ณ ห้องแห่งหนึ่งของคฤหาสน์ แม้จะมีผู้คนจำนวนมากกว่าสิบชีวิตอยู่ข้างใน แต่ทุกคนกลับนิ่งเงียบไม่กล้าที่จะหายใจออกมา เพราะกลัวจะไปทำลายบรรยากาศนี่ลง
เสียงดนตรีสไตล์คลาสสิคที่ดังออกมาจากเครื่องเล่นเพลงโบราณ ค่อยๆไหลไปอย่างช้าๆ ท่วงทำนองแฝงไปด้วยความเศร้าอาลัย อาวรณ์ ชวนให้บรรยากาศดูอึกครึม
"วันนี้...วันที่เท่าไหร่?" เสียงที่แหบแห้งดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนทำลายบรรกาศที่ชวนดูอึดอัดมลายหายไป ผู้คนภายในห้องเริ่มที่จะหายใจได้สะดวกทั่วปอด พร้อมหันมองไปยังเ้าของเสียง
"วันที่ยี่สิบแปดกุมภาพันธ์ครับ" ชายวัยกลาง มีรอยบากหนึ่งเส้นตัดผ่าดวงตาข้างซ้าย ตอบกลับไปอย่างนอบน้อม
"ปีนี้มีวันที่ยี่สิบเก้าไหม?" เสียงที่แหบแห้งได้ถามขึ้นมาอีกครั้ง
"มีครับ"
ในห้องแห่งนี้นอกจากเสียงบรรเลงเพลงจากเครื่องเล่นเพลงแล้ว ก็มีเพียงแค่เสียงโต้ตอบของคนแค่สองเท่านั้น ส่วนคนอื่นได้แต่มองการสนทนานี้ โดยไม่กล้าที่จะคิดไปแทรก
"วันที่ยี่สิบเก้าหรือ..."
หลังสิ้นเสียงคำพูด ชายเ้าของเสียงที่แหบแห้ง ก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนพร้อมกับมีชายวัยกลางคนช่วยประคอง
เมื่อยืนอย่างมั่นคงแล้ว เขาก็เดินไปยืนตรงหน้าต่างพร้อมมองออกไปเื้ัแผ่นกระจกด้วยสายตาที่ดูเหม่อลอย ใบหน้าของเขาแฝงไปด้วยรอยตีนกา และผมสีขาวหงอกที่แซมขึ้นด้านข้างทั้งสองฝั่ง บ่งบอกได้ถึงความชราภาพ
ถ้าผู้คนภายนอกมาเห็นอาจคิดว่าเขาคือชายที่ใกล้เข้าวัยชราเท่านั้น แต่ถ้าผู้คนในวงการจะรู้เลยว่า ชายใกล้วัยชราคนนี้แหละคือมือมืดผู้บงการโลกใต้ดินทั้งหมด 'วินเทอร์ (Winter) ' หัวหน้าตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ไม่ใช่แค่ในประเทศแต่เป็ทั้งโลก
"เมฆา เองอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว?" วินเทอร์ได้ถามขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมสายตาเลื่อนมองไปยังชายหน้าบาก
"นับั้แ่วันแรกที่เจอคุณชาย ก็ผ่านมาห้าสิบสามปีแล้วครับ"
"ห้าสิบกว่าปีแล้วเหรอ...แล้วเองละ เกรียงไกร?"
"สี่สิบแปดปีครับ" ชายเ้าของชื่อเกรียงไกรได้กล่าวตอบ
"อืม..."
วินเทอร์อึมเสียงในลำคอ พร้อมกับเบือนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง จากนั้นเขาก็ยกแขนขวาขึ้นมาและสะบัดมือออกไปเล็กน้อย
เมื่อทุกคนในห้องได้เห็น ก็เข้าใจความหมายที่จะสื่อในทันที พร้อมค่อยๆพากันทยอยเดินออกจากห้องไปทีละคน หลงเหลือเพียงชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง ที่มีลักษณะใบหน้าคล้ายคลึงกับวินเทอร์สามส่วน
"โลกมันกลม สังคมมันเหลี่ยม...วันนี้พวกเขาเป็มิตร แต่พรุ่งนี้กลับกลายเป็ศัตรู" วินเทอร์ถอดทอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่หน้าคล้ายกับเขา
หลังจากนั้นเขาก็พูดขึ้นมาด้วยความเ็า และแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร "พวกเขาจะติดต่อนัดประชุมพูดคุยกับคนที่พวกแกไว้ใจ เพื่อแกจะได้รู้สึกอุ่นใจ แล้วแกจะถูกพวกมันฆ่ากลางงานประชุม"
ชายวัยกลางคนที่ยืนรับฟังอยู่ ถึงกับรู้สึกตัวสั่นเทิ้ม เขาจะไม่รู้ถึงความน่ากลัวของวินเทอร์ได้ยังกัน เพราะเขานั้นเป็ลูกชายคนเล็กสุดของวินเทอร์ เขาย่อมรู้ดีว่าพ่อของเขามีความน่ากลัวขนาดไหน มือมืดที่สามารถกุมอำนาจความเป็ไปทั้งหมดของโลกเอาไว้เลยนะเนี่ย!
แม้แต่ทางรัฐบาลโลกหรือกองกำลังปราบปรามหรือหน่วยราชการลับจากทั่วทุกมุมโลก ก็ยังไม่กล้าจะไปกระตุกหนวดของชายชราผู้นี้
วินเทอร์เปิดตู้ และหยิบขวดไวน์ Romanee-Conti 1945 พร้อมหยิบแก้วออกมา จากนั้นเขาก็เทไวน์ในขวดใส่แก้ว แล้วจิบเข้าไปหนึ่งอึก "ขณะที่ฉันฟังเพลงไปด้วย ฉันรู้สึกดื่มไวน์ได้มากขึ้น"
"มันดีสำหรับพ่อครับ" ชายวัยกลางคนรู้สึกผ่อนคลายลง หายใจได้สะดวกมากขึ้น เมื่อเขาเห็นว่า เวลานี้ พ่อของเขานั้นไม่ได้ดูตึงเครียด ชวนอึดอัดเหมือนกับตอนแรก
วินเทอร์นั่งลงบนเก้าอี้โยก ฟังเพลงพร้อมจิบไวน์อยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงบรรเลงของดนตรีคลาสสิค หลังจากเวลาผ่านไปได้ครู่หนึ่ง เขาจึงได้สติกลับมา มองดูลูกชายของเขา
"พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน…" วินเทอร์พูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย "อาเบล...แกอยู่กับลูกกับเมียมีความสุขดีไหม?"
"มีความสุขมากครับ" อาเบลยิ้มกว้างออกมา
"ดีแล้ว" วินเทอร์พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดต่อว่า "แกคงไม่ว่าฉันนะ ถ้าฉันจะออกความเห็นเื่แผนการต่างๆ"
อาเบลรีบส่ายหัว แล้วพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ "ไม่เลยครับพ่อ!"
แม้ว่าอาเบลจะโตพอที่จะยืนด้วยลำแข้งตัวเอง เติบใหญ่จนมีครอบครัวเป็ของตัวเองแล้ว แต่ว่าเขาย่อมไม่สามารถปิดบังความตื่นเต้นไว้ได้ ต่อให้เขาจะโตไปมากแค่ไหน ต่อหน้าบิดามารดาย่อมเชื่อฟังคำสอนของพวกเขา และแสดงท่าทีเป็เด็กน้อยเพื่อออดอ้อนอยู่เสมอ
"มันเป็นิสัยเก่าน่ะ...ฉันพยายามเสมอที่จะไม่ประมาท" เห็นท่าทางเหมือนเด็กน้อยของอาเบล ทั้งที่มีอายุปาไปสามสิบสี่สิบปีแล้ว วินเทอร์อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม "ผู้หญิงและเด็กประมาทได้ แต่ผู้ชายประมาทไม่ได้"
วินเทอร์เดินไปลูบหัวอาเบลด้วยความเอ็นดู แล้วพูดขึ้นมาว่า "ลูกแกเป็ไง"
"แกเป็เด็กดีครับ" อาเบลยิ้มออกมาที่มุมแก้ม
"ฉันเห็นลูกแกแล้ว ดูเหมือนแกขึ้นทุกวัน" วินเทอร์เอื้อมมือไปตบไหล่ของอาเบลเบาๆ
อาเบลตอบกลับไปด้วยความภูมิใจว่า "เขาฉลาดกว่าผมสุดๆเลย อายุแค่สิบสามขวบ ก็เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ที่ผมเรียนรู้มาทั้งชีวิต ไหนจะความรู้ด้านอื่นๆอีก แถมเขายังได้พี่บ๊อบบี้คอยชี้แนะให้อีกด้วย"
วินเทอร์มองดูอาเบล แล้วฉีกยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน เขารู้สึกภูมิใจในตัวลูกชายของเขามากๆ ั้แ่วินาทีที่ลูกชายของเขาได้ลืมตาดูโลกจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยคาดหวังอะไรในตัวลูกชายของเขาเลย ไม่เคยคิดจะให้ลูกชายต้องมารับสืบทอดตำแหน่งจากเขา หรือต้องเป็อย่างที่เขาอยากให้เป็ ถึงอย่างนั้นลูกชายของเขาก็ไม่เคยทำให้เขาที่เป็พ่อต้องผิดหวังสักครั้ง พวกเขาได้เดินบนเส้นทางที่ชอบ ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก และสามารถประสบความสำเร็จกับมันได้
"โลกเรามันพัฒนาไปไกลเหลือเกิน เทคโนโลยีก้าวะโขึ้นทุกวัน" วินเทอร์ทอดสายตามองออกไปนอกกระจก "ถ้าเป็ยุคสมัยของพ่อนะ แค่ป้องกันการดักฟังและเฝ้าระวังกล้องแอบถ่าย แม้จะมีพวกเจาะระบบคอมพิวเตอร์มาขโมยข้อมูลเราก็แค่เตรียมตัวป้องกันรับมือให้ดีแค่นั้นเอง"
"ไม่ต้องห่วงครับพ่อ บ๊อบบี้เฝ้าระวังให้หมดแล้ว ต่อให้พวกมันเป็พระเ้าก็ตาม" อาเบลตอบกลับไปด้วยความมั่นใจ
"จริงสิ พ่อลืมไป..." วินเทอร์ค่อยๆ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้
เขาแก่แล้วจริงๆ ชอบหลงๆลืมๆ ตระกูลของเขาก็เป็ถึงเงามืดที่คอยบงการอยู่เื้ั เป็ที่เฝ้าระวังและถูกจับตามองจากทั่วมุมโลก การจะมีมาตรการรับมือป้องกันพวกสอดรู้อะไรพวกนี้เป็เื่ปกติ เทคโนโลยีต่างๆก็ต้องอัพเกรดและพัฒนาไปตามยุคสมัยอยู่แล้ว เขาที่เป็ผู้ออกคำสั่งคอยบงการอยู่เื้ั มีบ๊อบบี้ที่เป็ลูกชายคนรองและคนของเขาคอยคุ้มกันปกปิดและเฝ้าระวังให้อยู่แล้ว เขาไม่จำเป็ต้องลงมือเอง มันเลยทำให้ลืมเื่พวกนี้ไปเลย
"พ่อไม่ต้องห่วงนะครับ" อาเบลพูดขึ้นมาด้วยความจริงจังและมั่นใจ "ผมจัดการได้ ผมทำงานนี้ได้!"
"พ่อรู้อยู่แล้วว่าั้แ่ที่ไดมอนด์ได้เลือกเส้นทางนี้ เขาจะต้องผ่านชีวิตแบบนี้" วินเทอร์พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งอ่อนล้าแฝงไปด้วยความเศร้าอาดูร พร้อมโยกเก้าอี้ไม้ช้าๆ "แล้วก็บ๊อบบี้...ขอแค่มีบ๊อบบี้ พวกแกก็ไม่ต้องห่วงเื่อะไรทั้งนั้น"
วินเทอร์จ้องมองไปยังดวงตาของลูกชายเขา แล้วพูดขึ้นมาด้วยความอ่อนโยนว่า "พ่อไม่เคยคิดจะให้แกเดินบนเส้นทางสายนี้เลย อาเบล"
วินเทอร์นั้นมีลูกชายอยู่สามคนและลูกสาวสองคน พี่ชายคนโตสุดคือไดมอนด์ เรียกได้ว่าถอดแบบออกมาจากเขาเลยก็ว่าได้ ถ้าจะบอกว่าร่างโคลนของวินเทอร์ก็ไม่ผิด แต่โชคร้ายที่เขาต้องมาจากไปก่อน
ส่วนบ๊อบบี้ลูกชายคนรอง ก็เป็วิศวะกรอัจฉริยะที่ควบคุมกระแสเทคโนโลยีทั้งหมดของโลกไว้แล้ว ตราบใดที่มีบ๊อบบี้อยู่ ก็ไม่ต้องกลัวเื่ความล้าหลังตามไม่ทันโลกเลย
อาเบล นั้นเป็เพียงแค่เด็กหนุ่มธรรมดาปกติคนหนึ่งเท่านั้น เขามีความฝันว่าอยากจะเป็ศัลยแพทย์ แต่เพราะไดมอนด์พี่ชายคนโตที่เป็ผู้สืบทอดต่อจากพ่อของเขานั้น ต้องมาด่วนจากไปก่อน ทำให้เขาต้องรับไม้ต่อแทน เพราะบ๊อบบี้ที่เป็ลูกคนรองต้องเป็คนจัดการเื่สำคัญอย่างอื่น ทำให้เขาไม่สามารถมานั่งบัลลังก์เพื่อควบคุมบัญชาการได้
ในโลกเทคโนโลยีพัฒนาไปอย่างก้าวไกล เศรษฐกิจที่มีความเจริญรุ่งเรือง บนฉากหน้าย่อมปรากฏเหล่าประเทศมหาอำนาจ ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ตระกูลที่มั่งคั่งหรือเหล่านักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ คอยขับเคลื่อนโลกใบนี้
แต่หารู้ไม่ว่า พวกเขาเ่าั้เป็เพียงแค่หุ่นเชิด ที่ถูกกลุ่มองค์กรที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดคอยชักใยอยู่เื้ั และองค์กรในความมืดเ่าั้ก็ถูกบงการโดยวินเทอร์และตระกูลของเขานั้นเอง
ตระกูล▇▇▇ ที่คอยควบคุมบงการทุกความเป็ไปของโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็ทางด้านเศรษฐกิจ การเงิน า ความขัดแย้ง และการชุมนุมต่างๆทั่วทุกมุมโลก พวกมันก็คือสิ่งที่อยู่ในการควบคุมของพวกเขาทั้งหมด
ผู้คนทั่วไปอาจคิดว่ามันเป็ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นจากสาเหตุนู้น สาเหตุนี่ แต่จริงๆระดับสูงของโลกจะรู้ว่าพวกมันก็คือฉากละครที่ตระกูล▇▇▇เป็ผู้กำกับขึ้นมา
ไม่ว่าจะเป็ธุรกิจที่ประสบความสำเร็จไปทั่วโลก คนที่ออกมาแสดงตัวเป็เพียงแค่หุ่นเชิดเท่านั้น ผู้ถือหุ้นจริงคือตระกูล▇▇▇ พูดได้เต็มปากเลยว่า ขุมกำลังมหาอำนาจที่คอยขับเคลื่อนโลกทั้งหมด 100% คือกิ่งก้านที่แตกแยกย่อยออกมาจากตระกูล▇▇▇ทั้งสิ้น
ยกตัวอย่างาระหว่างประเทศx กับประเทศz ไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากความขัดแย้งด้านต่างๆที่ผู้คนคิดวิเคราะห์กัน แต่สิ่งที่เป็ความจริงแล้วคือตระกูล▇▇▇ เป็ผู้บงการชี้นำขึ้นมาต่างหาก มันเป็เื่ผลประโยชน์ภายในที่มีแต่พวกเขารู้เท่านั้น สิ่งที่สาธารณชนรับรู้เป็เพียงแค่สิ่งที่พวกเขาได้จัดฉากขึ้นมาเท่านั้น
ถ้ามีบุคคลใด้าสืบและขุดลึกลงไปมากกว่านี้โดยไม่ได้รับอนุญาต พวกเขาจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้งโลกจะลืมเลือนการมีอยู่ของบุคคลผู้นั้นไปในทันที
"พ่อทำงานมาทั้งชีวิต เพื่อดูแลครอบครัวของพ่อให้ดี" วินเทอร์มองดูลูกชายของเขา แม้ว่ายามนี้อาเบลจะเป็ผู้ใหญ่แล้ว แต่ในสายตาเขายังเป็แค่เด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น "พ่อไม่ยอมเป็คนโง่ พ่อไม่ยอมเป็หุ่นเชิดให้พวกมันคอยชักใย"
วินเทอร์หลับตาลงปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย หลังจากเวลาผ่านไปได้นานมาก เขาจึงได้สติกลับมา แล้วพูดขึ้นมาว่า "พ่อไม่เคยโทษเตี่ย ที่ทำให้ชีวิตพ่อเป็แบบนี้ พ่อรู้สึกขอบคุณเขามากกว่า"
วินเทอร์เอื้อมมือไปลูบหัวอาเบลเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "แต่เมื่อมาถึงเวลาของแก...พ่อคิดว่าแกคงได้เดินตามความฝัน เป็หมอ หรือเป็ศัลยแพทย์ที่แกอยากเป็"
"เวลาไม่พออาเบล เวลาของพ่อไม่พอซะแล้ว..." สุดท้ายวินเทอร์ถึงกับยิ้มด้วยความขมขื่น เสียดาย และถอดทอนหายใจออกมา
อาเบลกุมมือของวินเทอร์เอาไว้แน่น และสัญญากับพ่อของเขา "พวกเราทำได้ครับพ่อ พวกเราทำมันได้..."
วินเทอร์ยื่นมือไปตบแก้มอาเบลเบาๆสองครั้ง ก่อนที่จะพูดสั่งเสียและเตือนสติลูกชายของเขาเป็ครั้งสุดท้าย "จำไว้นะ คนที่จะมาติดต่อให้แกไปเข้าร่วมการประชุมกับพวกรัฐบาลโลก คือคนทรยศ อย่าลืมเด็ดขาด!"
วินเทอร์ค่อยๆหลับตาลงช้าๆบนเก้าอี้โยก ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อยๆ ลอยไปกับความว่างเปล่า ให้อารมณ์จมดิ่งไปกับความสงบ เข็มนาฬิกาได้หยุดลงที่เวลาเที่ยงคืนตรง ห้วงความคิดสุดท้ายก่อนที่เขาจะหลับพักผ่อนไปชั่วนิรันดร์ก็คือ
"พี่กำลังจะไปหาหนูแล้วนะ ซัมเมอร์..."
1K
![[จบ] เนโครแมนเซอร์แห่งสถานีโซล (Necromancer of Seoul Station)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733480456_95522388.webp)
