“ฉลองให้แก่การที่พวกเราได้มารวมตัวกันอีกครั้ง...” แบงค์เพื่อนซี้ของผมที่เป็คนเอ่ยกล่าวเหมือนเป็การเปิดการฉลองแก่กลายๆ ในค่ำคืนแรกนี้ ซึ่งผมกับเพื่อนอีก 3 คนนั้น ต่างขยับแก้วเข้าชน ทันทีที่ แบงค์ได้เอ่ยจบนั้น.. ส่วน น้ำฟ้านะเหรอครับนั้น ได้ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากที่เธอทำหน้าที่เป็แม่ครัว ทำอาหาร เสร็จเรียบร้อยแล้ว....
ผมที่ชนแก้วพร้อมกับจิบดื่มมันอย่างมีท่าทีที่ครุ่นคิด ใช่ครับมีเื่ที่ต้องคิด โดยเฉพาะท่าทีแปลกๆ ของเหล่าเพื่อนๆ ของผมรวมถึงน้ำฟ้า อดีตแฟนสาวของผม ที่มันทำให้ผมรู้สึกว่า พวกเขามีอะไรบางอย่างปิดบังผมอยู่...แถม..ยิ่งเมื่อกี้......
ราวๆ 10 นาที ก่อนหน้านี้...
“ไงพัน....” ผมที่เอ่ยทักทายเพื่อนสนิทในก๊วนที่ตอนขามาอยู่ในรถนั้นไม่ได้คุยอะไรกันเลย เพราะมันเอาแต่นอนแถวท้ายสุดนั้น...
“แอ็ค? ..” พันเอ่ยทักผมกลับ ด้วยสีหน้าธรรมดา...กึ่งดีใจเล็กน้อยที่ได้เจอผม...
“เป็ไง ่นี้ ทำอะไรอยู่ละ..” ผมเอ่ยถามด้วยคำถามที่ธรรมดา ตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน...
“ก็สบายดี แต่ยังไม่ค่อยมีงานมีการที่เป็หลักแหล่งซะเท่าไร..” คำตอบของพันที่ทำให้ผมเอ่ยถามต่ออย่าง งงๆ
“อ้าว..ทำไมวะ...” ผมเอ่ยร้อง ก่อนที่คำตอบที่เอ่ยตอบกลับมานั้นจะทำให้ผมอึ้งจนพูดไม่ออก...
“กูเพิ่งออกจากคุกมานะ...”
“ตะ ติดคุก เฮ้ย...ติดข้อหาอะไรวะ..” ผมอึ้งและก็เอ่ยถามทั้งๆ ที่รู้ดีว่า อีกฝ่ายก็คงไม่ค่อยอยากตอบเสียเท่าไร...
“ฆ่าคนตายนะ กูฆ่าพ่อเลี้ยงเวรนั้นแล้ว..” คำตอบที่ทำให้ผมพยักหน้าเชิงเข้าใจเพราะยังจำได้ ว่าเพื่อนของผมคนนี้มีปัญหาทางบ้านอย่างรุนแรง ในสมัยเรียนหลายครั้งที่ มันมาด้วยสภาพที่น่วม เพราะโดนพ่อเลี้ยงที่เมานั้นซ้อม!!..
“เออ....แล้วติดคุกกี่ปีละเพื่อน..” ผมที่แทบจะเอ่ยถามต่ออย่างไม่ถูก...
“5-6 ปีนะ....”
“เออ อย่าคิดมาก นะ เพื่อน คิดเสียว่า อย่างน้อยตอนนี้แกกับแม่ก็คงอยู่กันอย่างมีความสุขแล้วละ..ไม่ต้องเจอไอ้พ่อเลี้ยงนั้นซ้อมอีกแล้ว....” ผมที่พยายามจะเอ่ยปลอบแต่ ก็เหมือนไปยิ่งสะกิดแผลใจของเพื่อนคนนี้..
“ถ้ามันเป็งั้นได้ก็ดีสิ แต่นี่แม่กูตายแล้ว ตายตอน ่ที่กูอยู่ในคุกนะ..” คำตอบของมันยิ่งทำให้ผมแทบสะอึก ชีวิตเพื่อนผมมันจะอะไรนิยายขนาดนี้…
“เออ กูขอโทษนะ ที่ดันชวนคุยเื่ไม่เข้าท่านะ..” ผมเอ่ย อย่างจนปัญญาจะสรรหาคำพูที่ดีกว่านี้จริงๆ ...
“ไม่เป็ไรเพื่อน ก็แกไม่รู้นี่หว่า ถึงแม้ชีวิตกูจะมีเื่ร้ายๆ แต่ตอนนี้กูก็เหมือนจะพบแสงสว่างในชีวิตแล้ววะ...” ไอ้พันที่ตบบ่าผมและเอ่ยตอบ และหันไปมองใครบางคน ที่อยู่ในครัว....ใครคนนั้น น้ำฟ้า? ....
“น้ำฟ้าเหรอ? ....” ผมที่มองตามและหันไปเอ่ยถามอย่างมองหน้าของเพื่อนสนิท ผิวคล่ำรายนี้...
“อือออ...ถ้าไม่เจอเธอ ชีวิตกูคงแย่กว่านี้แล้วนะ...” ไอ้พันที่เอ่ยกล่าวต่อ ซึ่งผมก็มองอย่างรู้สึกแปลกๆ เสมือนกับ หึงฟ้า หน่อยๆ ทั้งๆ ที่ ผมกับ น้ำฟ้า ตอนนี้ เป็เพียงแค่ อดีตคนเคยรักกัน...
“พัน แกชอบฟ้าเหรอ? ...” ผมถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีอารมณ์...
“ใช่...แอ็ค กูชอบฟ้า..” ไอ้พันตอบผมกลับ ชนิดที่ไม่คิดนานเลย เล่นทำเอาผมอึ้ง....
“แล้วฟ้ารู้ยัง? ...”
“ยัง...แต่ถึงรู้ เธอก็คงไม่ตอบตกลงกับ คนคุกอย่างกูหรอก..” พันตอบอย่างเจียมตัว...ซึ่งถ้ามันเอยบอกชอบสาวคนอื่นผมคงให้กำลังใจ แต่นี่ เป็น้ำฟ้า จึงทำให้ผมวางตัวไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไรไม่ถูก....
ยอมรับว่า ผมยังรู้สึกดีๆ กับ น้ำฟ้าอยู่มาก และในตอนนี้ ผมเองก็ยังไม่มีแฟนใหม่อีกเลยด้วย....เรียกว่าโสดนั้นแหละครับ..
“แกเองก็ยังคง รักฟ้าอยู่ใช่มัยละแอ็ค....” พันที่เอ่ยถามผมกลับ..ซึ่งอีกฝ่ายกล้าตอบและทำไมผมจึงไม่กล้าตอบมังละ..
“อืออออ...ใช่...” ผมตอบ โดยที่ผมก็ไม่อยากให้คำตอบนี้ ทำลายความเป็เพื่อนของเราเลย.....
“เหรอ.....งั้น ในฐานะเพื่อน กูก็ขอเตือนมึงไว้อย่างนะ.. น้ำฟ้าตอนนี้ ไม่ใช่คนเดิมที่แกรู้จักแล้ว บางที แกอาจจะรับตัวตนจริงๆ ของเธอในตอนนี้ ไม่ได้ด้วยซ้ำ..” พันที่เอ่ยอย่างนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างกล่าวเตือนบางอย่างกับผม พร้อมกับขยับหมายเดินจากไป..
“เฮ้ย พัน ที่พูดนะ หมายความว่าไงนะ...” ผมที่หันตามและเอ่ยร้องถาม ซึ่งพัน เพื่อนของผมรายนี้ก็หันมาเอ่ยตอบสั้นๆ ว่า..
“เดี๋ยวนายก็จะรู้เองแหละ...” คำทิ้งท้ายนี่ เนี่ยแหละ ที่ทำให้การทานเหล้าในวงเพื่อนฝูงที่แสนสนิทที่ผมน่าจะสนุกสนานนั้น กร่อยลงทันตา (ตัวผมเองนะ ที่รู้สึกอย่างงั้นนะ) ….
‘มันต้องมีอะไรสักอย่าง...ใช่ต้องมีอะไรสักอย่าง..ที่ผมไม่รู้...’ ผมคิด และมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็คนนอกยังไงไม่รู้ ทั้งๆ ที่เพื่อนก๊วนนี้ก็เป็คนที่ผมรู้จัก เป็เพื่อนที่ผมสนิทมากกันทั้งนั้น แต่เวลาผมชักจะไม่รู้สึกแบบนั้นแล้วสิ....
“อ้าวๆ เ้าหญิงของเราลงมาซะที..” เสียงของไอ้ตี๊ที่เอ่ยขึ้น ซึ่งก็ทำให้เพื่อนๆ ของผมหันไปมองยังตรงบันได แน่นอนว่าผมก็มองด้วยเช่นกัน ร่างของ น้ำฟ้า สาวสวยหน้าหวานผมดำยาว ที่ลงมาในชุด เสื้อกล้ามสีดำออกจะรัดรูป ่ล่างใส่กางเกงขาสั้นที่สั้นมากๆ อย่างเผยเรียวขาขาวๆ ผมมอง น้ำฟ้าที่อยู่ในชุดดั่งกล่าวอย่างตะลึง ส่วนคนอื่นผมไม่แน่ใจว่ามีท่าทียังไง.
“ขอโทษที่ให้รอค่ะ..” เธอที่เดินลงมานั้นก็เอ่ยอย่างยิ้มหวานๆ ...และลงมานั่งข้างๆ ผม...
“ฟ้า ...ชุดนี้ไม่โป๊เกินไปหน่อยเหรอ? ..” ผมที่ขยับใบหน้าเข้าถามเธออย่างกระซิบ ซึ่งน้ำฟ้าก็ทำตาปริบๆ และเอยย้อนผม
“โป๊เหรอ? ฟ้าว่าก็ไม่เห็นจะโป๊นี่...” เธอเอ่ย และก้มลงมองชุดของตัวเอง อย่างทำตาปริบๆ เหมือนจะ งงๆ ว่าชุดของเธอโป๊ตรงไหน?? และคำตอบของเธอนั้น ก็ทำให้ผมมองชุดเธออีกรอบ... ใช่..ครับ มันไม่โป๊ จริงๆ เพราะชุดดั่งกล่าวมันปกปิดไม่เห็นอะไร แต่ที่ผมเอ่ยถามแบบนั้น เพราะ ตัวชุดมันออกกระชับรัด จนเน้นจุดสำคัญๆ ของเธอนะครับ..
“แอ็ค...ลามก...” น้ำฟ้าที่เอ่ย ปรามอย่างเรียกสติ ผมที่มองสำรวจชุดของเธออีกครั้ง ใช่สำรวจชุดเธออีกรอบ ซึ่งสายตาของผมนั้นก็หยุดจ้องตรง หน้าอกของเธอนั้นเอง จึงเป็เหตุทำให้เธอเอยแบบนี้ ขึ้นมา แน่นอนครับว่าผมปฎิเสธอย่างพัลวัน เลย...
“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่แบบนั้น..” ผมเอ่ยทั้งๆ ที่เมื่อครู่นั้นก็จ้อง นม น้ำฟ้าจริงๆ แหละ...
“จะไม่จริงได้ไง ก็ เมื่อกี้เห็นชัดๆ เลยนะ ว่า สายตาของแอ็คนะ เอาแต่จ้องนม ฟ้านะ...” เธอเอ่ยตอบโต้กลับอย่างทันที ก่อนที่เธอจะเว้นวรรคเล็กน้อยอย่างยิ้มและเอ่ย...
“แต่ถ้าอยากดู นมฟ้า ละก็ บอกดีๆ ก็ได้ เดี๋ยวฟ้าจะถลกให้แอ็คดูทั้งเต้าเอง....” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับมือไม้ที่จับที่เสื้อกล้ามรัดรูปทำท่าทีเหมือนจะเตรียมถลกให้ผมดูจริงๆ และนั้นก็ทำเอาผมไปไม่เป็เลย และการพูดคุยอย่างกระซิบของผมกับเธอก็จบเพียงเท่านั้น เนื่องจากเพื่อนพ้องของผมนั้นเอ่ยแซวขัดจังหวะนั้นเอง...
“ว่างเป็ไม่ได้ พอว่าง ปุ๊บ จีบ ยัยฟ้าทุกทีเลยนะ ไอ้เกลอ.....” ไอ้เปาที่เอ่ยแซวผม...ซึ่งผมก็หันไปแยกเขี้ยวใส่...
“ไม่ใช่เว้ย...” ผมเอ่ยตอบ ในหัวก็คิดไปพลาง อย่างไม่แน่ใจว่า ถ้าผมตอบตกลงไป เธอจะกล้าโชว์จริงๆ มัยนะ? แต่ที่ผมจำได้แน่ๆ คือ ถ้าเป็ตัวของน้ำฟ้า เมื่อก่อนละก็ เธอคงไม่กล้าเล่นมุกหยอกแรงๆ แบบนี้แน่ๆ ....
476
