“ฉันแน่ใจค่ะป้าตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าไม่ควรถูกเอาเปรียบอีกต่อไป”ซินเหยาบอกด้วยสีหน้าจริงจังต่างกับความอ่อนแอเมื่อก่อนลิบลับ
“เฮ้อป้าชุย ไปตามผู้ใหญ่บ้านมาทีจ๊ะ”ป้าเพ่ยได้แต่ถอนหายใจแล้วหันไปบอกเพื่อน
“อืมๆ รอสักประเดี๋ยวก็แล้วกันนะ”ป้าชุยพยักหน้ารับคำและรีบเดินออกจากบ้านฟู่ไป
“นังเนรคุณ!แกกล้าเรียกผู้ใหญ่บ้านมาเลยเหรอ”เหมียนจูอดตวาดว่าซินเหยาเสียงดังไม่ได้
“ทุกคนดูแม่สามีฉันสิคำก็เนรคุณ สองคำก็สารเลวนี่ฉันเข้ามาเป็ลูกสะใภ้ของเธอหรือว่ามาเป็ที่รองรับอารมณ์กันแน่คะ”ซินเหยาแสร้งทำหน้าตาน่าสงสารให้ชาวบ้านดู
“เหมียนจูเธอทำเกินไปหรือเปล่าเนี่ยใช่ว่าพวกเราไม่เห็นความลำบากของซินเหยาตลอดหลายปีที่ผ่านมานะเพียงแต่ครั้งนี้พวกเธอทำเกินไปจริงๆ ที่กล่าวหาซินเหยา”ชาวบ้านที่ฟังอยู่ตลอดรีบเอ่ยปากช่วยซินเหยาเธอไม่ชอบใจนักที่เหมียนจูจิกหัวเรียกลูกสะใภ้แบบนี้
“ชิ!พวกเธอก็แค่คนนอกมายุ่งอะไรเื่ในบ้านฉันฮะ!”เหมียนจูเถียงกลับ
“เฮอะ!ถ้าพวกเราไม่เห็นว่าเธอเป็แม่สามีซินเหยามีเหรอที่เราจะไว้หน้าเธอน่ะ”ชาวบ้านอีกคนอดพูดอย่างดูถูกไม่ได้ในหมู่บ้านไม่มีใครชอบนิสัยของเหมียนจูแม้แต่น้อย
“พวกปากพล่อยเอ้ย!แกดูแลคนในบ้านแกให้ดีก่อนเถอะค่อยมาสอดเื่ฉัน”เหมียนจูมีหรือจะอดทนจากคำว่ากล่าวของคนอื่นได้เธอโต้กลับทันควัน
“พูดถึงเื่การดูแลฉันก็ไม่เห็นว่าตระกูลฟู่ของเธอจะดูดำดูดีซินเหยาสักครั้งทั้งที่ก่อนแต่งงานฉันก็เห็นพวกเธอทำเป็ดีกับซินเหยาจะตายพอแต่งเข้ามาแล้วกลับเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวแบบนี้ใครมันจะไปทนไหว”ชาวบ้านอีกคนพูดขึ้นบ้าง
เสียงะโโต้เถียงกันดังออกไปถึงนอกบ้านตระกูลฟู่ชาวบ้านอีกส่วนพอได้ยินข่าวจากการมีคนไปตามผู้ใหญ่บ้านก็ตามมาดูสถานการณ์อีกหลายคนพวกเขาต่างช่วยกันสนับสนุนซินเหยาให้เอาเื่กับเหมียนจูทั้งนั้น
“หยุด!!!เลิกเถียงกันได้แล้ว!นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”เสียงผู้ใหญ่บ้านที่เพิ่งมาถึงะโบอกทุกคนที่กำลังอารมณ์เสียจากการโต้เถียงกับเหมียนจูอยู่
“ผู้ใหญ่บ้านแม่สามีฉันกล่าวหาว่าฉันขโมยเงินพวกเขาค่ะพอค้นหาไม่เจอก็คิดจะตีฉันถ้าไม่ได้พวกป้า ๆ ลุง ๆมาช่วยไว้ ป่านนี้ฉันคงาเ็หนักไปแล้ว”ซินเหยาถือโอกาสฟ้องก่อนที่เหมียนจูจะทันได้ตั้งตัวเธอจำได้ว่าผู้ใหญ่บ้านคนนี้เคยตักเตือนคนบ้านฟู่ไปครั้งหนึ่งแล้วเมื่อมีคนเห็นร่างเดิมาเ็หนักซินเหยาอยากรู้ว่าครั้งนี้ผู้ใหญ่บ้านจะยังออกหน้าช่วยเหมียนจูอีกหรือไม่
“ที่ซินเหยาพูดมาเป็ความจริงหรือเปล่าเหมียนจู”ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วนิ่วหน้าถามเหมียนจูอย่างไม่พอใจเขาเคยเตือนคนบ้านฟู่มาแล้วครั้งหนึ่งแต่ตอนนี้กลับเกิดเื่วุ่นวายขึ้นมาอีกจนได้ใช่ว่าเขาไม่รู้ถึงความลำบากของซินเหยาแต่นี่ก็เป็เื่ในบ้านตระกูลฟู่
“เฮอะ!ถ้าไม่ใช่มันแล้วใครจะขโมยเงินของบ้านฉันไปล่ะลูก ๆ ฉันไม่มีนิสัยแบบนั้น”
เหมียนจูเชิดหน้าเถียงกลับผู้ใหญ่บ้านด้วยคิดว่าสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นถูกต้องที่สุดเธอมีหรือจะเชื่อว่าคนในครอบครัวเป็คนขโมยเงินไป
“ชิ!คุณเข้าข้างลูกตัวเองมากเกินไปไหมใครไม่รู้บ้างว่าฟู่หยางเซิงติดการพนันเขาขโมยเงินคุณไปเล่นพนันกี่ครั้งแล้วไหนจะลูกสาวที่ไม่ได้ทำงานทำการของคุณอีกเธอเอาเงินที่ไหนไปซื้อเสื้อผ้าเครื่องสำอางกันล่ะใช่ว่าทุกคนเขาจะตาบอดเหมือนคุณ”ซินเหยาไม่แม้แต่จะเรียกเหมียนจูว่าแม่สามีเลยสักคำเธอไม่มีความเคารพให้คนเลวพวกนี้
“ใช่ๆ ซินเหยาพูดถูกมีแต่เธอนั่นแหละเหมียนจูที่ไม่รู้ว่าลูกตัวเองเป็ยังไง”ชาวบ้านพากันพยักหน้ารับคำที่ซินเหยาบอกออกมาพวกเขาเองก็เคยเห็นอยู่บ่อยๆ ว่าลูกสองคนของบ้านฟู่ใช้เงินมือเติบกันมากแค่ไหนทั้งที่รายได้ทั้งหมดมาจากเงินเดือนของฟู่จิงถิงและเงินชดเชยของพ่อแม่ซินเหยา
เสียงถกเถียงของคนกลุ่มใหญ่กับคนบ้านฟู่ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่งผู้ใหญ่บ้านได้แต่ปวดหัวกับการโต้เถียงของพวกเขาหลังจากฟังอยู่นานผู้ใหญ่บ้านก็ต้องะโบอกทุกคนให้หยุดอีกครั้งก่อนที่เขาจะเอ่ยปากคุยกับพวกเหมียนจู
“เหมียนจูครั้งนี้พวกเธอทำเกินไปจริงๆั้แ่ซินเหยาแต่งงานเข้ามาในบ้านเธอก็ไม่เคยได้กินอิ่มนอนหลับเลยสักวันตอนนี้ยังคิดจะใส่ร้ายซินเหยาอีกฉันว่าพวกเธอคงอยากให้เื่ถึงตำรวจกันแล้วใช่ไหม”ผู้ใหญ่บ้านบอกด้วยสีหน้าจริงจัง
“เฮอะ!พวกเราไม่ผิดเสียหน่อยก็เงินในบ้านที่ฉันเก็บไว้หายไปจริงๆ นี่นา ยังไงนังซินเหยาก็ต้องหาเงินพวกนั้นกลับมาให้ฉัน”เหมียนจูตอบกลับอย่างหน้าด้านๆ
“เกินไปแล้วนะเหมียนจูเงินของฟู่จิงถิงเธอก็ไม่เคยให้ซินเหยาแม้แต่เฟินเดียวด้วยซ้ำแล้วจะให้ซินเหยาหาเงินมาจากไหนกันข้าวในนาที่ขายได้เธอก็เก็บเงินเอาไว้เองหมดทั้งที่ซินเหยาเป็คนทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่คนเดียว”ป้าเพ่ยอดพูดไม่ได้
“ไม่รู้ล่ะยังไงนังซินเหยาก็ต้องรับผิดชอบเงินที่หายไป”เหมียนจูไม่ยอมฟังคำพูดคนอื่น
“หยุด!!!มันจะมากเกินไปแล้วนะเหมียนจูนี่ขนาดต่อหน้าฉันเธอยังกล้าหาเื่ให้ซินเหยาลำบากอีกครั้งนี้ฉันไม่ยอมปล่อยพวกเธอไปแน่ถ้าเธอยังไม่หยุดหาเื่ให้ซินเหยาฉันจะพาซินเหยาไปแจ้งความว่าเธอกับคนในบ้านแย่งเงินชดเชยของซินเหยาไปถ้าซินเหยา้าหย่าขาดกับฟู่จิงถิงฉันก็จะพาซินเหยาไปจัดการเื่ที่ค่ายทหารเอง”ผู้ใหญ่บ้านไม่อยากให้เื่ราววุ่นวายมากไปกว่านี้เขาจึงจำเป็ต้องขู่คนตระกูลฟู่เอาไว้ก่อน
“กรี๊ด!!!คุณมีสิทธิ์อะไรจะให้นังซินเหยาหย่ากับจิงถิง!เงินชดเชยนั่นเป็มันที่มอบให้ฉันเก็บเอาไว้เองแล้วทำไมฉันต้องคืนให้มันด้วย!”เหมียนจูกระทืบเท้าเร่าๆ อย่างโมโห
“เพราะฉันเป็ผู้ใหญ่บ้านยังไงล่ะ!ในเมื่อพวกคุณตระกูลฟู่คิดรังแกคนเกินไปฉันก็ไม่จำเป็ต้องไว้หน้าพวกคุณอีกต่อไป!ซินเหยา!ไปสถานีตำรวจกับลุง”ผู้ใหญ่บ้านพูดจบก็หันไปชวนซินเหยาเข้าอำเภอทันทีเขาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีก
“เธอหยุดได้แล้ว!!!ผู้ใหญ่บ้านใจเย็นๆ ครับ พวกเราคุยกันก่อนดีไหม”ฟู่อ้ายโกวพอเห็นท่าไม่ดีก็รีบเข้ามาห้ามปรามเหมียนจูเขาไม่อยากให้เื่นี้ถึงตำรวจไม่อย่างนั้นเื่ที่พวกเขาเคยทำมาตลอดหลายปีจะต้องถูกขุดคุ้ยขึ้นมาแน่
“มีอะไรต้องคุยอีกล่ะอ้ายโกวเมียแกเอาแต่จะใส่ร้ายและทำร้ายซินเหยาแบบนี้แกจะให้ฉันปล่อยให้ซินเหยาอยู่กับพวกแกอีกหรือไง”ผู้ใหญ่บ้านทำสีหน้าขึงขังตอบ
“ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เหมียนจูทำร้ายซินเหยาครับผู้ใหญ่บ้านเื่เงินก็ไม่ต้องให้ซินเหยาหามาคืนพวกเราในเมื่อเงินหายไปแล้วก็ปล่อยให้แล้วกันไปเถอะ”ฟู่อ้ายโกวรีบเอ่ยปากให้เื่ราวผ่านพ้นไปก่อนไม่อย่างนั้นพวกเขาต้องวุ่นวายกับการไปให้ปากคำแน่
“ฮึ!เมื่อก่อนแกก็รับปากฉันแบบนี้แล้วซินเหยาเป็ยังไงล่ะแกดูรูปร่างผอมบางของเธอสิว่ามันน่าดูตรงไหนทั้งที่เมื่อก่อนซินเหยาร่างกายแข็งแรงสมส่วนแต่พอมาอยู่กับพวกแกแล้วเธอกลับผอมลงจนเหลือแค่หนังหุ้มกระดูกแล้วแกยังคิดว่าฉันกับคนอื่นๆ ในหมู่บ้านจะเชื่อพวกแกคนตระกูลฟู่อีกหรือยังไง”ผู้ใหญ่บ้านไม่คิดไว้หน้าอีกต่อไปเขา้าได้ยินเหมียนจูรับปากด้วยตัวเองไม่ใช่ฟู่อ้ายโกวมาออกหน้าให้แบบนี้
“เหมียนจู!รีบขอโทษซินเหยากับทุกคนซะ!แล้วรับปากด้วยว่าจะไม่ทำอะไรกับซินเหยาอีกหลังจากนี้ไม่อย่างนั้นฉันจะหย่ากับเธอ”ฟู่อ้ายโกวต้องใช้เื่หย่ามาขู่เมียเขาเพราะเขารู้ดีว่าเหมียนจูกลัวเื่การหย่าร้างที่สุดเธอไม่อยากเสียหน้ากับคนบ้านเดิมถ้าถูกหย่า
“แกกล้าเข้าข้างมันเหรอไอ้แก่!ฉันจะตีแกให้ตาย”เหมียนจูเงื้อไม้ที่เหลือครึ่งท่อนขึ้นและคิดจะตีฟู่อ้ายโกวน่าเสียดายที่เขาระวังตัวเอาไว้แล้วจึงรับไม้นี้ไว้ได้ทันท่วงที
“หยุดบ้าได้แล้ว!!!เธออยากให้ฉันหย่าจริงๆ ใช่ไหมฮะ!”ฟู่อ้ายโกวผลักทั้งไม้ทั้งคนออกห่างจากเขาไปอย่างแรงจนเหมียนจูซวนเซเกือบจะล้มลงถ้าไม่ได้ลูกชายรับตัวเอาไว้เหมียนจูก็คงลงไปนอนกองที่พื้นนานแล้ว
“ฮือ…พวกสารเลว พวกแกรังแกฉัน”เหมียนจูที่ทำอะไรไม่ได้ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะทนเธอไม่เคยเสียหน้ามากขนาดนี้มาก่อนยิ่งเห็นสีหน้าเหยียดหยามของซินเหยามองมาทางเธอด้วยแล้วเหมียนจูก็ยิ่งเจ็บแค้นใจเป็ร้อยเท่าพันทวี
“เงียบ!!!เธอจะเอายังไงกันแน่เหมียนจู”ผู้ใหญ่บ้านไม่คิดจะเชื่อน้ำตาจระเข้ของเหมียนจูอีกต่อไปเขาเบื่อหน่ายกับเื่ไม่ดีที่คนตระกูลฟู่ทำมานานแล้ว
“ฮึก…ฉันไม่ทำอะไรนังซินเหยาก็ได้แต่เงินที่หายไปของบ้านฉันจะทำยังไงล่ะ”เหมียนจูยังคงไม่ลืมว่าตอนนี้บ้านเธอไม่มีเงินแล้ว
“บ้านเธอยังมีข้าวเหลืออยู่ไม่ใช่หรือไงอย่างน้อยก็ยังพอกินได้จนกว่าเงินอุดหนุนของฟู่จิงถิงจะมาถึงอดทนสักหลายวันหน่อยก็ได้” ผู้ใหญ่บ้านตอกกลับเหมียนจูอย่างเจ็บแสบเขาดูท่าทางแล้วก็รู้ว่าเหมียนจูอยากให้ชาวบ้านช่วยกันบริจาคอาหารให้บ้านเธอแน่มีหรือที่ผู้ใหญ่บ้านอย่างเขาจะยอมให้คนตระกูลฟู่เอาเปรียบได้ง่ายๆ
“นั่นจะได้ยังไงกันผู้ใหญ่บ้านอย่างน้อยก็ให้ชาวบ้านมอบอาหารให้พวกเราบ้างสิกินแต่ข้าวแล้วเราจะอยู่กันได้ยังไง”เหมียนจูดีดดิ้นอยู่บนพื้นเหมือนไส้เดือนดิน
“หยุดได้แล้ว!!!พวกเราจะทำตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอกครับ”ฟู่อ้ายโกวกลัวว่าเื่ราวจะบานปลายไปมากกว่านี้อย่างน้อยพวกเขายังมีแปลงผักที่ซินเหยาปลูกเอาไว้ให้พอใช้ทำอาหารได้จนกว่าเงินของฟู่จิงถิงจะมาถึง
เหมียนจูได้แต่ร้องไห้อย่างไร้น้ำตาท่าทางเสแสร้งของเธอทำให้ชาวบ้านต่างรังเกียจไปตามๆ กัน พวกเขารู้ว่าเหมียนจูหน้าด้านแต่ไม่คิดว่าจะด้านมากถึงขนาดอยากได้อาหารจากบ้านของพวกเขาแบบนี้
“เอาล่ะซินเหยาพอใจกับการจัดการของลุงไหม”ผู้ใหญ่บ้านหันไปถามซินเหยา
“ครั้งนี้ฉันจะไม่เอาเื่พวกเขาก็ได้ค่ะเพียงแต่หลังจากนี้ฉันจะไม่ทำงานให้พวกเขาอีกและพวกเขาไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายร่างกายฉันเหมือนที่ผ่านมาเงินชดเชยของฉันก็จะต้องได้รับกลับมาทั้งหมดด้วยไม่อย่างนั้นฉันจะไปแจ้งความ”ซินเหยายอมให้ได้บางเื่แต่เธออยากรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านจะจัดการเื่เงินชดเชยของเธอยังไง
“เฮ้อซินเหยา เธอก็รู้ว่าเงินพวกนั้นมันหายไปแล้วพวกเขาจะเอาเงินมาจากไหนล่ะ”
1K
