก้นิสัยนี้ของมันไม่ได้เป็แน่ ดีที่ทุกคนในบ้านต่างเอ็นดูกับความทะเล้นของหม่าฟาน พวกเขาจึงได้พลอยตามใจมันเหมือนที่ตามใจเขาไปด้วยเสียอีก
ก่อนหน้านี้พ่อกับแม่ยังเคยถามเขาว่าหม่าฟานเป็แมวของใคร เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยเห็นแมวตัวนี้มาก่อน จื้อเซินไหลได้แต่โกหกว่าเขาเห็นมันเดินอยู่ใกล้ ๆ รั้วหลายวันก่อน เขาจึงแอบให้อาหารมันโดยไม่ให้ใครรู้ แต่พอเกิดเื่ของเขาขึ้น มันจึงได้เข้ามาในบ้านแล้วปกป้องเขาอย่างที่ทุกคนเห็นในวันนั้น พอพวกท่านทราบเื่จึงยิ่งรักใคร่เ้าหม่าฟานมากขึ้นไปอีกที่มันซื่อสัตย์กับเขา จื้อเซินไหลยังคิดในใจอยู่ว่าสิ่งที่เขาบอกทุกคนไปจะดีหรือไม่ พวกเขาจะไม่คิดว่าหม่าฟานช่วยเขาจนกลายเป็ผู้มีพระคุณไปหรอกหรือ แต่ในเมื่อคิดมากไปก็คงไม่ได้คำตอบ จื้อเซินไหลจึงเลิกคิดไปเสียเฉย ๆ อย่างไรเขาก็ไม่อยากไล่หม่าฟานออกไปอยู่ดี มันคงอยู่ในโลกประหลาดนี้ตัวเดียวไม่ได้แน่ ขนาดเขาเองที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ยังต้องเรียนรู้การใช้สิ่งของแปลกประหลาดทั้งหลายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน
จื้อเซินไหลยังดีกว่าหม่าฟานที่เขามีความทรงจำของเ้าของร่างเดิมอยู่จึงพอจะรู้ว่าอะไรเป็อะไร แต่เ้าหม่าฟานที่ไม่รู้อะไรเลยก็เล่นเอาที่บ้านปั่นป่วนไปพักใหญ่กับความอยากรู้อยากเห็นของมัน คุณย่าที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองชอบแมวหลังจากพบกับหม่าฟานก็ยิ่งสนุกสนานกับความกวนของหม่าฟานเสียอย่างนั้น คุณปู่ที่รักคุณย่ามากก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร ท่านบอกว่าดีเสียอีกที่มีหม่าฟานอยู่ด้วย ทำให้ครอบครัวครึกครื้นกันมากกว่าเดิมเสียอีก ด้วยว่านิสัยเก่าของจื้อเซินไหลจะขี้อายและไม่ค่อยพูด ซึ่งแตกต่างจากเทพสายฟ้าที่กล้าหาญและมีความเป็ผู้ใหญ่ตามดวงจิตของเขา จึงทำให้บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน
เมื่อก่อนนี้พวกเขาคิดว่าการสอนเื่ราวต่าง ๆ ให้หลานชายเร็วเกินไปไม่น่าจะดี แต่ตอนนี้พวกเขาเปลี่ยนใจกันหมดแล้ว ด้วยเห็นว่าจื้อเซินไหลดูฉลาดเฉลียวมากกว่าเดิม พวกเขาจึงพยายามสอนเื่ต่าง ๆ ให้กับจื้อเซินไหลไม่น้อยใน่พักฟื้นอยู่ที่บ้านก่อนจะต้องไปเรียนในอีกไม่กี่วัน
วันหยุดต่อมา ครอบครัวพาจื้อเซินไหลไปเที่ยวทะเล หม่าฟานเองก็ไม่ยอมห่างจากเขา ทุกคนจึงพามันไปด้วย รถตู้คันใหญ่กับรถของคนรับใช้อีกคันตามกันไปที่บ้านพักตากอากาศของครอบครัวที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก พวกเขาใช้เวลาเดินทางเพียงไม่ถึงสองชั่วโมงก็มาถึงบ้านพักที่มีคนทำงานดูแลบ้านคอยดูแลเอาไว้ให้หลายคน
พ่อกับแม่บอกจื้อเซินไหลว่าตอนเย็นจะมีปาร์ตี้บาร์บีคิวและอาหารทะเล จื้อเซินไหลที่ไม่ได้กินอาหารแปลก ๆ มานานแล้วจึงสนใจว่าอาหารที่พวกเขาบอกจะเป็ยังไง เพราะร่างเดิมนั้นยังไม่เคยมาเที่ยวที่นี่ เขาเองจึงไม่รู้ว่าอาหารที่ว่าหน้าตาเป็ยังไง
หม่าฟานพอได้ยินชื่ออาหารแปลก ๆ ก็ยิ่งเฝ้าคลอเคลียคุณแม่ไม่ห่าง ตอนนี้มันรู้แล้วว่าคนที่ตามใจมันมากที่สุดในบ้านคือแม่ของเขา มันจึงยิ่งประจบสอพลอเธอเสียตลอดเวลา หากไม่ติดว่ามันต้องทำตัวเป็แมว มันคงเอ่ยปากจนทุกคนตกหลุมพรางมันไปนานแล้ว
จื้อเซินไหลหลังจากนั่งพักไม่นาน เขาขออนุญาตทุกคนออกไปเดินเล่นริมหาดที่อยู่ไม่ไกลนัก ทุกคนให้คนรับใช้ชายตามไปด้วยสองคนเพื่อป้องกันอันตรายให้เขา ความจริงจื้อเซินไหลไม่กลัวการจมน้ำแม้แต่น้อย เขาว่ายน้ำเป็โดยสัญชาตญาณมาเนิ่นนานแล้ว แต่ร่างนี้ในเมื่อว่ายน้ำไม่เป็ เขาก็ต้องเสแสร้งแบบนี้ไปเสียก่อน เอาไว้เขาค่อยอ้างทีหลังว่าอาจารย์ที่โรงเรียนสอนว่ายน้ำแล้วก็แล้วกันพวกเขาจะได้ไม่สงสัย
หม่าฟานตามจื้อเซินไหลไปเดินเล่นด้วย แต่พอมันเห็นต้นมะพร้าวที่แปลกตามันกลับหาทางปีนขึ้นไปเพื่อจะเก็บมะพร้าวเสียอย่างนั้น ทำเอาคนรับใช้ที่ตามจื้อเซินไหลมาด้วยกลัวมันตกลงมาาเ็แล้วคุณชายน้อยของพวกเขาจะร้องไห้ พวกเขาจึงให้คนไปหาบันไดมาเพื่อนำหม่าฟานลงจากต้นมะพร้าวเสียก่อน
พอคนในบ้านรู้ว่าหม่าฟานปีนต้นมะพร้าวเข้า พวกเขาก็เร่งตามไปดูสถานการณ์ด้วยเช่นกัน จื้อเซินไหลได้แต่คิดในใจว่าสิงโตเพลิงอย่างหม่าฟานน่ะเหรอจะเป็อะไรกับอีแค่ตกลงมาจากต้นมะพร้าว เขาจึงได้แต่ยืนมองมันอย่างสมเพชที่มันทำท่าทางหวาดกลัวความสูงเพื่อเรียกร้องความสนใจ มันคงคิดว่าเขาไม่รู้แผนการของมันล่ะสิ หึ! เขาอยู่กับมันมาหลายพันปีแล้ว เหตุใดจะไม่รู้ว่ามันอยากได้รับอาหารเย็นแปลก ๆ เพิ่มจากความเป็ห่วงของคนอื่น ๆ มันจึงได้ทำตัวแบบนี้
บรรดาคนรักแมวต่างลุ้นกันตัวโก่งว่าคนของพวกเขาจะช่วยหม่าฟานลงมาได้หรือไม่ กระทั่งพาตัวมันลงมาได้นั่นแหละพวกเขาจึงได้ถอนหายใจ คุณแม่ของเขายิ่งรีบเข้ามาปลอบหม่าฟานอย่างแสนรักเสียนี่ คุณย่าเองก็ได้แต่บ่นว่าหม่าฟานไปด้วยความห่วงใย ทำเอาจื้อเซินไหลที่ยืนฟังอยู่ได้แต่กลอกตามองบนกับบทบาทที่ดูสมจริงของเ้าแมวอ้วนตัวนี้ หากเป็เขาอยู่กับมันเพียงสองคน เขามีหรือจะสนใจว่ามันจะลงมายังไง ในเมื่อมันเองก็บินได้ด้วยพลังเทพของมันเอง
1K
