ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามบอกกับตัวเองว่าอย่าได้ถือสาเ้าระบบนี่
“ฉันจำไม่ได้”
“เช่นนั้นเ้านายก็ต้องตั้งชื่อให้ตัวเอง แนะนำอีกครั้ง กรุณาแทนตัวเองว่าข้า”
ตั้งชื่อ?เขาขมวดคิ้ว เมินเฉยคำแนะนำของระบบ
“เฉินหลงชื่อนี้เป็ไง”เขาสุ่มเลือกชื่อนี้มาเพราะในความทรงจำเหมือนว่าเขาจะชอบดูภาพยนตร์ของดาราคนนี้
“เ้านายชื่อนั้นแปลกเกินไปสำหรับที่นี่ แต่หากเป็ความประสงค์ของท่านข้าก็ไม่ขัด”
แปลกเกินไป?หมายความว่าเขาไม่ได้อยู่โลกเดิมจริง ๆ สินะถึงแม้ตอนแรกระบบจะใช้คำว่าผู้คนที่นี่เป็การบอกใบ้ทางอ้อมแล้วก็ตามแต่เพราะเขายังใอยู่จึงไม่ทันได้ถามออกไป แล้วตอนนี้เ้าระบบก็มาให้เขาตั้งชื่อเื่ที่สงสัยมากมายจึงยังไม่มีโอกาสถามออกไป
“แจ็คกี้ชาน?”
“ท่านยืนยันจะชื่อแจ็คกี้ชาน หรือ?” ระบบทวนถามซ้ำ ชายหนุ่มผงะเขาไม่คิดจะใช้ชื่อนี้จริง ๆ แน่ แค่ถามไปมั่ว ๆ ดูเท่านั้นและการที่ระบบไม่ขัดเขาก็หมายความว่าเขาต้องตั้งชื่อให้ตัวเองเป็ชื่อแนวยุโรปอะไรพวกนั้นถึงจะเข้ากับคนในโลกนี้
“ไม่” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธ เขาพยายามคิดชื่อให้ตัวเองและอาจเป็เพราะความทรงจำไม่ครบถ้วน คิดอยู่นานก็ไม่ได้ชื่อที่ตัวเอง้า
เขาขยับร่างกายเล็กน้อยเอียงคอครุ่นคิด ตอนนี้เองเขาก็พลันนึกรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่าตัวเองหลังแนบอยู่กับกำแพงเย็นเฉียบ เขาก็รีบเดินออกมา พร้อมกันนั้นชื่อหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจ
“ฟรอสต์! อ่า เอาชื่อนี้แหละ” เขาคิดว่าชื่อนี้ไม่เลวเลยดูเท่มาก แถมยังเหมาะกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้ด้วย
“ส่วนนามสกุลก็...วินเทอร์ละกันฟรอสต์ วินเทอร์” ถึงระบบจะไม่ได้บอกให้ตั้งนามสกุลด้วยแต่เขาก็ไม่สน ยังไงมีชื่อพร้อมนามสกุลก็ดูดีกว่าชื่อเฉย ๆ มาก
“ขอแสดงความยินดีที่เ้านายมีชื่อเป็ของตัวเอง”
น้ำเสียงราบเรียบของระบบช่างขัดกับคำพูดของมัน ฟรอสต์รู้สึกเหมือนกำลังโดนประชดเสียมากกว่า
“เนื่องจากการทำความรู้จักจบลงแล้วข้าจึงมีภารกิจให้เ้านายทำ เ้านาย้าฟังจากข้าหรืออ่านด้วยตัวเอง”
มีให้เลือกด้วยเหรอเนี่ย?วิเคราะห์จากความกวนโมโหของระบบแล้ว เลือกไม่ฟังน่าจะดีกว่า
“อ่านเอง”
ติ๊ง!
เสียงกระดิ่งดังขึ้นชายหนุ่มผงะ พร้อมกันนั้นภาพหน้าจอโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แวบแรกที่เห็นเขาก็เผลอเอื้อมมือปัดมันไปมา เมื่อไม่สามารถััได้เขาก็เปลี่ยนไปหันซ้ายหันขวาแทน และหน้าจอโปร่งใสนั้นก็หันตามวิสัยทัศน์ของเขาก่อให้เกิดความรู้สึกตาลายขึ้นมา
“เ้านายท่านโตแล้ว”
ถ้อยคำขัดการกระทำของระบบทำเอาฟรอสต์ยิ้มเจื่อนเขาก็แค่อยากทดสอบดูเท่านั้นเอง...
เขามองหน้าจอโปร่งใสตัวหนังสือบนนั้นคล้ายภาษาอังกฤษผสมกับภาษาจีนหรืออียิปต์ เขาไม่รู้ว่ามันคือภาษาอะไรแต่เขากลับอ่านมันออก
ภารกิจ : สวมใส่เสื้อผ้า ออกจากสุสานร้าง
เกริ่นนำ : เ้านายเป็ผู้มีเกียรติที่ระบบให้การสนับสนุนดังนั้นไม่อาจแก้ผ้าเดินไปไหนมาไหนให้ขายขี้หน้าต่อให้ไม่มีสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาอื่นเห็นท่านในสภาพโล่งโจ้ง ท่านก็ควรอับอายตัวเองสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย
คำแนะนำ : ตามหาเศษชิ้นส่วนชุดที่เ้านายถูกใจ ปลูกลงบนดินรอจนเติบโตและออกผล จากนั้นสวมใส่ให้เรียบร้อย ปีนบันไดออกจากสุสาน
ระยะเวลา : 24 ชั่วโมง
รางวัล : ค่าประสบการณ์ 5 แต้ม , พื้นที่เพาะปลูกส่วนตัว1 ตารางเมตร , เงิน 1 ไซธ์
แค่เกริ่นนำของระบบก็ทำเอาฟรอสต์คิ้วกระตุก เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากถึงจะอ่านทั้งหมดจบ
“ปลูกลงบนดิน?นั่นมันอะไรน่ะ” ไม่ว่าเขาจะความจำเสื่อมยังไงเขาก็คิดว่าเื่นี้มันไม่ปกติ ไม่ปกติเอามาก ๆ!
“ถ้าไม่ลองทำก็ไม่รู้เ้านายจะเป็กบก้นบ่อแก้ผ้าต่อไปหรือทำตามคำแนะนำภารกิจก็ตามใจ”
ไอ้เ้านี่!
เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่าเ้าระบบนี่ไม่น่าจะใช่AI อย่างที่คาดเดาน่าจะเป็สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาอะไรทำนองนั้นมากกว่า อย่างน้อยสิ่งที่เรียกว่า ‘ระบบ’ ก็ไม่ควรกวนได้ขนาดนี้
“แล้วถ้าเลือกไม่ทำหรือทำไม่สำเร็จล่ะ”
“ภารกิจจะหายไปและท่านจะอดรางวัลไม่มีบทลงโทษใด”
คำตอบนี้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
“พื้นที่เพาะปลูกกับเงินงั้นเหรอหมายความว่าฉัน...ข้าจะมีมิติพิเศษแยกใช่ไหม” เขาพึมพำเปลี่ยนคำแทนตัวก่อนที่เ้าระบบจะแย้งขึ้นมาอีก
“เ้านายท่านไม่ควรคิดถึงรางวัลก่อนที่จะทำภารกิจสำเร็จ มันทำให้ท่านดูน่ารังเกียจ”
“เฮ้! อย่างน้อยมันก็ทำให้มีกำลังใจขึ้นนะ!”
“ท่านเหลือเวลา23 ชั่วโมง 55 นาที 31 วินาที ก่อนภารกิจจะล้มเหลว”
“นี่แกนับเวลาั้แ่เสียงกระดิ่งดังเลยเรอะ!”
“ท่านเหลือเวลา23 ชั่วโมง 55 นาที 24 วินาที คำเตือน ท่านควรสุภาพให้มากกว่านี้ไม่เช่นนั้นครั้งหน้าระบบจะลดรางวัลท่านลงเป็การทำโทษ”
ฟรอสต์ผงะนี่ตกลงว่าเขาเป็เ้านายมันจริงใช่หรือไม่ทำไมเหมือนเขาเป็ทาสที่ต้องคอยรับใช้มันล่ะ!?
ชายหนุ่มบ่นในใจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปรอบๆ มองหาเศษชิ้นส่วนเสื้อผ้า ถึงเ้าระบบจะบอกว่าให้เขาเลือกชุดที่ถูกใจ...แต่ไม่ว่าจะมองยังไงที่นี่ก็มีแต่เศษผ้าทั้งนั้นเขาจะรู้ได้ไงว่ามันเป็ชุดแบบไหน!
ทางเลือกเดียวของเขาก็คืออ่านชื่อข้างโลงศพเพื่อเดาเพศของเ้าของเศษผ้านั้นแทนน่าเศร้าที่ชื่อซึ่งควรสลักเอาไว้ข้างโลงศพของเขานั้นหายไปคาดว่าส่วนที่สลักชื่อไว้น่าจะถูกทำลายกลายเป็เศษฝุ่นไปแล้วเหตุนี้ทำให้เขาไม่รู้ว่าตนเองฟื้นมาในร่างของใคร
เื่น่าเสียดายอีกอย่างก็คือโลงศพที่‘ร่าง’ ของเขาเคยฝังนั้นนั้นไม่มีเศษเสื้อผ้าหลงเหลืออยู่เลยทุกอย่างกลายเป็ฝุ่นผงไปหมดแล้ว มีเพียงไม่กี่กรณีเท่านั้นไม่เ้าของโครงกระดูกนี่จนมาก ก็เป็เพราะเขาถูกฝังมานานเกินไปจนทุกอย่างสลายไปหมด
เขาเดาว่าน่าจะเป็อย่างหลังเสียมากกว่าไม่อย่างนั้นร่างกายเขาน่าจะพิการจากสภาพโครงกระดูกไม่ครบชิ้นส่วนเพราะถูกตัวอะไรสักอย่างเอาไปเคี้ยวเล่นแต่คิดอีกทีก็ไม่แน่กระดูกที่ไม่ครบส่วนอาจจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่เหมือนกล้ามเนื้อของเขาก็ได้
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ได้แต่คาดเดาเท่านั้นเพราะพอลองถามระบบขึ้นมา เขาก็ได้รับคำตอบเป็เวลาที่เหลืออยู่ของภารกิจแทน และมันก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมดังนั้นการไม่ถามน่าจะดีที่สุด นอกจากนั้น เขาก็เดาว่าการที่เขายังมีชีวิตอยู่หรืออีกนัยหนึ่ง การที่เขาฟื้นขึ้นมาจากโลงศพนี้ น่าจะเป็ฝีมือเ้าระบบไม่อย่างนั้นจะให้อธิบายเื่เหลือเชื่อพวกนี้ยังไง?
ระหว่างที่คิดอะไรไร้สาระไปเรื่อยฟรอสต์ก็หยุดลงหน้าโลงศพที่มีชื่อ ฟิลิป ซัลลอส สลักอยู่
สภาพในโลงเละเทะไม่ต่างจากโลงอื่นแต่ไม่มีเศษเนื้อหลงเหลืออยู่ โครงกระดูกดูผุกร่อนราวกับจะสลายเป็ผงไปได้เพียงแค่เป่าลมเบาๆ มีร่องรอยการกัดแทะเล็กน้อยเหมือนว่าสัตว์ร้ายหรือตัวอะไรสักอย่างนั้นจะทำเพียงแค่กัดกระดูกมาแทะเล่นแต่ดันเป็กระดูกเก่า ๆ ที่ไม่มีรสชาติมันก็เลยคายทิ้ง
เขาลอบส่ายหน้าให้กับจินตนาการอันล้ำเลิศของตนก้มลงหยิบเศษผ้าที่ถ้าหากนำมาประกอบดี ๆ ก็พอจะทำเป็กางเกงให้เขาใส่แก้ขัดได้
“แล้วยังไงต่อให้ปลูกตรงดินเลยเหรอ”ถึงแม้ว่านี่อาจจะเคยเป็สุสานใต้ดินที่ถูกก่อสร้างมาอย่างดีแต่กาลเวลารวมถึงการถูกบุกรุกก็ทำให้สภาพมันเละเทะเศษหินปูพื้นแตกออกเป็วงกว้างเผยให้เห็นหน้าดินสีดำสนิทดูจากสภาพดินแล้วมันไม่เหมาะสมกับการปลูกพืชใด ๆ ลงไป
แต่เขาไม่ได้จะปลูกพืชนี่นะ...
“ใช่แล้ว”
เมื่อได้รับการยืนยันจากระบบเขาก็แงะเศษหินแถวนั้นออกมาขุดดินออก วางเศษผ้าลงไปแล้วกลบหน้าดินลงเสร็จแล้วเขาก็นิ่งงันไป “แค่นี้?”
“ท่านกำลังคาดหวังอะไรไร้สาระหรือ”
“แล้วเมื่อไรมันจะโตล่ะอืม...มันโตได้ใช่ไหม แบบปลูกต้นไม้อะไรแบบนั้นน่ะ”เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าพอปลูกออกมามันจะเป็ต้นไม้หรือเป็เสื้อผ้างอกออกมาในดินการปลูกอะไรแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกพิลึกจนจินตนาการไม่ออก
“ท่านสามารถทราบระยะเวลาการเติบโตของสิ่งที่ท่านปลูกได้ด้วยความตั้งใจของท่านเอง”
“ความตั้งใจ?” เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมระบบบ้านี่ต้องพูดอะไรให้ซับซ้อนสมองของเขายิ่งไม่ปกติ...อะแฮ่ม หมายถึงความทรงจำของเขายิ่งไม่ครบถ้วนอยู่ด้วย
“กรุณาอย่าเรียกข้าว่าระบบบ้าข้าจะดีใจมากหากท่านเรียกข้าว่าผู้ช่วยแสนดี”
ฟรอสต์กลอกตาฝันไปเถอะ!
9K
