ตอนที่ 4 หนูนิดไม่สบาย
่กลางวันคุณแม่โทรตามให้ผมกลับเข้าบ้านท่านบอกว่าหนูนิดไม่สบายผมจึงรีบขับรถบึ่งกลับบ้านมาอย่างไว
“ตาสิงห์...หนูนิดไม่สบายแม่ว่าพาแกไปหาหมอดีกว่า” ผมเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นยัยตัวเล็กนั่งปากแดงมองมาที่ผมสีหน้าไม่สดชื่นเหมือนทุกวัน
“ตัวร้อนมั้ยครับ”ผมรีบนั่งลงข้างหลานสาวเอามือคลำๆดูที่หน้าผาก
“เริ่มรุมๆไม่มียากินยังไงก็ต้องไป”
“สงสัยเป็เพราะโดนละอองฝนเมื่อวานหนูนิดคะ ให้อาพาไปหาคุณหมอนะคะ หนูนิดไม่สบาย”
“นิดคิดถึงมี๊ค่ะนิดอยากให้มี๊พานิดไปหาคุณหมอ” เด็กน้อยเริ่มงอแงแล้ว พาลูกเขาไปตากฝนจนไม่สบายถ้าเฮียรู้ผมโดนด่าแน่
“มี๊ก็ไม่สบายเหมือนกันค่ะวันนี้ให้คุณย่ากับคุณอาพาหนูนิดไปหาคุณหมอก่อนนะคะ”
“ตอนนี้มี๊หายไม่สบายหรือยังคะ”
“ยังเลยค่ะมาค่ะให้คุณอาอุ้มพาไปหาคุณหมอนะคะ” ผมอุ้มหนูนิดมาที่รถโดยมีคุณแม่เดินตามมาด้วยไปแค่โรงพยาบาลใกล้ๆนี่แหละ คนน้อย คิวน้อย ได้กลับบ้านไว
“ตาสิงห์คุณหมอเรียกแล้ว”
“คุณแม่นั่งรออยู่ตรงนี้ก็ได้ครับเดี๋ยวยัยหนูผมจัดการเอง” ผมอุ้มหนูนิดเอาไว้บนแขนพาเดินเข้าห้องตรวจเข้าไปยังหมายเลขห้องที่ได้ประกาศบอก พอเข้ามาถึงด้านใน
“อ้าวคุณแฟน!เจอกันอีกแล้วนะครับ” เธอมีชื่อครับแต่ผมอยากเรียกเธอแบบนี้ตั้งใจให้เธอรู้ว่าผม...จีบ
“ฉันไม่ใช่แฟนคุณค่ะ”เดี๋ยวก็ใช่! โลกมันกลมหรือว่าพรหมลิขิต ไปไหนมาไหนก็เจอกันอีกแล้วผมนั่งลงที่เก้าอี้แล้วเอายัยหนูนิดนั่งลงบนตัก
“คุณเป็คุณหมออยู่ที่นี่เหรอครับ”ผมไม่คิดว่าเธอจะเป็คุณหมอนะครับเนี่ย ตอนแรกก็คิดว่าที่เธอมาเช่าบ้านผมอยู่เป็รายเดือนอาจจะเป็เพราะยังไม่อยากกลับไปเจอแฟนเก่าที่ไหนได้ทำงานอยู่ที่นี่นี่เอง
“ค่ะเพิ่งย้ายมาค่ะ...เด็กน้อยไม่สบายเป็อะไรมาคะ”เธอพูดกับผมเสร็จก็หันมาพูดกับหนูนิดต่อ จากเด็กที่คุยเก่งตอนนี้เงียบกริบ
"น่าจะเป็เพราะโดนละอองฝนเมื่อวานนี้ครับ"
“วัดไข้หน่อยนะคะคนเก่ง”
“มีไข้มีน้ำมูกด้วยเนอะ เจ็บคอมั้ยคะ” หนูนิดพยักหน้าให้เป็คำตอบ ปากแดงเชียว
“ไหนคนเก่งอ้าปากให้คุณหมอดูหน่อยค่ะ”หนูนิดอ้าปากให้คุณหมอดูคออย่างว่าง่าย พอเธอดูเสร็จก็หันมาพูดกับผม
“เช็ดตัวให้แกบ่อยๆนะคะเดี๋ยวฉันจัดยาให้ไปทานที่บ้าน”
“ครับ”เธอหันไปเขียนๆอะไรก็ไม่รู้ พอเขียนเสร็จก็หันกลับมา
“ชื่อหนูนิดใช่มั้ยคะ”คุณหมอคนสวยถามยัยตัวเล็กด้วยรอยยิ้ม
“ค่ะ”
“ห้ามดื่มน้ำเย็นจนกว่าน้ำมูกจะหายนะคะ”
“อย่างนี้นิดก็อดกินนมปั่นน่ะสิคะคุณอา”หนูนิดเงยหน้าขึ้นมาถามผมด้วยสายตาน่าสงสาร
"รอหายก่อนเดี๋ยวอาซื้อให้กินนะคะ่นี้งดไปก่อนเนอะ"
"คุณอาแก้มขา...เค้กทานได้มั้ยคะ"ยังห่วงของกินอยู่อีกลูกเอ๊ย
"ได้ค่ะงดแค่ของเย็นค่ะ ลองเปลี่ยนจากนมเย็น เป็นมอุ่นๆแทนก็ดีนะคะทานกับเค้กที่หนูนิดชอบอร่อยมากค่ะ"
"จริงเหรอคะถ้างั้นนิดทานเค้กกับนมอุ่นๆก็ได้น่ะสิคะคุณอา..." หนูนิดเงยหน้าขึ้นมาถามผมอีกครั้ง
"คุณหมอบอกว่าได้ก็ได้ค่ะ"
“ถ้าอีกสองวันแล้วยังไม่หายให้คุณอาพามาหาคุณหมอใหม่นะคะ”
"ค่ะ"
“เรียบร้อยค่ะรับยาด้านนอกนะคะ”
“เดี๋ยวสิครับผมป้อนยาให้หลานไม่ค่อยเก่ง คุณเป็หมอช่วยทำหน้าที่คุณหมอให้สมบูรณ์หน่อยสิครับ” ผมแค่อยากยื้อเวลาอยู่ต่ออีกหน่อยเธอไม่ได้พูดอะไรเดินออกไปเอายาด้านนอกห้องแล้วกลับเข้ามา
“คุณพ่อคุณแม่ของแกไปไหนล่ะคะ”เธอถามลอยๆคล้ายกับชวนผมคุย
“อยู่กรุงเทพฯครับปกติแกก็อยู่กับมี๊ของแก ่นี้มี๊ของแกแพ้ท้องผมก็เลยชวนหลานมาเที่ยวที่นี่ครับ”เธอหันไปกดน้ำใกล้ๆใส่แก้วเพื่อให้หนูนิดดื่มหลังจากทานยา
“คนเก่งอ้าปากทานยาลดไข้ค่ะ”หนูนิดยอมอ้าปากให้คุณหมออย่างว่าง่ายเสร็จแกก็ดื่มน้ำตาม
“ขอบคุณครับหนูนิดขอบคุณคุณอาแก้มก่อนเร็ว”
"ขอบคุณค่ะ"มือเล็กๆยกขึ้นพนมไหว้อย่างน่ารัก
"คนเก่งกลับบ้านไปนอนพักผ่อนนะคะ"ทานยาเสร็จผมจึงพาหนูนิดอุ้มไว้บนแขนแล้วพาเดินออกไป
“เชิญคนต่อไปค่ะ”
“เสร็จแล้วเหรอลูกคุณหมอว่ายังไงบ้าง เข้าไปซะนานเลย”
“เป็ไข้หวัดนั่นแหละครับให้ยามาทาน อ่อเธอบอกให้เช็ดตัวให้ยัยหนูบ่อยๆครับ” ผมคุยกับคุณแม่จากนั้นจึงพากันกลับ
@นิชนันท์(หมอแก้ม)
่เย็นเลิกงานฉันกลับจากโรงพยาบาลก่อนจะเข้าบ้านพักเห็นร้านกาแฟตรงทางเข้ารีสอร์ตนึกอยากลองชิมสักหน่อยจึงจอดรถแวะซื้อ
“หมอแก้ม...ดื่มกาแฟป่านนี้แล้วจะไปนอนเอาป่านไหนคะเนี่ย”
“พี่เนตรนั่นเอง...แก้มชินแล้วค่ะดื่มตอนไหนก็นอนได้ค่ะ รีสอร์ตที่นี่ดีจังเลยนะคะ มีร้านกาแฟบริการด้วย”
“ค่ะ...ว่าแต่บ้านพักขาดเหลืออะไรมั้ยคะถ้าหากมีปัญหาน้ำไม่ไหล ไฟดับ หลอดไฟเสีย แจ้งมาที่พี่ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ”
“ได้ค่ะขอบคุณพี่เนตรมากนะคะ”ฉันยืนคุยอยู่กับพี่เนตรระหว่างรอกาแฟก็ได้ยินเสียงของใครบางคนที่พักนี้ไปไหนมาไหนก็มักจะเจอ
“แจ้งผมก็ได้นะครับไม่ต้องเกรงใจเหมือนกัน”
“เจอคุณอีกแล้ว...”ฉันพูดขึ้นเมื่อหันไปเห็นเขาเดินยิ้มอวดฟันขาวเข้ามาแต่ไกล
“เจอกันแล้วเหรอคะ”
“เจอกันแล้ว...หมายความว่ายังไงคะ”
“ถ้างั้นพี่ขอแนะนำนะคะนี่นายสิงห์ของรีสอร์ตเราค่ะ...สิงหราชรีสอร์ต” ห๊ะ! เขาเป็เ้าของที่นี่เหรอเนี่ย
“..........” เธอมองมาที่ผมด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
“ส่วนนี่คุณหมอแก้มลูกค้าที่ขอเช่าบ้านนายค่ะ”
“ให้ลูกค้าเช่าบ้านหลังนั้นตามอำเภอใจเฮียยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ ไปได้แล้ว...” ผมรีบไล่ไอ้เนตรให้มันไปไกลๆ
“ก็หมอแก้มเธอชอบบ้านหลังนั้นไม่เคยได้ยินเหรอคะลูกค้าคือพระเ้า อีกอย่างนายก็ปิดทิ้งไว้เฉยๆนานแล้ว”ไอ้เนตร...มึงจะไปรู้อะไร ตอนเฮียเข้าไปใช้ไม่มีใครเห็นกันเองส่วนกุญแจหน้าบ้านผมมีอีกหนึ่งดอกส่วนดอกที่อยู่กับไอ้เนตรผมให้ไว้เผื่อให้คนเข้าไปทำความสะอาด
“ยังไม่ไปอีก!”
“หมอแก้ม...พี่ขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ”ตอนนี้ก็ได้เวลาเลิกงานของไอ้เนตรแล้ว มันเป็ผู้หญิงครับแต่ผมไม่เคยมองว่ามันเป็ผู้หญิงเลย
“บ้านหลังนั้นทำไมเหรอคะ”จากที่ผมยืนคุยกับไอ้เนตรเื่บ้านหลังนั้นอยู่นาน คุณหมอคงเกิดความสงสัย
“บ้านหลังนั้นเป็บ้านพักส่วนตัวของผมเองยังไม่เคยมีลูกค้าคนไหนเข้าไปอยู่มาก่อนส่วนคุณหมอสงสัยคงต้องเป็ลูกค้าคนพิเศษของผมแล้วมั้ง”
“พูดอะไรบ้าๆพิเศษอะไรกัน”
“พอดีผมสนใจอยากมีแฟนเป็คุณหมอพอดี...”จีบแบบเปิดเผยเลยนะครับเนี่ย
“แต่ฉันไม่สนใจ...”
“อย่าเพิ่งปฏิเสธสิครับเอาเป็ว่าผมจีบคุณหมอได้มั้ย”
“เสียเวลาเปล่าๆค่ะ”
“เวลาของผม...คุณจะเดือดร้อนอะไรเอาเป็ว่าคุณหมอตกลงให้ผมจีบแล้วนะครับ”
“ตอนไหน...”
“ตอนนี้แหละ!”ด้านได้อายอด เฮียผมบอกมา!
"ฉันเจอถุงยางอนามัยในบ้านกล่องใหญ่เลยนึกว่าของใคร ของคุณนี่เอง"
"..........."พูดไม่ออกเลยทีนี้ กะว่าจะพรีเซนต์ตัวเองต่ออีกสักหน่อยหมดกัน!
1K
