ความจำชาติก่อน
"หยุดนะ!ผมบอกให้หยุดไง"
"หยุดก็โง่แล้ว ไอโชคหยุดตามได้แล้วโว้ย!"
"บังอาจนักนะไอน้องเวร ย้ากกกกก"
"อ้ากกกกกก หลัง หลังหักแล้ว!"
"ให้ตายสิ บอกแล้วไงว่าอย่ากวนประสาทน่ะ" เด็กหนุ่มวัยประมาณ 16ปี ชื่อว่าโชคดีหรือชื่อจริงคือ นายมงคลหยิบหนังสือที่ถูกแย่งไปจากคนน้องมากอดไว้แนบอกพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นบ่งบอกถึงความเอาแต่ใจของผู้เป็พี่ได้อย่างดี
"ชิ ยืมหน่อยไม่ได้รึไงเล่า ขี้งกชะมัดไปเลยไปชิ่วๆ"คนน้องที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่บนพื้นทำปัดมือไล่พี่ตนเองด้วยความเบื่อหน่าย
"ไปดีกว่า ใครจะอยากอยู่กับแก" น้องของโชคดีชื่อว่าพาฝันหรือนายพร์ ค่อนข้างจะไม่ค่อยถูกกับน้องตัวเองสักเท่าไหร่มาตั้งนานนมแล้วถ้าถามว่านานขนาดไหนตอบว่าั้แ่ท้องแม่ก็กวนประสาทคนอ่านไปเอาเป็ว่านานแล้วกัน
เดินผ่านคนในบ้านก็ต่างพากันก้มหัวให้คนตัวเล็กใบหน้าดูเป็มิตรบวกกับผมสีชมพูทำให้บุคลิกดูหน้าค้นหามากขึ้นสีผมที่สวยขนาดนี้ซึ่งได้จากคุณแม่ส่วนน้องชายพาฝันได้จากคุณพ่อมาเต็มๆเลยได้ผมสีบลอนก็อ่อนตามเดิมส่วนตัวของโชคก็ไม่ได้เกลียดฝันมากแต่นับวันยิ่งจะกวนขึ้นเรื่อยๆบางทีก็อดไม่ได้ที่จะดุจะว่าบ้างผลลัพธ์ความสัมพันธ์ก็อย่างที่ทุกคนได้เห็น
"เฮ้อ แล้วมันจะแย่งไปทำไมนะกับอีแค่ไลท์โนเวลเล่มเดียว"เราก็อุตสาห์เจอก่อนแท้ๆ
"เปิดอ่านสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร" คนที่กำลังพูดคนเดียวพยักหน้าเข้าใจอย่างเงียบๆก่อนจะยกสะโพกตัวเองไปนั่งบนโต๊ะในห้องสมุดเพื่อจะเปิดอ่านนิยายเล่มนี้เนื้อหาข้างในแปลกประหลาดเกินจะบรรยาย มันเหมือนเนื้อเื่ ไม่สิมันเหมือนเื่ชีวิตของใครสักคนหนึ่งถูกเขียนมาในนี้เลย
ในขณะที่กำลังพินิจเนื้อหาอย่างใจจดใจจ่อก็มีแสงวาร์ปออกมาจากหนังสือส่งผลให้คนอ่านค่อยๆหลับไปในที่สุด
Mongkol
"อะไรกันเนี่ย...แล้วที่นี่ที่ไหนวะ"ผมจำได้ว่ากำลังอ่านหนังสือในห้องสมุดของโถงบ้านอยู่แล้วทำไมถึงมาโผล่ในตึกแคบๆอย่างกับที่นอนหมาได้ล่ะเนี่ย
"เอ๊ะ นี่มัน..." จอคอมที่ปรากฏรูปของใครบางคนที่คุ้นตามากนั่นก็คือผม น้องชายผม อีกห้าคนนั้นไม่รู้จักว่าคือใคร แต่เอ๊ะ! ในคอมทำไมถึงมีพวกผมล่ะ?แล้วทำไมรูปแบบมันถึงคล้ายเกมได้ขนาดนี้
อยู่ๆเหมือนความทรงจำบางอย่างมันแล่นเข้าหัวมา
มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวั้แ่เด็กเพราะพ่อแม่เสียพอโตขึ้นมาก็กลายเป็ที่น่ารังเกียจของสังคมเพราะชอบเพศเดียวกันดันไปสารภาพรักกับรุ่นพี่ที่แอบชอบมาเป็ปีๆเห็นเขาดีด้วยเลยคิดว่าเขามีใจสุดท้ายก็โดนหัวเราะเยาะใส่เพราะรูปร่างอ้วนตุตะไม่เหมาะสมมีแต่คำว่าไม่มีเหมาะสมอยู่ในขี้ปากของคนนินทาตลอดทนรับแรงกดดันสังคมไม่ไหวจึงตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนแล้วขังตัวอยู่ในห้องอย่างเดียว แล้วก็สั่งโอโตเมะเกมค่ายดังมาเล่นให้สมใจอยาก BLOtome จีบหนุ่มฉบับชายรักชายซึ่งตอบโจทย์ตัวเองพอดีถ้าได้เกิดใหม่เกิดเป็ตัวเอกคงจะดีไม่น้อยในขณะที่กำลังเล่นนั้นก็เกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลันสาเหตุไม่แน่ใจว่าเกิดจากโรคอ้วนหรืออย่างอื่น ชีวิตน่าอนาถใจมาก
นั่นมันตัวเขาไม่ใช่รึไงนะ...ห้ะ! นี่คือชีวิตผมเมื่อชาติก่อนงั้นเหรอให้ตายงั้นแปลว่าชีวิตที่เกิดใหม่คือผมอยู่ในเกมบ้าๆนี่ที่จุดจบแสนจะห่วยแตกรึเปล่าก็ไม่รู้เนี่ยนะมันก็คงจบดีไม่ได้หรอกในเมื่อเขาเป็ตัวร้ายของเื่นี่นา
ผมหันกลับไปมองจอคอมนั่นอีกทีท่าทางหยิ่งยโสกอดอกเชิดหน้ายังไงก็ตัวร้ายชัดๆแถมยังอยู่ริมสุดเฟรมอีกต่างหากส่วนนายเอกอยู่ตรงกลางขนาบไปด้วยตัวร้ายที่เป็เพื่อนผมกับพระเอกอีกทีน้องผมก็อยู่ด้วยอยู่ติดกับผมส่วนอีกสองคนนั้นอาจจะเป็รูทลับหรือเพราะผมเล่นไม่ถึงก็ไม่มั่นใจ
ประเด็นหลักคือทำไมผมต้องเป็ตัวร้ายนี่สิ
ชีวิตเก่าเฮงซวยไม่พอยังจะให้ชีวิตใหม่ผมอายุสั้นด้วยรึไง!
ผมต้องเอาตัวเองออกจากรูทความสิ้นหวังนี้ให้ได้เลย!
แล้วจะกลับไปยังไงล่ะเนี่ยตอนนี้สภาพอย่างกับิญญา
ผมเอื้อมมือไปแตะสิ่งของก็วาดผ่านราวกับลมกระทบเท่านั้นผมจึงตัดสินใจใช้สมองอันน้อยนิด(?)แตะเข้าที่จอคอมปรากฏว่ามีแรงดูดบางอย่างทำให้ผมต้องเอามือกลับออกมากแต่ก็ไม่เป็ผล
"เฮ้ย! เป็ปลิงรึไงเล่าจะดูดทำไมเนี่ย"มันไม่ยอมปล่อยออกมาสักทีผมเลยปล่อยเลยตามเลย
สรุปก็ถูกดูดเข้าไปจนได้หลังจากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย...
.
.
.
จิ๊บ จิ๊บ
"โชคดี"
"อือ...อย่ายุ่งน่าเ้าดาด้า"มือเล็กของโชคปัดไล่มือของใครบางคนออกเพราะคิดว่าเป็ดาด้าหมาสุดที่รักมาปลุกตามเคย
"อะ...เอ่อคุณหนูคะ นายท่านเขา..." เสียงแม่นมพูดไม่ทันจบประโยคก็มีเสียงกร้าวของชายหนุ่มผู้เป็เ้านายตนเอ่ยขึ้นมาก่อน
"นี่ลูกว่าพ่อเป็สุนัขเหรอ!?"
"คุณหนูคะตื่นเถอะค่ะ" แม่นมพยายามจะเขย่าตัวให้คุณหนูอันเป็ที่รักตื่นก่อนจะโดนกริ้วแต่ทว่าดูเหมือนจะไม่ทัน
"มงคล!!!!"
"ว้ากกกกก จ๋าพ่อ!"ผมสะดุ้งตัวโยนหลังจากนอนน้ำลายยืดคาดว่าน่าจะเป็เวลานานพอสมควร
เมื่อกี๊ฝันงั้นเหรอ
"เหม่ออะไร" เสียงดุนั่นเอ่ยอีกครั้งทำให้ผมเงยไปมองหน้าผู้เป็พ่อใบหน้าเค้าโครงชัดเจนออกไปทางลูกครึ่งเสียมากกว่าส่วนใหญ่พอนึกถึงหน้าพ่อทีไรหน้าของเ้าพาฝันก็ลอยมาทุกทีเป็มันที่เหมือนพ่อส่วนผมหน้าเหมือนแม่มากกว่า
"เปล่าครับ ขอโทษนะครับเมื่อกี๊ผมนึกว่าดาด้ามาปลุก"
"ลูกคิดว่าหมามันพูดได้เหรอ!?"
"แหะๆ พ่อพูดด้วยเหรอครับผมไม่เห็นได้ยินเลย"
"เฮ้อช่างเถอะ เอาเป็ว่าไอเื่นั้นน่ะพ่อทำให้แล้วนะ"
"ครับ? เื่อะไรเหรอครับ"เขาไปขอให้พ่อทำอะไรให้นะ
"อุ๊บ๊ะ ก่อเื่แล้วทำลืมเดี๊ยวตีซะดีไหม"
"อย่านะพ่อใจร้าย! อ่อผมนึกออกแล้วเื่ย้ายโรงเรียนเหรอครับ"ผมเพิ่งนึกออกว่าตัวเอง(ก่อนจะจำความชาติที่แล้วได้) ก่อเื่ซะใหญ่โตมีเื่กับลูกครูใหญ่เหตุเพราะแย่งที่นั่งกันทำให้ผมกับน้องลาออกจากที่นั่นมาเลยจะดีกว่าเพราะอยู่ไปก็ไม่มีใครชอบส่วนน้องผมไม่ได้ทำอะไรแต่ก็พลอยโดนออกไปด้วย
"เฮ้อ ครั้งสุดท้ายแล้วนะ ถ้ามีเื่อีกพ่อจะส่งเราไปเรียนต่างประเทศ"
"พ่อไม่คิดถึงลูกตัวเองเหรอครับส่งไปที่ไกลแบบนั้น"ผมกอดแขนอ้อนพ่อตัวเองเพราะผมรู้ดีว่าพ่อแพ้ลูกอ้อนของผมมากที่สุด
"คิดถึงก็แวะไปหาได้" ลืมไปว่าบ้านรวย โถ่มงคลเอ๊ย
"ไม่เอาหรอกผมไม่ไป"
"ก็ไม่ใช่หมายถึงจะให้ไปตอนนี้ ถ้าลูกมีเื่อีกสิ"
"โถ่พ่ออะวัยรุ่นก็ต้องมีบ้างแหละ"
โป๊ก
"ไม่ต้องเลย ไอพาฝันน้องแกยังไม่เห็นจะมีเื่กับใคร"
"โอ๊ยพ่อง่า ก็ได้ๆผมจะไม่สร้างเื่แล้ว"
"ดี ไปเตรียมลองชุดได้แล้วรู้สึกว่าชุดนักเรียนจะส่งมาแล้วนะได้ไม่ได้ยังไงก็บอกแม่นมเขาแล้วกัน"
"รับทราบค่ะ"
"ได้ครับพ่อ รักพ่อที่สุดเลย!"
เอาล่ะชีวิตหลังจากนี้คงเป็จุดเริ่มต้นชีวิตของไอมงคลสักที
ต้องเริ่มจากการทำตัวจืดจางแล้วค่อยๆหายไปจากเหตุการณ์ของในเกมแต่ละฉากให้ได้!
219
